Dlaczego muzułmanki noszą hidżab?

      1. Z posłuszeństwa do Boga

Muzułmanki noszą hidżab, ponieważ Bóg polecił im w Koranie, by przyozdobiły hidżab, gdy osiągną dojrzałość płciową.

Bóg Wszechmogący nakazał posłuszeństwo wobec Niego i Jego Posłańca (pokoj z nim) i dlatego On mówi (co znaczy): Nie jest to dla wierzącego mężczyzny lub kobiety wierzącej, kiedy Bóg i Jego Posłaniec mieli zadecydował, że powinni oni [potem] mieć wybór co do ich sprawy. A ktokolwiek nie zgadza się z Bogiem i Jego Posłańcem, z pewnością zboczył z oczywistego błędu. (Koran 33:36)

Również Allah Wszechmogący nakazuje kobietom nosić hidżab, mówiąc (co znaczy): Powiedz wierzącym kobietom, żeby spuszczały skromnie swoje spojrzenia i strzegły swojej czystości; i żeby pokazywały jedynie te ozdoby, które są widoczne na zewnątrz; i żeby narzucały zasłony na piersi, i pokazywały swoje ozdoby jedynie swoim mężom lub ojcom, albo ojcom swoich mężów, albo swoim synom lub synom swoich mężów, albo swoim braciom, albo synom braci, lub synom swoich sióstr; lub ich żonom, lub tym, którymi zawładnęły ich prawice; albo swoim służącym spośród mężczyzn, którzy nie są owładnięci pożądaniem cielesnym; albo też chłopcom, którzy nie poznali nagości kobiet. I niech one nie stąpają tak, aby było wiadomo, jakie ukrywają ozdoby. Nawracajcie się wszyscy do Boga, o wy, wierzący! Być może, będziecie szczęśliwi! Koran, 24:31

     2. Jako forma obrony

Kobiety zostały stworzone pięknymi, i islam zachęca kobiety do ochrony swoich ciał przed seksualizacją, zobiektywizowaniem i fałszywym przedstawieniem. Hidżab przesuwa centrum uwagi od kobiecego ciała w kierunku ich charakteru, osobowości, intelektu i zestawu umiejętności. Hidzab chroni kobiete przed pozadliwym wzrokiem obcych mezczyzn.

    3. Jako akt skromności

Noszenie hidżabu jest sposobem, w jaki kobieta może wzrastać w wierze, rozpoczynając swoją duchową podróż, aby uzyskać bliskość Boga Wszechmogącego. Prorok Muhammad (pokój z nim) powiedział: „Skromność jest gałęzią wiary”, a takze: „Wstydliwość i wiara są nierozłączne, jeśli jedna zostanie usunięta, druga również zostanie usunięta”. Skromność (haja) można wyrazić na wiele różnych sposobów, a hidżab jest jednym z nich.

    4. By osiągnąć duchową czystość

Allah wspomina w Koranie, że hidżab jest środkiem pozwalającym kobietom osiągnąć czystość serca.

Hidżab jest określany jako przynoszący czystość serca zarówno wierzącym mężczyzom jak i kobietom, ponieważ serce nie może pragnąć tego, czego oko nie może zobaczyć. Dlatego serce jest czystsze, gdy nie widzi tego, czego pragnie, wiec nie będzie pokusy, ponieważ hidżab nie daje szans na aspiracje ludzi, którzy mają chore serca. Jest to wskazane przez werset, który oznacza: Nie bądź miękki(a) w mowie [do mężczyzn], aby ten, w którego sercu choroba nie byłaby pożądana. (Koran 33:32)

    5. By podążać śladami pobożnych

Hidżab jest przykładem podążania za żonami Proroka (pokój z nim), które dostały nakaz od Boga, aby się zakryć w dany sposób i zasłonić swoje piękno.

O proroku! Powiedz swoim żonom i swoim córkom, i kobietom wierzących, aby się szczelnie zakrywały swoimi okryciami. To jest najodpowiedniejszy sposób, aby były poznawane, a nie były obrażane. A Bóg jest Przebaczający, Litościwy! (Koran, 33:59)

   6. Za nagrodę Raju

Przestrzegając instrukcji Boga, kobiety zasadniczo dążą do osiągnięcia Jego zadowolenia i obietnicy Raju.

Bóg Wszechmogący mówi (co znaczy): O, dzieci Adama, My obdarzyliśmy was ubraniami, aby ukryć wasze prywatne części i jako ozdoby. Ale ubranie prawości – to jest najlepsze. To ze znaków Allaha, że ​​być może oni będą pamiętać. (Koran 7:26) Oznacza to, że Allah Wszechmogący wysłał dwa rodzaje ubrań: odzież, która obejmuje twoje „Awrah” (części prywatne) i odzież, która zdobi cię i upiększa. Ubiór prawości jest najlepszy. Innymi słowy, roztropność religijna i bogobojnosc wobec Wszechmogącego zapewniają najlepsze ubranie, które może cię ozdobić. Jest tak dlatego, że wewnętrzna czystość jest lepsza niż zewnętrzna piękność, a najlepsze ubranie człowieka to posłuszeństwo Jego Panu. Nie ma dobra w tym, kto nie zgadza się z Bogiem Wszechmocnym. Nagrodą za dobre uczynki i przestrzeganie nakazow Boga jest obietnica Raju. 

Reklamy

Czym jest hidżab dla muzułmanki?

Wyzwolenie czy (s)eksploatacja?

W dzisiejszych czasach w wielu społeczeństwach, w szczególności na zachodzie, kobieta może publicznie chodzić półnago, tańczyć w dyskotekach, palić, pić i spać z kim tylko zechce. Może zabić swe nienarodzone dziecko jeśli zajdzie w ciążę. Może także wykorzystywać swoje ciało do reklamowania komercyjnych towarów. I z tym wszystkim czuje się prawdziwie „wyzwolona”!

W Islamie wyzwolenie kobiet wygląda jednak nieco inaczej niż w społeczeństwach przyzwalających na uczynienie z płci żeńskiej zaledwie obiektu seksualnego; nadaje ono kobiecie godność, szlachetność i poważanie. Najlepszym dowodem na sprowadzenie kobiety do roli symbolu seksu są wszechobecne w prasie i telewizji wizerunki roznegliżowanych kobiet przybierających podniecające pozy w celu zwrócenia męskiej uwagi. W Islamie jednak prawdziwie wyzwolona kobieta zawsze będzie ubierać się przyzwoicie i skromnie i nigdy nie poniży się sprzedając swoją godność dla wątpliwych korzyści. Niezależnie od tego czy na danym etapie swego życia będzie matką, żoną, siostrą czy córką; zawsze będzie wymagać dla siebie szacunku i zawsze będzie odgrywać w społeczeństwie jakąś konstruktywną rolę. Hidżab – islamskie okrycie będzie chronić jej kobiecość przed prowokacjami i niskimi żądzami wilków w ludzkich skórach.

Czym jest hidżab?

Islam życzy sobie spokoju zarówno społecznego jak i rodzinnego. Z tego też powodu prosi kobiety aby zakrywały się kiedy przebywają z mężczyznami, z którymi nie są według islamskich norm spokrewnione.

„Powiedz wierzącym kobietom żeby spuszczały skromnie swoje spojrzenia i okrywały części ciała; i żeby pokazywały jedynie te ozdoby, które są widoczne na zewnątrz; i niech narzucają swe okrycia głowy na piersi i pokazywały swe ozdoby jedynie swoim mężom…” Qur’an, sura 24:31

Krótko mówiąc, ubranie kobiety powinno odsłaniać jedynie jej twarz i dłonie i zakrywać włosy, które Islam uważa za połowę całkowitego piękna kobiety. Ubranie może przybrać jakąkolwiek formę lub kolor, pod warunkiem, że nie będzie zbyt obcisłe i nie będzie zbytnio przyciągać uwagi ludzi.

Pewne obowiązki mają również mężczyźni.

“Powiedz wierzącym: niech spuszczają skromnie spojrzenia w czystości. To będzie dla nich przyzwoitsze. Zaprawdę, Allah jest w pełni świadomy tego co oni czynią.” Qur’an, sura 24:30

Oznacza to, iż mężczyźni nie mogą gapić się ani flirtować z kobietami. Można więc powiedzieć, że islamska zasada hidżabu dotyczy zarówno mężczyzn jak i kobiet; można by jednak zapytać dlaczego tylko kobiety muszą się zakrywać?

Naturalne cechy charakterystyczne kobiety czynią ją bardziej zdolną do zwracania na siebie uwagi, zainteresowania czy wręcz fascynacji mężczyzn. Skoro więc generalnie “płeć brzydka” nie posiada takich cech i nie jest naturalnie predysponowana do upiększania się w celu zwracania na siebie uwagi, nie ma konieczności noszenia hidżabu przez mężczyznę.

Oczywiście i od niego Islam wymaga odpowiedniego ubioru – skromnego i nie odsłaniającego  niepotrzebnie zbyt wielu części ciała.

Kolejnym powodem jest istnienie pewnej charakterystycznej cechy również w mężczyźnie, o którym wiadomo dobrze, iż posiada naturalną skłonność do patrzenia na płeć przeciwną – jest on przede wszystkim wzrokowcem. Jest również jasne, że każda z płci jest w inny sposób pobudzana seksualnie. Kobieta, będąc z natury istotą bardziej wrażliwą i czułą, potrzebuje dotyku, ciepła i czułości; podczas gdy mężczyzna jest nieco bardziej szorstki, twardy i wyposażony w bardzo silną wyobraźnię. Może go pobudzić zwykłe spojrzenie. Kobieta zakrywa więc ciało po to by nie wystawiać na widok swego ciała, które pobudza mężczyznę; hidżab jest więc wręcz zgodny z kobiecą naturą.

Warto w tej chwili zauważyć, iż pomimo wielkiej wagi jaką Islam przywiązuje do zakrywania przez kobietę ciała przed mężczyznami nie-mahram (czyli tymi, z którymi może się legalnie ożenić); jest ona jak najbardziej zachęcana do dbania o swój wygląd i okazywania swego piękna w domu, co jest częścią jej kobiecości nadaną jej przez Allaha. Podczas gdy nie może pokazywać swych wdzięków publicznie, jest zachęcana do tego aby upiększać się dla męża i całkowicie cieszyć się wszystkimi aspektami życia z nim.

Podstawowym zarzutem przeciwko islamskim zasadom odnośnie kobiecego ubioru jest pogląd jakoby odbierały one kobiecie jej wolność. Jeżeli chodzi tutaj o wolność wyrażania swoich poglądów, głoszenia swej opinii, wolność posiadania i rozporządzania swą własnością, wolność wyboru odpowiedniego męża, podjęcia kariery, itd. to tego typu zarzuty są całkowicie bezpodstawne, ponieważ hidżab nie jest przeszkodą w żadnej z wymienionych rzeczy i nie powstrzymuje kobiety przed tym aby cieszyła się tą wolnością.

Czy hidżab powstrzymuje kobiety przed podjęciem edukacji bądź różnymi poszukiwaniami kulturowymi? Czy hidżab zniechęca kobiety przed wyrażaniem swych poglądów? Czy hidżab zabrania kobiecie rozpocząć karierę i zdobywać pieniądze? Krytycy muszą więc przyznać, że chodzi im jedynie o nieskrępowaną wolność seksualną.

Podstawowym aspektem dotyczącym hidżabu jest więc to, iż zwraca on kobiecie osobowość i podnosi jej pozycję w społeczeństwie. Wymusza na innych traktowanie kobiety muzułmańskiej jako ludzkiej istoty zamiast patrzenia z punktu widzenia atrakcyjności seksualnej.

“To zdumiewające jak wiele rzeczy zmieniło się kiedy zaczęłam nosić hidżab. Czuję większy szacunek wobec mojej osoby.” – N. Z. Vakil

„Najważniejszą rzeczą odnośnie hidżabu jest to, iż daje ci on tożsamość Muzułmanki. Co więcej, jest kolejnym sposobem wypełniania nakazów Allaha. Ludzie okazują mi szacunek jakiego nie okazywaliby mi gdybym go nie nosiła. Kontakty z mężczyznami stały się łatwiejsze, ponieważ czuję się bezpieczna i chroniona. Daje mi również dużo pewności siebie i co najważniejsze, przybliża mnie do Allaha. Uważam więc hidżab za błogosławieństwo od Allaha i dziękuję Mu za nie.” – Reshma Qazi

„Czuję, że w chwili obecnej, kiedy demoralizacja tak bardzo szerzy się w społeczeństwie, każda kobieta powinna nosić hidżab. To jedyna rzecz jaka chroni kobietę i sprawia, że czuje się ona bezpieczna.” – Shenaz F. Raj

„W dzisiejszym społeczeństwie kobieta stała się dla mężczyzn tylko obiektem seksualnym. Dlaczego ktoś miałby wystawiać swoje piękno na widok niechcianych oczu? Hidżab chroni kobiecy honor i hamuje zbytnią pożądliwość ze strony płci przeciwnej. Jestem przekonana, że gdyby kobiety zaczęły powszechnie stosować się do islamskich zasad odnośnie ubioru, liczba przypadków molestowania, gwałtów, itd. byłaby znikoma. Noszenie hidżabu daje mi więcej pewności siebie jako kobiety i wcale nie przeszkadza w wykonywanej pracy.” – Salva I. Rasool

Małżeństwo w islamie

malzenstwo w islamie

Islam, w przeciwieństwie do innych religii, mocno popiera małżeństwo. Nie ma w islamie miejsca dla celibatu, jak to się dzieje na przykład w Kościele Rzymsko-Katolickim, gdzie księża, zakonnice żyją w celibacie. Prorok powiedział „nie ma miejsca dla celibatu w islamie”. Małżeństwo jest obowiązkiem religijnym i stanowi zarówno silne zabezpieczanie moralności, jak i stanowi konieczność społeczną. Islam nie uzależnia siły wiary (taqwa, iman) od celibatu. Prorok rzekł również: ”Małżeństwo jest moją tradycją, ktokolwiek jej nie wypełnia, ten nie jest ode mnie.” Akt małżeństwa stanowi ujście dla potrzeb seksualnych i regulując je, chroni człowieka przed niewolą jego popędów. Małżeństwo jest powinnością społeczną, gdyż poprzez ten akt, powstają rodziny, które są podstawową komórką społeczną. Co więcej, małżeństwo jest jedyną zalegalizowaną formą dopuszczającą intymność pomiędzy mężczyzną a kobietą. Islam zajmuje, wobec relacji seksualnych – pozycję środka; ani nie potępia ich jak inne religie, ani nie zezwala na ich swobodę. Islam nakłania nas do kontroli i regulowania naszych popędów – czegokolwiek one dotyczą, tak byśmy zachowali godność i nie stali się podobni zwierzętom.

Cele małżeństwa

Słowo “zawdż” jest używane w Koranie dla określenia pary lub towarzyszy. Zasadniczo jego użycie odnosi się do małżeństwa. Podstawowym celem małżeństwa jest to, iż osoby różnych płci dostarczają sobie nawzajem towarzystwa, miłości, wydają na świat potomstwo i żyją w pokoju i spokoju według nakazów Allaha. Małżeństwo służy gratyfikacji emocjonalno-seksulanej oraz zredukowaniu napięć. Jest także formą czci (ibadah), ponieważ jest posłuszeństwem wobec Allaha i jego Wysłannika – tzn. małżeństwo jest postrzegane jako jedyna możliwa droga do seksualnego zjednoczenia. Ktoś mógłby wybrać życie w grzechu, a więc poprzez wybór ścieżki małżeństwa potwierdza swe posłuszeństwo wobec Allaha. Małżeństwo jest mithaq uroczystym przymierzem (umową). Nie jest rzeczą błahą. W związek małżeński powinno wchodzić się z absolutnym na nie przyzwoleniem i pełnią wiedzy, co pociąga za sobą małżeństwo. To nie kupowanie nowej sukienki, którą możesz wymienić, gdy ci się nie podoba. Twój partner powinien być twoim życiowym wyborem. Osoba wchodząca w związek małżeński musi być na tyle dojrzała, by rozumieć wymagania małżeństwa, tak by to małżeńskie przymierze było trwałe. Aby małżeństwo było ważne, należy spełnić następujące warunki:.

1) zgoda obu stron
2) mahr – podarunek, wiano od pana młodego dla panny młodej
3) dwóch świadków płci męskiej
4) małżeństwo powinno być upublicznione, nigdy nie powinno być trzymane w sekrecie, gdyż pociąga to za sobą podejrzenia i kłopoty wewnątrz społeczności.

Czy małżeństwo jest obowiązkowe?

Zgodnie z opinią imamów Abu Hanifah, Ahmad ibn Hanbal i Malik Ibn Anas, małżeństwo jest zalecane, jednakże w szczególnych przypadkach staje się wajib (obowiązkowe). Imam Shaafi’i uważa małżeństwo za nafl lub mubah (lepsze). Ogólna opinia mówi, że jeżeli jakaś osoba płci męskiej lub żeńskiej obawia się, że jeśli nie wejdzie w związek małżeński, może dopuścić się aktu cudzołóstwa, wówczas małżeństwo staje się wajib (obowiązkowe). Jeśli jakaś osoba ma silny popęd seksualny, to małżeństwo też jest w przypadku takiej osoby wajib (obowiązkowe). Małżeństwo nie powinno być opóźniane lub anulowane szczególnie jeśli ktoś ma ku temu możliwości.

Jednakże nie powinien wchodzić w związek małżeński człowiek, który nie posiada środków na utrzymanie żony i przyszłej rodziny lub nie odczuwa popędu seksualnego, lub jeśli nie lubi dzieci, lub jeśli czuje, iż małżeństwo poważnie zaszkodzi jej/jego religijnym powinnościom.

Podstawową zasadą jest fakt, iż Prorok zachęcał do małżeństwa. Rzekł on: „Kiedy mężczyzna żeni się, wypełnia połowę swego religijnego obowiązku, więc pozwólcie mu lękać się Allaha w kwestii pozostałej połowy.” Ten Hadis został zrelacjonowany przez Anasa. Islam nakłania do małżeństwa, ponieważ chroni ono i podtrzymuje jedność rodziny, do której Islam przywiązuje wielką wagę.

Wybór partnera

Wybór partnera powinien być skierowany na tego najbardziej pobożnego (taqwa). Prorok (pbzn) zalecał, by strony zapoznały się zanim dostąpią aktu małżeństwa. Jest nieuzasadnionym, by związać węzłem małżeńskim dwoje ludzi i oczekiwać, iż będą tworzyć intymny i odpowiedzialny związek, podczas gdy nic o sobie nie wiedzą. Parze wolno spoglądać na siebie krytycznym okiem, ale nie pożądliwym. Zasada ta nie przeczy wersetowi Koranu, który mówi, iż wierzący mężczyzna i kobieta powinni spuszczać wzrok. Jednakże para nie może przebywać sama w zamkniętym pomieszczeniu. Jak mówi hadis: „Kiedy mężczyzna i kobieta są sami we dwoje, towarzyszy im szatan”.

Nie ma w islamie miejsca na zaloty, randki czy życie w związku przedmałżeńskim, nie ma miejsca na wypróbowywanie się przed poważniejszym zaangażowaniem (w związek małżeński). Nie może być żadnej więzi fizycznej między ludźmi przed zawarciem związku małżeńskiego.

Zgoda obu stron

Są dwie metody aranżowania małżeństwa; dozwolona (halal) i zakazana (haram):

– halal – można aranżować małżeństwo poprzez sugestie i rekomendacje, jeśli obie strony zgadzają się na to
– haram – zakazana forma aranżowania małżeństwa to taka, w której rodzice wybierają przyszłego małżonka i zmuszają parę, nie dając jej możliwości wyboru.

Jednym z warunków, czyniących małżeństwo ważnym, jest zgoda obu stron. Małżeństwo z definicji jest dobrowolnym zjednoczeniem dwojga ludzi. Wg szkoły malickiej wybór partnera przez muzułmankę-dziewicę podlega zgodzie jej ojca lub opiekuna. Służy to trosce o jej interesy i dobry byt. Prorok rzekł: „Wdowa i kobieta rozwiedziona nie powinny ponownie wychodzić za mąż, jeśli nie wyrażą na małżeństwo zgodny”, zaś dziewica nie powinna wychodzić za mąż – aż jej zgoda nie zostanie uzyskana” . Prorok unieważnił małżeństwo dziewczyny, która żaliła mu się, iż jej ojciec zmusił ją do małżeństwa.

Relacje mąż-żona

Prawa żony – obowiązki męża:

UTRZYMANIE

Mąż odpowiedzialny jest za utrzymanie żony. Prawo to jest ustanowione przez Koran i sunnę. Niezależnie czy żona jest muzułmanką, nie-muzułmanką, bogatą, biedną, zdrową czy chorą. Obowiązkiem męża, jako qawam (lidera, przywódcy) jest dźwiganie odpowiedzialności za rodzinę we wspaniałomyślny sposób, tak by żona czuła się w pełni bezpieczna i mogła wypełniać swoje obowiązki z oddaniem. Żonie przysługuje prawo do mieszkania, ubrania, jedzenia i ogólnej opieki, takiej jak lekarstwa, opłaty za leczenie etc. Mąż musi zapewnić żonie miejsce do życia tam, gdzie sam przebywa, na poziomie takim na jaki go stać. Miejsce zamieszkania musi zapewnić żonie prywatność, komfort i niezależność. Jeśli przywykła ona do pokojówki lub nie jest w stanie sama wykonywać swych obowiązków domowych, wówczas obowiązkiem męża jest zapewnienie jej pomocy domowej (pokojówki), jeśli go na to stać. Zrelacjonowano, iż Prorok powiedział: „Najlepszym Muzułmaninem jest ten, który jest najlepszym mężem”

MAHR (wiano)

Zonie przysługuje prawo do otrzymania podarunku (wiana) stanowiącego jedynie jej wyłączną własność. Może być on wręczony od razu lub możne zostać opóźniany – zależnie od umowy między małżonkami. Małżeństwo jest nieważne bez wiana. Wiano nie musi stanowić pieniędzy czy złota. Może być czymś niematerialnym, jak np. – uczenie małżonki czytania Koranu. Wiano jest darem pana młodego dla panny młodej. Jest to islamskie prawo, które – inaczej niż prawa pewnych kultur – nie wymaga, aby rodzice panny młodej płacili jej przyszłemu mężowi za pojęcie ich córki za żonę lub aby rodzina panny młodej wyposażała ją we wiano.

PRAWA NIEMATERIALNE

Mąż jest zobowiązany poprzez prawo Allaha traktować swą żonę sprawiedliwie, z szacunkiem do jej uczuć, łagodnie, musi okazywać jej życzliwość i troskę, szczególnie gdy ma jeszcze inną żonę. Ostatnie kazanie Proroka kładło nacisk na dobre traktowanie kobiet.

Obowiązki żony – prawa męża:

Jednym z głównych obowiązków żony jest przyczyniać się do sukcesu i błogości małżeństwa. Musi ona dbać o komfort i dobre samopoczucie męża. Werset Koranu ilustrujący tę kwestie mówi: „Panie nasz, obdaruj nas żonami i potomstwem, które będą źrenicą naszych oczu i będą nas prowadzić do bycia przykładem cnoty”.

Żona musi być wierna, godna zaufania i uczciwa, nie wolno jej oszukiwać męża (np. potajemnie stosując środki antykoncepcyjne). Nie wolno jej pozwolić, by ktokolwiek miał dostęp do tego, co jest wyłącznością jej męża; intymności seksualnej. Nie wolno jej przyjmować obcych mężczyzn w ich domu, bez wiedzy i zgody męża. Nie powinna przebywać sama z obcym mężczyzną. Nie powinna przyjmować prezentów od innego mężczyzny, bez zgody jej męża. Ma to zapobiec zazdrości, podejrzeniom i plotkom. Żona jest powierniczką mienia męża nie może dysponować jego mieniem, bez jego zgody.

Żona powinna dbać o swoją atrakcyjność, powinna być czuła na zaloty męża. Nie wolno żonie odmawiać mężowi pożycia, gdyż może przyczynić się to do małżeńskich problemów, a co gorsza – sprowokować męża do cudzołóstwa. Mąż oczywiście nie może domagać się współżycia niezależnie od stanu żony. Musi on brać pod uwagę jej zdrowie, samopoczucie i okazywać jej delikatność.

Posłuszeństwo: celem posłuszeństwa w małżeństwie jest utrzymanie życia rodziny w najlepszej kondycji, jaka tylko jest możliwa. Mąż został obdarzony prawem do bycia poważanym, ponieważ jest on liderem rodziny, a nie dlatego, iż jest silniejszy. Jeśli lider nie jest poważany, jego przywództwo będzie nieważne – wyobraźcie sobie króla, lub nauczyciela, lub rodzica nie posiadających niezbędnego autorytetu, który zostały im przyznany. Posłuszeństwo nie oznacza ślepego posłuszeństwa; są dwa warunki: a) jest wymagane, gdy to o co prosi żona nie należy do kategorii czynów dozwolonych; b) odnosi się tylko do rzeczy, które mieszczą się w zakresie praw męża.

Zrodlo

Muzułmanie a wigilia

Muzulmanie a wigilia

Islam to prosta religia, bazująca na szczerej wierze w Jedynego Boga – Allaha, w Boga, który stworzył nas i wszystko wokół, który jest wieczny, bez początku ani końca, nie urodził się i nie umrze. Boga, który jest Miłosierny, może wybaczyć ludziom wszystkie grzechy. Wszystkie, poza jednym. Dodawaniem Mu współtowarzyszy, uznawaniem boskości kogokolwiek lub czegokolwiek innego. To właśnie główna nauka islamu.

To dlatego wierzący muzułmanie tak dużą uwagę przywiązują do tego, aby cześć oddawać tylko swojemu Stwórcy i szerokim łukiem omijać wszelkie przejawy politeizmu.

Za jeden z takich przejawów uznawane jest przyłączanie się do obchodzenia świąt celebrowanych przez innowierców, jak na przykład grudniowe święta – tzw. „Boże Narodzenie”. Nie można jednocześnie wierzyć, że Bóg jest Wieczny i obchodzić Jego narodzenia. Nie można też wierzyć w Jedynego Boga, a jednocześnie poprzez dołączanie się do świętowania narodzin Jezusa-boga (który według islamu jest prorokiem, nie zaś Bogiem, czy synem Boga) wyznawać, że „nie ma boga poza Allahem (Bogiem Jedynym)”, co jest warunkiem bycia muzułmaninem.

Wymaganie od muzułmanina czy muzułmanki obchodzenia takowych świąt jest jak żądanie, aby porzucił on/ona swoją religię. Stawia się wtedy taką osobę w bardzo przykrej sytuacji, gdyż jest to postawienie przed wyborem „ja albo Bóg”.

To dlatego czas świąt grudniowych jest dla wielu muzułmanek-konwertytek tak trudnym czasem. Czasem, kiedy trzeba albo postąpić wbrew sobie, świadomie zgrzeszyć i czuć ogromne wyrzuty sumienia, albo zranić swoich najbliższych (jeśli nalegają na przyłączanie się do świętowania). To dlatego wiele z nas patrzy, jak by tu uciec od takiego rozwiązania. Często stara się być wtedy jak najdalej, mieć tysiąc innych zajęć, których przełożyć absolutnie nie można, nagle się rozchorować, albo znaleźć jeszcze inny pretekst.

W świetle prawodawstwa islamskiego nie jest grzechem samo przebywanie w tym czasie z ludźmi innej religii, jeśli nie wiąże się to z intencją świętowania czy przytakiwania praktykom chrześcijańskim. Natomiast już „otoczka”, jak śpiewanie kolęd, łamanie się opłatkiem czy inne czynności powodujące branie czynnego udziału w świętowaniu jest zakazane.

Mamy więc zestresowaną muzułmankę (czy muzułmanina), która bardzo przeżywa taką sytuację i działa wbrew sobie jeśli się na taki krok zdecyduje, za to rodzina jest zadowolona, lub muzułmanka pozostaje nieugięta i nie uczestniczy w święcie, a rodzina jest zdruzgotana. Bardzo rzadko zdarza się, że w takiej sytuacji każda ze stron żyje „po swojemu”, nie spędzą tego czasu razem, a jednocześnie obie będą zadowolone.

Jest to bardzo trudne, gdyż często nasze rodziny nie wyobrażają sobie wigilii bez nas. Szczególnie, gdy w dodatku mieszkają z muzułmanami w jednym domu. Dlatego zamiast „próby sił”, czekania kto ustąpi, warto zastanowić się nad kompromisem. Bo w końcu ciężko jest spędzić miły czas wiedząc, że krzywdzi się kogoś, fundując mu przymusowe uczestnictwo i wewnętrzny konflikt. A przecież wcale tak nie musi być. Wystarczy, że każda ze stron pójdzie na ustępstwo, każdy coś z siebie da, a zaowocuje to miłą atmosferą. A na tym chyba każdemu zależy.

Dlatego właśnie zdecydowałam się napisać, próbując ukazać naszym rodzinom w czym tkwi problem i licząc na zrozumienie także i nas – muzułmanek, które skoro przeszły na islam, znaczy to, że naprawdę uznają tę religię i chcą postępować według jej zasad, nie krzywdząc jednocześnie najbliższych. Bo to nie jest złośliwość z naszej strony, że nie chcemy uczestniczyć w czymś, co jest nam surowo zabronione i postrzegane jest za największy grzech.

Dzięki Bogu czasem udaje się wypracować kompromis w takiej mieszanej (wyznaniowo) rodzinie. Przykładem może być wigilia. Można wcześniej przysiąść i ustalić pewne szczegóły, co sprawi, że i muzułmanka będzie się czuła komfortowo, nie postępując wbrew swojej religii, i jej chrześcijańska rodzina będzie się cieszyć, mając wszystkich najbliższych przy sobie. Jak zatem rozwiązać problem?

1. „Wieczerza wigilijna”

Dla rodziny chrześcijańskiej symbol zbliżających się świąt. Przywiązuje się do niej wielką uwagę. Jednak dla muzułmanów będzie to zwykły posiłek. Nie można zmusić ich wtedy do postu, czy innych praktyk chrześcijańskich (bo mimo, że kolacja wigilijna od jakiegoś czasu nie musi składać się już tylko z dań postnych, w większości domów nadal tak jest). A przecież nie stanie się nic złego, jeśli obok dań tradycyjnych stanąłby także jakiś przysmak naszych konwertytów. Jeden czy dwa półmiski przecież niczego nie zmienią, a sprawią cuda (poprawią samopoczucie muzułmanów, utwierdzą ich w przekonaniu, że nie zmusza ich się do postępowania narzuconego przez siebie i określonego wymogami chrześcijańskiej tradycji.) Aby zaoszczędzić sobie problemów związanych z przygotowywaniem, można po prostu zrzucić to na barki samych muzułmanów („Jeśli chcesz/chcecie zjeść coś innego niż tradycyjne dania, to przynieście ze sobą co tam chcecie”).

2. Prezenty

Obdarowywać się prezentami można każdego dnia w roku, o każdej porze dnia i nie ma w tym nic złego, wręcz przeciwnie. Natomiast te wręczane w dniu świątecznym są już powiązane ze świętowaniem, z radością jaką ten dzień ze sobą niesie, podkreśleniem niezwykłości takiego dnia. Jednak jeśli dla muzułmanów dzień ten jest jak każdy inny, żeby uniknąć stwarzania pozorów celebrowania święta, wykraczającego poza ramy ich religii, nie przyłączają się tego konkretnego dnia do wymiany prezentów. Takie stanowisko to nie tylko nasza prywatna opinia, ale punkt widzenia uczonych muzułmańskich, którzy swoimi fatłami (opiniami opartymi na prawie muzułmańskim) sugerują nam co jest nam dozwolone, a co nie. Dlatego najlepszym rozwiązaniem byłoby obdarowywanie się z pominięciem muzułmanów, a jeśli jest to niewygodna sytuacja, zawsze można takie prezenty wręczyć przed ich przyjściem, po wyjściu, lub w chwili, gdy na przykład pójdą pozanosić do kuchni brudne naczynia po skończonej kolacji.

3. Kolędy

Świąteczną atmosferę tworzy się nie tylko tego jednego dnia. Już wcześniej, a także w same święta i później wszędzie rozbrzmiewają kolędy. Muzułmanie robią co mogą, aby ich nie słuchać, gdyż pomijając inne kwestie, przede wszystkim nie zgadzają się z ich treścią, gdyż głównie to nadmierne wychwalanie Jezusa, wynoszenie go do rangi boga („bóg się rodzi…” itp.). Jest tak dużo czasu na śpiewanie kolęd, a i bez nich wigilia dla chrześcijan jest szczególnym dniem i towarzyszy jej niezwykła atmosfera. W czasie kolacji na przykład raczej kolęd się nie śpiewa (nawet ciężko byłoby z pełnymi ustami 😉 a i tak cała rodzina czuje niezwykłość tego dnia. Dlatego warto byłoby się zastanowić, czy wielkim wyrzeczeniem byłoby powstrzymanie się od kolędowania na ten krótki czas i zastąpieniem go miłą rozmową?

4. Opłatek

Nie jest to wielka tragedia, kiedy muzułmanie nie podzielą się z rodziną opłatkiem, czy nie złożą życzeń świątecznych (uznając wigilię za zwykły dzień i nie „świętując”). I nie będzie to wcale niezręczna sytuacja, jeśli naszych muzułmanów poprosimy wtedy o wyświadczenie przysługi (lub też przyjmując ich dobrowolną chęć pomocy), a niech w czasie łamania wyciągną z wody dogotowujące się uszka, naleją barszcz do wazy czy kompot do dzbanka. Miło będzie usiąść do nakrytego już stołu, na który przyniesiony zostanie gorący jeszcze barszczyk, nieprawdaż? A życzenia? Przecież muzułmanie i tak dobrze życzą swoim rodzinom, nie tylko w tym jednym dniu, ale i zawsze. Pamiętajcie o tym, kochani. Fakt, że w tym dniu nie wypowiadają (często wymuszonych) słów nie oznacza, że nie szanują swoich najbliższych.

I to chyba wszystkie „punkty sporne” dotyczące tego dnia. Komuś może się wydawać, że to dużo, że jest to ciężko zrealizować. Jednak w praktyce tak źle to nie wygląda. Ręczę za to nie tylko ja – muzułmanka wywodząca się z rodziny chrześcijańskiej, ale potwierdzili to także moi rodzice, którzy po tak zorganizowanej wigilii spytani jak minęła, odpowiedzieli: „To był wspaniały dzień”.

Monika

źródło

Islam czy „islam”

Islam czy "islam"?

Przekazał Muslim od Abu Hurajry (oby Allah był z niego zadowolony), że Wysłannik Allaha (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) powiedział:

بَدَأَ الإِسْلاَمُ غَرِيبًا وَسَيَعُودُ كَمَا بَدَأَ غَرِيبًا فَطُوبَى لِلْغُرَبَاءِ‏
„Islam rozpoczął się, jako coś obcego i powróci do bycia obcym, tak jak się rozpoczął. Nieś więc dobrą nowinę obcym”.

Islam na początku był „obcy”, gdyż miał niewielu wyznawców. Wyrażenie, że stanie się ponownie „obcy” wskazuje na to, iż po początkowym rozkwicie islamu i znacznym powiększeniu się liczby prawych muzułmanów, wraz z upływem czasu coraz mniej ludzi będzie podążało za (prawdziwymi) naukami islamskimi – pomimo ogromnej liczby wyznawców. „Dobre wieści” zaś to wieści o Raju czekającym na tych, którzy będą się trzymać religii, zgodnie z hadisem od `Abdullaha bin `Amr bin al-`As, gdzie Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) powiedział: „Dobre wieści dla obcych”. Został wówczas spytany, „Kim są obcy, o Wysłanniku Allaha?”. Odpowiedział: „Są to prawi ludzie spośród wielu złych ludzi, którzy nie słuchają ich częściej niż słuchają” (Musnad Ahmad). Hadis ten mówi nam, że nadejdzie czas, kiedy osoba prawa i mająca dobrą wiedzę napotka niewiele osób, które się z nią zgodzą, lecz wiele takich, które się z nią nie zgodzą i będą z niej szydzić. Kiedy będzie nawoływać ludzi do tego, co dobre, niewielu go usłucha.

Zatem już dawno temu przewidziane zostało przez Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), iż wraz z upływem czasu muzułmanom coraz trudniej będzie pozostawać na właściwej drodze i praktykować islam, gdyż nawet brać muzułmańska – mimo iż liczna – nie będzie rozumiała islamu należycie, co się niewątpliwie sprawdza. W dzisiejszych czasach islam dla wielu zmieszał się z kulturą, tradycjami, mitami i przesądami, granice się dla nich zatarły, nauczają tak pojętej „religii” kolejne pokolenia, bez wgłębiania się w źródła islamskie. Dowodem mogą być sytuacje spotykające konwertytów, którzy często wybierają islam świadomie, czerpiąc nauki z wiarygodnych źródeł, będąc głodnymi wiedzy starają się dowiedzieć jak najwięcej. Czasem w konfrontacji z „muzułmanami od pokoleń” są przekonywani, iż prawda nie jest taka, jak ją głoszą, pomimo przedstawiania im dowodów wprost z Koranu i/lub Sunny, zaś na potwierdzenie swoich teorii mając argumenty typu „tu wszyscy tak robią” czy „moi rodzice tak robili, moi dziadkowie tak robili”, wyciągając wniosek, „więc taka jest prawda”. Oczywiście nie znaczy to, że „konwertyci wiedzą lepiej”, podczas gdy ludzie z krajów muzułmańskich swej religii dokładnie nie znają, pragniemy jedynie zwrócić uwagę na fakt, iż taka tendencja dziś istnieje.

Islam czy "islam"? Koran, 6:116

„Jeśli posłuchasz większości tych, którzy są na ziemi, to oni sprowadzą ciebie z drogi Boga. Oni postępują tylko za mniemaniem i tylko zgadują” (Koran, 6:116)

Dlatego tak ważne jest, by ucząc się o islamie nie słuchać jedynie tego, co mówią ludzie – nawet jeśli są muzułmanami – lecz tego, co przekazał Bóg (niech będzie wywyższony) i Jego Posłaniec (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), prosić o dowody na wszystko, co się słyszy, a także by podążać za tym, czego się nauczyło, nie pozwalając, by ktokolwiek nas od tego odciągnął czy przekonywał do własnych (nie popartych dowodami) racji. Naszym obowiązkiem jest podążać za religią Boga i prostować tam, gdzie jest niewłaściwe jej rozumienie czy otwarte odwracanie się od niej.

„Sądź więc między nimi według tego, co zesłał Bóg, i nie idź za ich namiętnościami; i strzeż się przed nimi, żeby cię nie zwiedli od czegokolwiek, co tobie zesłał Bóg. A jeśli oni się odwrócą plecami, to wiedz, że Bóg chce tylko dotknąć ich nieszczęściem za niektóre ich grzechy. Zaprawdę, wielu spośród ludzi – to, z pewnością, ludzie szerzący zepsucie!” (Koran, 5:49)

Allah również poinformował nas, że prawdziwie wierzący i trzymający się religii ludzie nie stanowią większości. Za to należą do tych, z których Bóg jest zadowolony i których w życiu przyszłym wynagrodzi. Warto się więc starać, mimo iż „obcym” w życiu łatwo nie jest. Jednak osoba prawdziwie wierząca nie zważa na to, co dzieje się w tym życiu, wie, że jest to jedynie test dla nas, robi wszystko, by zasłużyć sobie na zadowolenie Allaha. Trzymanie się nauk islamu jest dla niego ważniejsze niż bycie akceptowanym przez większość społeczeństwa. Wie, iż nie musi się wówczas niczego obawiać.

„O wy, którzy wierzycie! Sami jesteście odpowiedzialni za wasze dusze. Nie zaszkodzi wam ten, kto zabłądził, jeśli jesteście prowadzeni drogą prostą. Do Boga wszyscy powrócicie i On obwieści wam to, co czyniliście!” (Koran, 5:105)

Niech Wszechmocny Bóg pomoże nam być jak wyżej opisani „obcy”, da nam cierpliwość i wytrwałość i ułatwi nam naszą podróż w życiu tym, oraz obdarzy wybaczeniem i rajem w życiu przyszłym. Amen.

Jak się modlić w islamie

Modlitwa salah (jak wyglada modlitwa w islamie – VIDEO), jako jeden z filarów islamu, jest bardzo ważną częścią życia muzułmanina. Wierni wykonują pięć obowiązkowych modlitw codziennie w określonych godzinach.

  1. Fadżr – poranna modlitwa (2 rakaty)
  2. Dohr – południowa modlitwa (4 rakaty)
  3. Asr – popołudniowa modlitwa (4 rakaty)
  4. Maghrib – wieczorna modlitwa (3 rakaty)
  5. Isha – nocna modlitwa (4 rakaty)

Aby przystąpić do odmawiania modlitwy, muzułmanin musi być w stanie czystości rytualnej, co znaczy, że musi oczyścić się wykonując wu’du -oblucje. (jak wykonać wudu – VIDEO) Następnie, poprawnie ubrany, staje w ustronnym, czystym miejscu zwracając się twarzą w stronę Ka’aby w Mekce, czyli w kierunku modlitwy zwanym Qibla. (jak znaleźć Qibla TUTAJ)

modlitwa - krok 1

1. Krok pierwszy –  odnów intencję.

Rozpoczynając każdą modlitwę musimy być świadomi naszych zamiarów odnawiając naszą intencję. W myśli możemy sobie powiedzieć na przykład: ‚będę się modlić Fadżr, dwa rakaty. Bóg na mnie patrzy, teraz się skoncentruję i postaram się jak najlepiej wykonać mają modlitwę.’


takbir 'Allahu Akbar' w modlitwie

2. Powiedz ‚Allahu Akbar’ z podniesionymi rękami 

Podnosząc ręce na wysokość uszu, jednocześnie wypowiadając słowa ‚Allahu Akbar’ (Bóg jest Najwspanialszy/Najwyższy) (tzw. takbir) rozpoczynamy modlitwę.


modlitwa w islamie | islam bez tajemnic

3. Przybierz pozycję stojącą w kierunku Ka’aby z rozłączonymi stopami, trzymając ręce na klatce piersiowej układając prawą dłoń na lewej.

W tej pozycji trzeba patrzeć ku miejscu dokonywania pokłonów. (Jeżeli ktoś z powodu choroby, starości, ciąży lub innych powodów nie może stać w modlitwie, to możne się modlić w pozycji, która jest dla niego najwygodniejsza.)

  • Wypowiadamy ‚Audhu billehi mina szajtaan irradżiim’ (szukam schronienia przed Szatanem przeklętym) i zaczynamy wypowiadać modlitwę wymawiając słowa pierwszego rozdziału Koranu Al-Fatiha. Ta sura jest powtarzana w każdym rakacie. (Więcej o surze Al-Fatiha TUTAJ.)

‚Bismi’llahir-rahmani-rrahim Alhamdulillahi Rabbil-alamiin Ar-Rahmani-rrahim Maliki jaumi-ddinn Ijjaka na`abudu ła-ijjaka nastaiin Yhdina ssiratal-mustaqiim Sirata-lladhina an`amta`alejhim Ghajril-maghdubi alejhim ła la-ddaaalliin Amin’ (Tłumaczenie: W Imię Boga / Allah, Miłosiernego Litościwego, Chwała Bogu, Panu światów Miłosiernemu, Litościwemu Królowi Dnia Sądu. Ciebie czcimy i Ciebie prosimy o pomoc. Prowadź nas drogą prostą. Drogą tych, których obdarzyłeś dobrodziejstwami, nie zaś tych, na których jesteś zagniewany i którzy błądzą. Amin.)

  • Zaraz po Al-Fatiha, wypowiadamy inną surę lub część Koranu (tylko w dwóch pierwszych rakatach). Na przykład:

‚Bismi’llahir-rahmani-rrahim Qul huła-llahu ahad Allahu-ssamad Lam jalid ła lam julad Ła-lam jaku-llahu kufułan ahad.’ (Tłumaczenie: W Imię Allaha, Miłosiernego Litościwego Mów: On – Allah Jeden Bóg Wiekuisty. Nie zrodził i nie został zrodzony. Nikt Jemu nie jest równy.)

Dla ułatwienia nauki możesz wydrukować poniższy wizerunek i czytać z kartki podczas modlitwy, dopóki nie zapamietasz słów.

modlitwa w islamie krok po kroku

Do wydrukowania transliteracja sury Al-Fatiha i sury Al-Ikhlas.


raka -sklon w pasie | modlitwa w islamie | islam bez tajemnic

3. Wykonaj Ruku  –  skłon w pasie opierając dłonie o kolana, do momentu odpoczynku.

W tej pozycji wymawia się trzy razy: ‚Subhana rabija-ladhim’. Prostując się należy powiedzieć: ‚Samiallahu liman hamida’, a kiedy osoba jest w pozycji stojącej wymawia: ‚Rabbana ła lakal hamd.’ – Prorok Muhammad ﷺ

Zatem robiąc Ruku (90 stopni skłon z nogami wyprostowanymi w kolanach, plecami i szyją w równoległej pozycji z ziemią) wymawiamy ‚Subhana rabija-ladhim’ trzy razy. (Znaczenie: chwała memu Panu Wzniosłemu.)


podnosząc się z ruku | modlitwa w islamie

4. Wyprostuj się z pokłonu (ruku). 

  • Wyprostowując się z pokłonu, mamy ramiona przy boku i wypowiadamy: ‚Sami Allahu li-man hamida’ (Allah słucha tego, który Go wychwala).
  • Teraz z powrotem kładziemy prawą dłoń na lewej dłoni, wzrok w miejscu, w którym spoczywa czoło podczas pokłonu i wypowiadamy: ‚Rabbana ła lakal-hamd’ (Panie nasz, chwała Tobie.)
  • Wypowiadając ‚Allahu Akbar’ (Allah jest Największy) przystępujemy do sudżud czyli pokłonu na ziemi (sujud). 

modlitwa w islamie | sudżud | sujud| islam bez tajemnic

5. zrób pokłon (sudżud) by czoło, nos, dłonie, kolana i palce stóp dotykały ziemię.

W tejże pozycji wypowiadamy trzy razy: ‚Subhana rabijja ala’  (Chwała mojemu Panu Wzniosłemu). W tej pozycji możemy robić duaa i prosić Boga o co tylko chcemy we własnym języku.


modlitwa w islamie | islam bez tajemnic

6. Podnosząc SIĘ z pokłonu (sadżda) siadamy na kolanach.

W tej pozycji z dłońmi płasko na kolanach wypowiadamy ‚Allahu Akbar’ i ponownie wykonujemy pokłon na ziemi (sudżud), podczas którego raz jeszcze trzykrotnie wypowiadamy ‚Subhana rabijja ala‎’.

W TEN SPOSÓB KOŃCZYMY PIERWSZY RAKAT I WSTAJEMY DO DRUGIEGO RAKATU, POWTARZAJĄC KROKI 2-6.


pozycja taszahud | modlitwa w islamie | islam bez tajemnic

7. wypowiadamy modlitwę taszahud siedząc na kolanach.

Po ukonczeniu drugiej raka, po krokach 2-6, nie podnosimy się z siedzenia na kolanach, a utrzymujemy tę pozycję recytując taszahud:

‚At-tahijatu li’lahi ła ssalałatu ła’tajjibat Assalamu allajka ajuhan-nabi ła rahmatullahi ła barakatu. Assalamu allajna ła alla ibadi-lahi salihin. (Podnoszac palec wskazujacy:) Aszhadu la illaha illaallah ła aszhadu anna Muhammadan abduhu ła rasulu. (Opuszczjąc palec kontynuujemy:) Allahuma salli alla Muhammadin  ła alla ‘ali Muhammadin Kama salajta alla Ibrahim, ła alla ‘ali Ibrahima Fil alamin innaka hamidun madżid. Allahuma barik alla muhammadin ła alla ‘ali Muhammadin Kama barakta ‘alla Ibrahima ła alla ‘ali Ibrahima Fil alamin innaka hamidun madżid.’    

Modlitwa taszahud wypowiadana po drugim i czwartym rakacie. Do wydrukowania.

Modlitwa taszahud wypowiadana po drugim i czwartym rakacie. Do wydrukowania.


        

taslim | modlitwa w islamie

8. KOŃCZYMY modlitwę mówiąc ‚Assalamu ‚alajkum ła rahmatullah’.

Siedząc na kolanach wykonujemy taslim. Odwracamy głowę najpierw w prawo, wypowiadając ‚Assalamu Allajkum ła Rahmatullah‚, potem w lewo powtarzając te same słowa ‚Assalamu Allajkum ła Rahmatullah’ (co oznacza: Pokój i Miłosierdzie Allaha z tobą).

W ten sposób kończymy naszą modlitwę.


Więcej na temat modlitwy – polecamy darmową e-książkę do pobrania: KSIĘGA MODLITWY

Źródło: wikihow.com

KOBIETA W ISLAMIE – KOBIETA ISLAMU, czyli jak tradycje przedislamskie zniekształcają pojęcie o Islamie?

kobieta w islamie | islam bez tajemnic

Przechadzając się po ulicach Tunezji (nawet stolicy – Tunisu) nie zaznacie widoku tulących się do siebie par, bezwstydnego dotykania intymnych części ciała (mam na myśli pośladki). Ba! Nikt nawet – no, prawie – nie spaceruje po ulicach trzymajac się za rękę…

Dziwny świat, z psychologicznego punktu widzenia zupełnie pozbawiony okazywania uczuć… ale czy aby na pewno?

Unoszący się w gorącym, ciężkim, lecz wilgotnym powietrzu zapach smażonej baraniny, jeszcze ciepłych bagietek w chrupiących skórkach i nieziemsko pikantnego sosu z dodatkiem ostrych papryczek. Przy niemalże każdej ulicy kawiarnia, a w niej sami mężczyźni sączący powoli swoje espresso z pięcioma kostkami cukru; słodkawy zapach shishy drażni podniebienie… Ulice medyny rozbrzmiewają od głośnych męskich rozmów i nawoływań: „U mnie najtaniej! U mnie!”, „Polska! Kaciński! Kubicia! Liewańdowśki! Ca va ma belle?”.

W podróży busem na południe Tunezji sami mężczyźni…
No dobrze, ale GDZIE SĄ KOBIETY?!
– Są więzione w mieszkaniach i przymuszane siłą do prac domowych?
– NIE.
– Jeśli nie, to gdzie – w meczetach? – Wolno im tam w ogóle wchodzić? Dlaczego nie siedzą w kawiarniach?
– Nie wszystkie, ale część na pewno, albowiem muzułmańskie kobiety są bardziej pobożne aniżeli kobiety z innych religii dominujących na Zachodzie. Przykro mi to stwierdzać – sama urodziłam się i wychowałam na Zachodzie – ale okazuje się, że tak, to prawda…
Muzułmanka nie przesiaduje bowiem w kawiarni w otoczeniu mężczyzn – zna ona bowiem swoje prawa, ale przede wszystkim  zna swoją wartość, godność i klasę jaką zachowuje w kontaktach z ludźmi i po prostu w niektórych częściach kraju nie wypada.

nie mozna wyzwolic wolnego

Co dał muzułmankom Islam?

  • Prawo do edukacji

    Pierwszą kobietą, która założyła pierwszą akademię nauk o islamie, była żona Proroka Muhammada (saws) – Aisha (ra). Znała ona bowiem na pamięć cały Quran, przekazała mnóstwo wiarygodnych hadisów, gdyż jako żona przez cały czas żyła u boku Proroka (saws). Była nawet obecna przy nim podczas jego śmierci, gdy Najwyższy zabrał go do siebie…

    „(…) Aisza nie tylko posiadła wielką wiedzę, ale brała aktywny udział w edukacji i reformach społecznych. Jako nauczycielka miała jasny i przekonujący sposób mówienia, a jej zdolności krasomówcze opisane zostały najznakomitszymi określeniami przez al-Ahnafa, który powiedział: Słyszałem mowy Abu Bakra i Umara, Usmana i Alego oraz ich następców, aż do dzisiaj, ale nie słyszałem z ust żadnej osoby mowy bardziej przekonującej i piękniejszej, niż z ust Aiszy.”
    „Życie Aiszy jest dowodem na to, że kobieta może posiąść dużo większą wiedzę niż mężczyźni i że może być ona nauczycielką uczonych i ekspertów. Jej życie jest także dowodem na to, że kobieta może wywierać wpływ na  innych (mężczyzn i kobiety), dostarczać im inspiracji i przewodzić im. Jest też dowodem na to, że ta sama kobieta może też być bardzo kobieca i być źródłem przyjemności, radości i komfortu dla swojego męża.”
    „(…) Mężczyźni i kobiety przybywali zewsząd, aby skorzystać z jej wiedzy. Mówi się nawet, że liczba kobiet przewyższała liczbę mężczyzn. Oprócz odpowiadania na pytania, wzięła ona chłopców i dziewczynki (niektórzy z nich byli sierotami) pod swą opiekę i przewodnictwo i szkoliła ich. Także jej krewni otrzymywali od niej instrukcje. Jej dom stał się szkołą i akademią.” (1)

  • Wiarygodność zeznań kobiety jako świadka –czyli dlaczego w ostateczności (tuż po mężczyźnie), podczas zeznań, ma być jeszcze jeden mężczyzna lub dwie kobiety?

„Żądajcie świadectwa dwóch świadków spośród waszych mężczyzn! A jeśli nie będzie dwóch mężczyzn, to jeden mężczyzna i dwie kobiety mogą być świadkami, na których się zgodzicie; jeśli jedna z nich zbłądzi, to druga będzie mogła ją napomnieć.” (Quran, 2:282)

Miłosierdzie Allah (swt) jest ponad wszystkim, Jego zrozumienie i podsuwanie nam ułatwień w wielu sprawach, Alhamdulillah…
Zacięty krytyk z Zachodu zapewne zapyta – co w takim razie czyni kobietę tak niezrównoważoną i ułomną, że nie może ona zeznawać na równi z mężczyzną oraz zeznawać jako rzetelny świadek?
Otóż dlatego, że jak wszystkim nam wiadomo, kobieta przechodzi menstruację. Wiele obecnie prowadzonych badań naukowych, może zostać zawstydzonych, a to dlatego, że już w czasach Proroka było wiadomo, że kobieta w okresie menstruacji ma obniżone zdolności umysłowe i sprawnościowe, że jej psychika staje się mniej odporna na silnie działające bodźce (np. gdy jest ona świadkiem zabójstwa lub wypadku może przestraszyć się i uciec, wykazywać zachowania irracjonalne czy po prostu zemdleć).
Czy nie świadczy to o nieopisanym Miłosierdziu i Łasce Allah (swt)? O Jego wszechpotężnej wiedzy i zrozumieniu nawet takich powszechnych w naszym świecie procesów, jak menstruacja? O, Allahu Akbar! Alhamdulillah!

kobiety w islamie, kobiety to blizniacze polowy mezczyzn, prorok Muhammad (pzn) o kobietach

  • Prawa cywilne i prawo głosu

„(…) W Islamie kobieta ma podstawową wolność wyboru i ekspresji opartą na rozpoznaniu jej indywidualnej osobowości. Kobiety są zachęcane w Islamie do wyrażania swoich opinii i pomysłów. Istnieje wiele tradycji z życia Muhammada (saws), w których kobiety bezpośrednio zadają pytania Prorokowi a on bierze pod uwagę ich opinie w sprawach religijnych, ekonomicznych i społecznych. W dodatku zeznania kobiety Muzułmanki są ważne w sporach prawnych. W rzeczywistości w sprawach, w których kobiety mają większe obeznanie, ich głos jest decydujący.

Prawem danym Muzułmankom przez Allaha ponad 1400 lat temu jest także prawo głosu. Na forum publicznym kobieta może zabierać głos i brać udział w polityce. Jeden z przykładów znajduje się w Qur’anie (60:12), gdzie Muhammadowi (saws) nakazuje się przyjmowanie ślubów kobiet, które przyjdą do niego i przyrzekną swe oddanie dla Islamu. To ustanowiło dla kobiet prawo  wybierania swego przywódcy i publicznego deklarowania swego wyboru. I w końcu, Islam  nie zabrania kobietom zajmowania ważnych pozycji w rządzie. Abdur-Rahman Ibn Auf konsultował się w z wieloma kobietami nim zarekomendował Usmana Ibn Affana na Kalifa.”

Równie ważne są kwestie dotyczące ślubu i partnerstwa:

„(…) Muzułmanka nie zmienia swojego imienia rodowego na imię męża w wyniku ślubu. Przy wyborze partnera jej przyjęcie lub odrzucenie propozycji małżeństwa musi być respektowane. Muzułmanka ma prawo wziąć rozwód, jeśli jest to konieczne zgodnie z prawem Islamu, gdy np. jest źle traktowana.

Według nauk islamu najlepszym mężem jest ten, który zapewnia jej prawdziwe partnerstwo, który nie nadużywa swego autorytetu i siły. Nawet, jeśli zachowanie żony będzie trudne do zniesienia (bo nie zawsze może cieszyć się dobrym zdrowiem i humorem), mężczyzna jest proszony o bycie cierpliwym i miłym wobec niej.” Allah (swt) mówi:

„O wy, którzy wierzycie! Nie jest wam dozwolone, abyście dziedziczyli kobiety wbrew ich woli. I nie przeszkadzajcie im zabrać część Mahr (posagu danego przez męża przy zawarciu małżeństwa), który im daliście, chyba że dopuszczą się jakiegoś wszeteczeństwa oczywistego. Obchodźcie się z nimi w sposób przyzwoity. A jeśli czujecie względem nich wstręt, to być może czujecie wstręt do czegoś, w czym Allah umieścił wielkie dobro.” (Quran, 4:19)

Jak się mają zatem poniższe słowa Proroka (saws) w odniesieniu do polskich interpretacji sury o rzekomym stosowaniu przemocy wobec kobiet?

Najlepszi sposrod was sa ci, ktozy najlepiej traktuja swoje kobiety. _Prorok Muhammad (pzn)

„(…) Prorok Muhammad (saws) powiedział:

„Wśród muzułmanów, najbliższy perfekcji jeśli chodzi o jego wiarę jest ten, którego charakter jest wspaniały, a najlepsi z pośród was są ci, którzy dobrze traktują swoje żony.” (zapisane przez At-Tirmidhi)

Prorok Muhammad (saws) powiedział także:

Nie bijcie kobiecych sług Allaha” (zapisane przez Abu-Dawuda)

Tłumaczenie Koranu, nie jest jego dokładnym odzwierciedleniem. Słowo pisane rozwija się bowiem podobnie, jak słowo mówione. Zatem sposób zapisu i interpretacja go zgodnie z historycznym słowem pisanym, należy do osób, które są obeznane i posiadają doświadczenie w tej dziedzinie.

  • Prawa kobiet do dziedziczenia spadku

Jedną z najważniejszych różnic pomiędzy Koranem oraz Biblią, jest ich stosunek do dziedziczenia majątku zmarłego krewnego przez kobiety. Podejście biblijne zostało zwięźle opisane przez rabina Epstein’a: „Zgodnie z trwałą oraz nieprzerwaną tradycją od czasów biblijnych, kobietom, żonom oraz córkom nie przysługuje żadne prawo sukcesji do majątku rodzinnego. Kobiety z danej rodziny uznawane były za część majątku i tak samo pozbawione przynależnych praw spadkowych jak i niewolnik.” Chociaż, dzięki uchwale Mosaic’a córki zostały podpuszczone do udziału w spadku, w sytuacji, gdy nie było spadkobierców w linii męskiej, żona nadal była takich praw pozbawiona.

Biblijne zasady udziału w spadku określone są w Księdze Liczb 27:1-11. Żonie nie przysługuje żaden udział w majątku męża, podczas, gdy ten ma pierwszeństwo w stosunku do majątku swojej żony, nawet przed synami. Córka może dziedziczyć tylko w przypadku braku spadkobierców płci męskiej. Podczas, gdy ojcu przynależą się prawa do spadku, matka jest z niego całkowicie wyłączona. Utrzymanie wdów oraz córek, zależne było od potomków płci męskiej. Oto dlaczego wdowy oraz osierocone dziewczynki znajdowały się najczęściej pomiędzy najbiedniejszymi członkami społeczności żydowskiej.

Chrześcijaństwo podążało tą samą drogą przez długi okres czasu. Zarówno prawo kościelne jak i cywilne, odmawiało córkom praw do dziedziczenia ojcowizny na równi z braćmi. Co więcej, żony pozbawione były ich całkowicie. Ta niesprawiedliwość miała miejsce aż do końca wieku XIX.

Pomiędzy pogańskimi Arabami, przed islamem, prawa do dziedziczenia przynależały wyłączenie mężczyznom. Koran obalił te niesprawiedliwe obyczaje i nadał kobietom prawa do udziału w spadku:

„Mężczyznom przypada część tego, co pozostawili rodzice i krewni; i kobietom przypada część tego, co pozostawili rodzice i krewni. Czy to będzie mało, czy dużo, to jest udział obowiązujący prawnie.” (Koran, 4:7)

Muzułmanki matki, żony, córki oraz siostry otrzymały prawo do dziedziczenia tysiąc trzysta lat wcześniej, zanim Europa odkryła że takie prawa w ogóle mogą zainstnieć. Zasady podziału spadku to temat bardzo rozległy, z wieloma szczegółowymi uregulowaniami (Koran, 4:7,11,12,176).

  • Praktyki seksualne między małżonkami

„(…) Prorokowi (saws) powiedziano, że jeden z jego Sahaba (Towarzyszy) pości w czasie dnia i modli się w nocy. Prorok (saws) powiedział mu, że jego żona ma prawo nad nim, jego ciało ma prawo nad nim, módl się i śpij, pościj a potem złam post.” (zapisane przez Ibn Hibban)

Allah (swt) stworzył nas jako istoty niedoskonałe i obdarzył nas wolną wolą oraz zgodnie ze swoim miłosierdziem, ofiarował nam wskazówki jak radzić sobie z naszą niedoskonałością.

W psychologii, niezmiernie ważnym pojęciem jest  „potrzeba „(…) Potrzeby są to wrodzone tendencje do działania, wynikające z pewnego braku w organizmie człowieka lub rodzące się z jego naturalnych, wewnętrznych możliwości, które szukają aktualizacji.”
(L. M. Rulla, Psicologia del profondo e vocazione. Le persone, s. 38.)

Zgodnie z rozumieniem powyższej definicji przez jej autora, wnioskuje on, że „przede wszystkim potrzeby są tendencjami do postępowania. Oznacza to, że zawierają energię psychiczną, bez której nie moglibyśmy formułować żadnej myśli czy wykonywać żadnego gestu. Obszar potrzeb jest zatem bardzo cenny: każdy z nas nieustannie czerpie z niego, ażeby kochać, poznawać, nawiązywać relacje, przezwyciężać trudności itp. Nie miałoby sensu ani nie byłoby możliwe całościowe odrzucenie potrzeb dlatego, że spostrzegane są jako sprzeczne z naszymi ideałami czy odczuwane jako coś niezbyt szlachetnego. Oznaczałoby to chęć życia bez energii.” – czy wyróżniony fragment nie odnosi się do jednego z towarzyszy Proroka (saws), który usiłował być jakby „ponad” swoimi potrzebami zapomninając przy tym o potrzebach nie tylko swoich, ale i także swojej żony?

Oh, Allahu Akbar! Nasz Miłosierny i Litościwy Panie – Ty wiesz wszystko najlepiej, Allahu ‚alam!

Wygląda na to, że nauka wcale nie odkrywa wiele nowego, co nie byłoby uprzednio zawarte w Quranie czy naukach naszego kochanego Proroka Muhammada (saws), które przecież pochodzą od nikogo innego, jak Boga Najwyższego.

  • Nie sposób pominąć tak ważnego pojęcia, jak:  P o l i g a m i a

Dla wielu zagorzałych krytyków islamu jest to „chleb powszedni”, powołują się oni bowiem na Biblię, na chrześcijaństwo… Ja też się z przyjemnością powołam zarówno na Biblię, Koran, jak i na warunki historyczne:

Wiele społeczności w czasach starożytnych praktykowało wielożeństwo. Nie potępia go Biblia, wręcz przeciwnie – Stary Testament i pisma rabiniczne zaświadczają o jego legalności. Twierdzi się, że król Salomon miał 700 żon oraz 300 konkubin (1 Ks. Królów 11:3), również król Dawid miał więcej niż cztery żony, poza licznymi kochankami (2 Ks. Samuela 5:13).
Stary Testament reguluje nawet podział spadku pomiędzy synów od poszczególnych żon. (Ks. Powtórzonego Prawa 22:7). Jedyną restrykcją dotyczącą poligamii jest zakaz zawierania małżeństwa z siostrą żony. (Ks. Kapłańska 18:18). Talmud doradza najwyżej cztery żony.
Żydzi europejscy kontynuowali praktykę wielożeństwa aż do XVII wieku, żydzi dalekowschodni aż do osiedlenia się w Izraelu, gdzie zabroniło tego prawo cywilne. Aczkolwiek prawo religijne, które unieważnia prawo cywilne, na wielożeństwo zezwala.

Kościoły afrykańskie oraz chrześcijanie w Afryce często przypominali swoim europejskim braciom że zakaz poligamii wydany przez Kościół wynika bardziej z tradycji i kultury, aniżeli z autentyczności chrześcijańskich nakazów.

Koran zezwala na poligamie, aczkolwiek pod pewnymi warunkami.

„A jeśli się obawiacie, iż nie będziecie sprawiedliwi względem sierot.. Żeńcie się zatem z kobietami, które są dla was przyjemne – z dwoma, trzema lub czterema. Lecz jeśli się obawiacie, że nie będziecie sprawiedliwi, to żeńcie się tylko z jedną.” (Koran, 4:3)

Koran, w przeciwieństwie do Biblii, ogranicza liczbę żon do czterech, pod bardzo surowym warunkiem sprawiedliwego oraz równego ich traktowania. Nie należy mylnie rozumieć, że Koran zachęca wierzących do praktykowania poligamii, lub że uważa się ją za stan idealny. Koran po prostu poligamię sankcjonuje. Padnie teraz pytanie: „Dlaczego?”

Dlaczego poligamia jest dozwolona? Odpowiedź jest prosta: są miejsca oraz czasy, w których pojawiają się socjalne oraz moralne przyczyny skłaniające do wyboru takiej formy małżeństwa. Jak wzmiankuje werset Koranu, problem poligamii w islamie nie może być roztrząsany bez brania pod uwagę zobowiązań społecznych w stosunku do sierot i wdów. Islam jako religia uniwersalna, odpowiednia w każdym miejscu oraz czasie nie może pozostać obojętna wobec wszelkich możliwych problemów.

W większości społeczności, liczba kobiet przewyższa liczbę mężczyzn. W Stanach Zjednoczonych, znajduje się co najmniej osiem milionów więcej kobiet niż mężczyzn, w Gwinei, na 100 mężczyzn przypadają 122 kobiety; w Tanzanii, na 100 kobiet przypada 95.1 mężczyzn. Natomiast gdy w czasie wojen, mężowie ginęli w bitwach, żony pozostawały pod opieką ich braci, bliskich krewnych, przyjaciół, ojców… Chyba jest to logiczne, prawda?

Problem niezrównoważonego współczynnika liczby płci staje się istotny przede wszystkim w przypadku wojen. Amerykańscy Indianie doświadczali takich sytuacji bardzo często. Kobiety, które cieszyły się dość znacznym statusem w plemionach, akceptowały poligamię jako najlepszy sposób zapobiegania słabości i nieprzyzwoitemu prowadzeniu się. Europejscy osadnicy, z góry potępili ten zwyczaj jako „niecywilizowany”, nie oferując jakiegokolwiek innego rozwiązania.

Na podsumowanie warto zaznaczyć, że wśród wielu społeczeństw muzułmańskich poligamia jest rzadką praktyką ponieważ przedział pomiędzy liczbą kobiet a mężczyzn nie jest duży. Można spokojnie powiedzieć, że współczynnik małżeństw poligamicznych w świecie muzułmańskim jest o wiele mniejszy niż współczynnik związków pozamałżeńskich na Zachodzie. Innymi słowy, mężczyźni w świecie muzułmańskim są o wiele bardziej monogamiczni niż mężczyźni na zachodzie.

Nie wolno ciemiężyć kobiet, dzieci, ludzi w podeszłym wieku, rannych i chorych. Kobiecy honor i kobiecą czystość należy uszanować we wszelkich okolicznościach. Człowieka głodnego trzeba nakarmić, nagiego przyodziać, zaś rannym i chorym udzielić pomocy lekarskiej, niezależnie od tego, czy należą oni do wspólnoty muzułmańskiej, czy do wspólnoty jej przeciwników.

Gdy mówimy o ludzkich prawach w Islamie, naprawdę uważamy, że prawa te zostały przyznane przez Allaha; nie są nadane ani przez króla, ani przez żadne zgromadzenie ustawodawcze. Prawa przyznawane przez królów albo przez ludzkie zgromadzenia można wycofać w taki sam sposób, w jaki je nadawano. To samo dotyczy praw zaakceptowanych i przyznawanych przez dyktatorów. Mogą je nadawać, kiedy im się podoba i unieważniać, kiedy tylko zapragną; mogą też otwarcie i według własnego życzenia prawa te gwałcić. Ale skoro w Islamie prawa ludzkie zostały nadane przez Allaha, żadne zgromadzenie ustawodawcze na świecie ani rząd na ziemi nie ma mocy ani władzy wprowadzić do tych Boskich praw jakichkolwiek poprawek lub zmian.

Nikt nie ma prawa znieść tych praw ani ich cofnąć. Nie są to prawa nadane na papierze, na pokaz czy dla pustej propagandy i odwołane w życiu praktycznym, gdy pokaz się kończy.

kobieta w islamie

Skąd te nieporozumienia?

Jakiś czas temu napisała do mnie moja przyjaciółka. Ponieważ jestem jedyną muzułmanką w jej gronie znajomych, chciała zweryfikować kilka kwestii dotyczących – jak ona to nazwała – bardzo złego traktowania kobiet w islamie. Przykłady jakie mi podała pochodziły od jej kolegi, który niedawno był w Tunezji. Oto jeden z tych przykładów:

Monia: „Haja posłuchaj, nie każdy kto jedzie w kraje arabskie obserwuje dobre traktowanie kobiet. Znajomy był niedawno w Tunezji no i powiedział, że jak tam był, zaobserwował (na własne oczy bardzo złe traktowanie kobiet). Był z jakimś facetem i kobietą no i mieli się przemieścić w jakieś inne miejsce wezwali taksówkę normalne dla niego było, wezwali taksówkę no to wszyscy pojadą ale oni wezwali dwie taksówki pyta się, po co dwie, jak zmieszczą się w trzy osoby w jedną a on mu powiedział (przybliżam to co mi powiedział): nie, nie, kobieta nie ma prawa z nami jechać jedną taksówką, ona ma jechać drugą.”

Czy dla muzułmanki/muzułmanina jest to coś dziwnego… złego… nie wiem – może pozbawionego szacunku? – Ależ oczywiście, że nie. Albowiem każdy muzułmanin zna prawa muzułmanek, a muzułmanki znają prawa swoje – dlatego, ponieważ mężczyzna nie ma prawa muzułmanki dotknąć – jest to BRAKIEM SZACUNKU WZGLĘDEM KOBIETY, gdyż jej ciało jest niezwykle chronione. Dlaczego muzułmanki zakrywają swoje ciała? – bo je chronią. Chronią przed pożądnymi spojrzeniami, przed oceną, przed przedkładaniem wartości ciała nad wartość ducha i charakteru. Pokazują tylko to, co chcą pokazywać – czy to nie jest wolność?

Oprócz tego kobietom i mężczyznom po prostu nie przystoi przebywać razem w jednym pomieszczeniu, a już w takim „ścisku” jak taxówka – no to już w ogóle!

Tutaj, właśnie tutaj pojawia się nadanie przez Zachód innym częściom świata – swoich wartości, a czasem nawet objekcji. Dla Tunezyjczyka wezwanie trzeciej taxówki dla kobiety, by czuła się bardziej komfortowo sama – bez trzech chłopa – jest normalne, jest oznaką szacunku względem niej, a nie – oznaką traktowania kobiety jako trędowatej czy coś w tym stylu.

W Europie za to można się „gnieść” do woli, jak sardynki.

Mam nadzieję, że w miarę przejrzysty sposób nakreśliłam wiele nieporozumień dotyczących pozycji kobiety w islamie. Otóż często pochodzą one ze stereotypów opieranych albo na czasach przedislamskich albo po prostu na zwykłej ludzkiej fantazji. Nie bójmy się islamu, najlepszym sposobem aby pokonać niezrozumiały lęk jest po prostu zagłębienie się w fachową literaturę.

Autorka: mgr Paulina Eesha Chajska


Bibliografia:

Cencini, A., Manenti, A. (2002), Psychologia a Formacja, Kraków: wydawnictwo WAM

  1. M. Rulla, Psicologia del profondo e vocazione. Le persone, s. 38.
  2. B. Arnold, Emotion and personality, s. 177-182.

Towarzyszki Proroka/Aisza Bint Abu-Bakr

 Kobiety w islamie vs inne religie

 Kobiety w islamie vs inne religie

Abraham (as) i historia pielgrzymki muzułmanów Hadżdż

Abraham (as), hadzdz i uboj zwierzeciaIbrahim (Abraham) (as) był już od jakiegoś czasu żonaty z Sarą/Sarah, lecz nie mieli dzieci. W miarę upływu czasu, wiele się modlili do Boga, by obdarzył ich potomstwem. Sara czuła, że się starzeje i może być bezdzietna. Poprosiła Ibrahima (as), by wziął służącą, Hadżar, za żonę, może Allah pobłogosławi ich dzieckiem od niej.

Hadżar miała ślicznego chłopca o imieniu Ismael. Jednak wkrótce potem, Sarah stała się zazdrosna o Hadżar i Ismaela. Kazała Ibrahimowi (as) zabrać dziecko i matkę do odległej krainy. Ibrahim (as) zdecydował się zabrać ich do miejsca w Hidżazie, które było suchym, górzystym pustkowiem. Tam Ibrahim (as) pozostawił Hadżar i Ismaela w cieniu wysokiego drzewa, niedaleko wzgórz Safa i Marła. W miejscu tym było bardzo niewiele roślinności i brakowało wody. Ibrahim (as) zostawił Hadżar trochę jedzenia i bukłak wody.

Po jakimś czasie pożywienie i woda skończyły się, a Ismael zaczął płakać. Hadżar spanikowała. Biegała pomiędzy wzgórzami Safah i Marła w poszukiwaniu wody, jednak nie mogła jej znaleźć. Przebiegła pomiędzy wzgórzami siedem razy. Po gorączkowych poszukiwaniach, zawróciła i ujrzała źródło, które pojawiło się tam, gdzie Ismael kopał w piach swą stópką. Z źródła tego, zwanego Zam Zam, wypływała czysta woda, którą Hadżar i Ismael pili. Źródło Zam Zam istnieje do dzisiaj, produkując tak samo słodką i czystą wodę.

Wkrótce potem, do doliny tej przybyli ludzie. Za zgodą Hadżar, kilka plemion osiedliło się tam i stopniowo utworzyło się małe miasto. Miast to leżało przy mocno uczęszczanym szlaku i wielu handlarzy przejeżdżało tamtędy ze swymi towarami. Miast to powiększało się i stało się Mekką, będącą i dziś tłocznym miastem w Arabii.

Kiedy Ismael był jeszcze małym chłopcem, Ibrahim (as) miał sen (wizję).  W śnie tym Allah nakazał mu złożyć jego syna w ofierze. Kiedy jakiś prorok ma sen, jest on zawsze prawdą. W rzeczywistości, sen proroka to właściwie forma objawienia. Ten sen powtórzył się kilkakrotnie i Ibrahim (as) zdecydował, że weźmie swego ukochanego syna, Ismaela, i złoży go w ofierze Allahowi. Zgodnie z przekazem Koranu, Ismael zgodził się by Ibrahim (as) wykonał ten rozkaz Allaha.

Koran głosi: „A kiedy ten doszedł już do wieku, kiedy mógł razem z nim się trudzić, on powiedział: ‘Synu mój ! Oto widziałem siebie we śnie, zabijającego ciebie na ofiarę. Rozważ więc, co o tym myślisz?’ Powiedział: ‘O mój ojcze! Czyń, co ci nakazano! Ty mnie znajdziesz cierpliwym, jeśli tak zechce Bóg!’” (37:102).

Ibrahim (as) i Ismael udali się na miejsce ofiary. Jednak po drodze, szatan pojawiał się kilkakrotnie i próbował przekonać Ibrahima (as), by ten nie słuchał rozkazu Allaha. Szatan próbował zwieść Ibrahima (as), przypominając mu, jak bardzo ten kocha swego syna. Ibrahim (as) był prorokiem i wiedział, że miłość do Allaha jest ważniejsza niż miłość do syna. Ibrahim (as) wiedział też, że był to nakaz Allaha, więc musi go wykonać. Za każdym razem, gdy Szatan zbliżał się do niego, Ibrahim (as) rzucał w niego kamykami i kontynuował swą podróż.

historia Abrahama i obrzadki Eid ('id)

Przekazy mówią, że Ibrahim (as) nie mógł znieść widoku swojego syna, więc  zasłonił oczy i przystąpił do składania ofiary. W momencie, gdy Ibrahim (as) miał zawiązane oczy, w miejscu jego syna pojawiła się owca, czy też baran, i Ibrahim (as) wiedział, że jego ofiara została przyjęta. Ibrahim (as) zdał wówczas wielki test od Allaha (Chwała Bogu).

Później, Allah (as) obdarzył go kolejnym synem, który nazwany został Ishaq (Izaak). Tym razem było to dziecko zrodzone przez Sarę, pierwszą żonę Proroka Ibrahima (as). Źródła historyczne mówią nam, że Ishaq urodził się 13 lat po narodzinach jego brata, Ismaela. W domu Ibrahima (as) panowała radość po narodzinach pięknego chłopca.

Wśród potomków Ishaqa było wiele wielkich plemion żydowskich i Żydzi wywodzą się od Ibrahima (as) poprzez Ishaqa. Również wielu wspaniałych proroków, m.in. Józef (Yusuf), Jakub (Yaqub), Jezus (Isa), Mojżesz (Musa), Dawid (Dałud) i Jan (Jahja), było potomkami Ishaqa. Od Ismaela również wywodziło się wiele wielkich plemion, spośród których najsłynniejsze to Kurajszyci (Quraisz). Prorok Muhammad (saws) jest potomkiem Ibrahima (as) poprzez Ismaela. Dlatego Żydzi i Arabowie są tak dla siebie właściwie kuzynami, czy też braćmi/pobratymcami.

Ismael był szanowany i kochany przez mieszkańców Hidżazu. Głównym plemieniem, jakie się tam osadziło, było Dżurhum. Jedną z ich córek wydano za mąż za Ismaela, który tam osiadł na stałe. Pewnego razu Ibrahim (as) pojechał w odwiedziny do swego syna, lecz Ismaela nie było w domu. Ibrahim (as) spytał jego żonę o ich gospodarstwo. Ona narzekała na ubóstwo. Przed samym wyjazdem, Ibrahim (as) poprosił ją, by przekazała Ismaelowi wiadomość, że próg jego domu jest skrzywiony, by go wymienił. Kiedy Ismael otrzymał wiadomość, rozwiódł się ze swoją żoną, a w późniejszym czasie ożenił się z inną kobietą z plemienia Dżurhum.

historia o Abrahamie i jego synach, Abraham (as) i hadzdz

Innym razem Ibrahim (as) przybył, by zobaczyć Ismaela, jednak jego znów nie było w domu. Spytał żonę Ismaela o ich wspólne życie. Ona odpowiedziała, że Alhamdulillah (Chwała Bogu), wszystko jest w porządku i dziękowała Allahowi za każdą małą rzecz, jaką ich obdarzył. Wyjeżdżając, Ibrahim (as) zostawił synowi wiadomość, że próg jego domu jest w porządku. Od tej żony pochodzą wszyscy potomkowie Ismaela.

Trzecim razem Ibrahim pojechał tam i zastał swego syna, Ismaela. Znalazł go w dolinie Mekki. Po szczęśliwym spotkaniu obaj wybudowali Ka’bę, z polecenia Allaha. Był to pierwszy wybudowany dom modlitwy dla jednego i jedynego Boga wszystkich ludzi. Następnie powiedział plemionom, by odprawiali pielgrzymkę do tego Domu Bożego.

Kaaba, Pielgrzymka w islamie Hadzdz Hajj

Dawno temu Ibrahim (as) rozpoczął tę pielgrzymkę i nakazał ludziom, by także ją odprawiali. Od tego czasu aż po dzień dzisiejszy wielu muzułmanów odwiedza Ka’bę i wykonują Hadżdż (pielgrzymkę). Hadżdż to jeden z pięciu filarów islamu i każdy muzułmanin musi ją wykonać co najmniej raz w życiu [jeśli ma taką możliwość – przyp. tłum.].

Ludzie po Ismaelu zboczyli z właściwej drogi i stopniowo zaczęli czcić kamienne bożki. Najgorsze było to, że zaczęli wypełniać bożkami świątynię w Mekce. To, od czego odwodził i co zwalczał Ibrahim (as) działo się nawet w najświętszym miejscu na ziemi. Ludzie nadal wierzyli w Allaha, lecz jednocześnie także w te bożki. Allah odebrał ludziom źródło Zam Zam i pozostawił ich w stanie zbłądzenia.

Ludzie oddalili się od prawdy. Zbłądzenie trwało setki lat, aż posłany do nich został prorok Muhammad (saws). Do tego czasu w społeczeństwie rozpanoszyło się różnorakie zło i ludzie całkowicie odbiegli od tego, co dobre. Nadszedł Prorok i oczyścił to święte miejsce z wszelkiego zła i wszelakiego bałwochwalstwa (szirk).

Jednak tuż przed nadejściem Proroka (pbzn), jedna znakomita osoba z plemienia Kurajszytów usiłowała przywrócić niektóre z tych dobrodziejstw. Tą osobą był Abdul Muttalib, dziadek Proroka. Jednak jest to inna historia, którą opowiemy innym razem, insza Allah.

Zródło; Tłumaczenie: M. M.

Hadżdż – zasady i rytuały odprawienia pielgrzymki w islamie

Hadżdż jest jednym z najlepszych aktów czci. Jest jednym z filarów islamu, z którym Allah zesłał Proroka Muhammada (PBZN) i bez którego religijne oddanie człowieka jest niepełne.

Praktyki religijne nie mogą zbliżyć człowieka bliżej do Allaha i nie mogą być zaakceptowane/przyjęte, jeśli nie wypełniają dwóch warunków:

  1. Szczerość wobec Allaha Jedynego, tj. praktykowanie religii służy dążeniu do Oblicza Allaha i Życia Wiecznego, nie jest zaś robione na pokaz, aby poprawić swoją reputację czy dla doczesnych korzyści,
  2. Naśladowanie Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) w słowach i w czynach, które może być osiągnięte tylko poprzez znajomość jego sunny.

Stąd, człowiek, który chce czcić Allaha poprzez wypełnianie praktyk religijnych – hadżdż czy czegokolwiek innego – musi pojąć nauki Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) dotyczące aktów czci tak, by jego działania były zgodne z sunną.

Podsumujemy w tych kilku zdaniach opis pielgrzymki hadżdż, tak, jak zostało to przekazane w sunnie.

(Prosimy również o zapoznanie się z odpowiedzią na pytanie dotyczące pielgrzymki umra – ponizej.)

hajj (hadzdz) pielgrzymka muzulmanow i jej zasady

trzy Typy pielgrzymki hadżdż

» Tamattu oznacza przyjęcie stanu ihram w intencji wykonania umry (mniejszej pielgrzymki) tylko podczas miesięcy hadżdż, którymi są miesiące: szałłal, zul-qida i zul-hidżdża. Kiedy pielgrzym dociera do Mekki, wykonuje tałaf oraz sai z tytułu umra i goli swoją głowę lub obcina włosy na głowie i opuszcza stan ihram. Następnie, gdy nadchodzi dzień al-Tarłija, który jest ósmym dniem miesiąca zul-hidżdża, przyjmuje on stan ihram tylko w intencji wykonania hadżdż i wykonuje wszystkie rytuały hadżdż. A zatem tamattu obejmuje wykonanie kompletnej pielgrzymki umra i kompletnej pielgrzymki hadżdż.

» Ifrad oznacza przyjęcie stanu ihram tylko w intencji wykonania hadżdż. Kiedy pielgrzym dociera do Mekki, wykonuje tałaf al-qudum (tałaf przybycia) oraz sai w intencji hadżdż, ale nie goli, ani nie obcina włosów na głowie i nie opuszcza stanu ihram, raczej pozostaje w stanie ihram do czasu, kiedy opuści ihram po ukamienowaniu Dżamarat al-Aqaba w dzień id. Jeśli opóźni sai w intencji hadżdż ( i wykona go) po tałaf w intencji hadżdż, nie ma w tym nic złego.

» Qiran oznacza przyjęcie stanu ihram w intencji dopełnienia zarówno umry jak i hadżdżu: pielgrzym najpierw przyjmuje stan ihram w intencji umra, a następnie przyjmuje intencję wykonania hadżdż zanim rozpocznie tałaf z tytułu hadżdż. Czyni się tak, mając w intencji wykonanie tałaf i sai jednocześnie w intencji hadżdż oraz umry.

Akty czci wykonywane w qiran są takie, jak te wykonywane w ifrad, z wyjątkiem tego, że pielgrzym wykonujący qiran musi złożyć hadiy (ofiarę ze zwierzęcia), podczas gdy pielgrzym wykonujący Ifrad jest z tego obowiązku zwolniony.

Najlepszym z tych rodzajów hadżdż jest tamattu. Taką pielgrzymkę zalecał Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) swoim Towarzyszom i namawiał ich, by tak robili. Nawet jeśli człowiek przyjmuje stan ihram w intencji wykonania qiran lub ifrad, wówczas jest dla niego gorąco zalecane, by zmienił swą intencję na wykonanie umry, następnie by wykonał umrę i opuścił stan ihram, tak, aby potem mógł wykonać tamattu. Może to zrobić po tałaf al-qudum oraz sai, ponieważ Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) wykonał wraz ze swymi Towarzyszami tałaf i sai podczas Pożegnalnej Pielgrzymki i powiedział każdemu, kto nie miał zwierzęcia na ofiarę (hadij), by zmienił swą intencję z hadżdż na umrę i by obciął włosy i opuścił stan ihram, i (Prorok) powiedział: „Gdyby nie to, że przywiodłem ze sobą hadij, uczyniłbym to, co zaleciłem wam wykonać.”

Ibrahim station, Stacja Ibrahima (as)

Stacja Ibrahima (as)

Ihram

Pielgrzym powinien przestrzegać (zaleceń) sunny, które zostały wspomniane w pytaniu odnoszącym się do kwestii ihram, to znaczy: wykonać ghusl, wyperfumować się oraz modlić. Następnie powinien przyjąć stan ihram, po tym jak skończy się modlić lub po wejściu do swojego środka transportu.

Następnie, jeśli wykonuje tamattu, powinien powiedzieć: „Labbajk Allahumma bi umra.” (Oto jestem Allahu by wykonać umrę.)

Jeśli wykonuje qiram, powinien powiedzieć: „Labbajk Allahumma bi hidżdża ła umra.” (Oto jestem Allahu, by wykonać hadżdż i umrę.)

Jeśli wykonuje ifrad, powinien powiedzieć: „Labbajk Allahumma Hadżdżan.” (Oto jestem Allahu, by wykonać hadżdż.)

Następnie powinien powiedzieć: „Allahumma hazihi hidżdża la rijaa fiha ła la suma.” (O Allahu, to jest pielgrzymka, w której nie ma popisywania się/ostentacji/hipokryzji)

Następnie powinien wyrecytować talbija jak czynił to Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim): „Labbajka Allahumma labbajk, labbajka la szarika laka labbajk. Inna al-hamd ła’l-ni’mata laka ła’l-mulk, la szaika lak.” (Oto jestem Allahu, oto jestem, oto jestem. Nie masz żadnych wspólników, jestem tu. Zaprawdę wszelka cześć i chwała należą się Tobie, i cała władza jest Twoja. Ty nie masz wspólników).

Talbija Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) zawierała również słowa: „Labbajaka illa al-haqq.” (Tutaj jestem Boże Prawdy)

Ibn Umar zwykł był dodawać do talbija słowa: „Labbajk ła sadajka, ła’l-khayr bi jadajka, ła’l-raghba ilajka ła’l-‘aml.” (Jestem tu błogosławiony przez Ciebie, i wszystkie dobra są w Twoich rękach i pragnienia i czyny są skierowane do Ciebie).

Mężczyźni powinni wypowiadać te słowa donośnym głosem, zaś kobieta tak powinna je recytować, by ci, którzy są obok niej mogli ją słyszeć, chyba, że jest obok mężczyzna, który nie jest jej mahram, w tym przypadku powinna recytować po cichu.

Jeśli człowiek przyjmując ihram, obawia się jakiś przeszkód, które mogą powstrzymać go od ukończenia pielgrzymki (jak choroba, wróg, bycie powstrzymanym od wykonywania dalszych rytuałów etc.), wówczas powinien ustanowić warunek, kiedy przyjmuje stan ihram, mówiąc:

„Jeśli zostanę powstrzymany, wówczas moje opuszczenie stanu ihram jest tam, gdzie zostałem powstrzymany”

– tj. jeśli coś powstrzyma mnie od ukończenia pielgrzymki, jak choroba, opóźnienie etc., wtedy opuszczam mój ihram. Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) nakazał Duba bint al-Zubajr – kiedy chciała przyjąć ihram, ale była chora – by ustanowiła taki warunek, i powiedział: „Twój warunek jest ważny u twojego Pana.” [al-Buchari (5089) i Muslim (1207)]

Jeśli człowiek ustanowi taki warunek i wydarzy się coś, co powstrzyma go od ukończenia pielgrzymki, wówczas opuści stan ihram i nic nie musi robić (tj. składać ofiary w ramach zadośćuczynienia).

Aczkolwiek ten, kto nie obawia się, że coś może go powstrzymać od ukończenia pielgrzymki, nie musi ustanawiać żadnych warunków, ponieważ Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) nie ustanawiał żadnych warunków, ani nie nakazywał nikomu, by to robił. Raczej powiedział Duba bint al-Zubajr, aby tak zrobiła, ponieważ była chora.

Muhrym (osoba, która przyjęła ihram – piergrzym) powinien recytować talbija wiele razy, szczególnie, kiedy zmieniają się okoliczności i czas, jak na przykład kiedy wchodzi na wysokie miejsce (góra) lub kiedy schodzi w dół do niskiego miejsca (dolina), lub kiedy zaczyna się noc lub dzień. Następnie powinien prosić Allaha o Jego zadowolenie i Raj oraz szukać wybawienia od Ognia w Jego Łasce.

Talbija jest zalecane podczas umry od momentu przyjęcia ihram do momentu rozpoczęcia tałaf. Podczas hadżdż, talbija zalecane jest od momentu przyjęcia ihram do momentu kamienowania Dżamarat al-Aqaba w dzień id.

Ghusl, kiedy wkracza się do Mekki

Pielgrzym powinien wykonać ghusl przed wkroczeniem do Mekki ponieważ Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) robił ghusl zanim wkroczył do Mekki. [Muslim, 1259]

Następnie, kiedy wchodzi do al-Masdżid al-Haram (Meczet al-Haram) powinien uczynić to przestępując jego próg prawą nogą i mówiąc: „Bismillah ła’l-salatu ła’l-salam ‘ala Rasul-Allah. Allahumma ighfir li zunubi łafta li abłab rahmatika. Auzu Billah il-Azim ła bi ładżhih il-karim ła bi sultanih il-qadim min al-Szajtan il-raim” . (W imię Allaha i pokój i błogosławieństwo dla Wysłannika Allaha. Allahu wybacz mi moje grzechy i otwórz przede mną bramy Twojej łaski. Szukam schronienia u Allaha Najwyższego i w Jego Majestatycznym Obliczu i w Jego Wiecznej Sile przed szatanem przeklętym).

Następnie powinien udać się do Czarnego Kamienia w celu rozpoczęcia tałaf. Opis tałaf znajduje sie w fatwie dotyczącej umry.

Następnie po odprawieniu tałaf i odmówieniu dwóch rakatów, powinien udać się do masa (miejsce, gdzie wykonuje się sai) i wykonać sai pomiędzy as-Safa oraz al-Marła. Opis sai znajduje się w fatwie o umrze.

Pielgrzym, który odprawia tamattu powinien wykonać sai w intencji pielgrzymki umra; ci, którzy odprawiają ifrad i qiran powinni wykonać sai w intencji pielgrzymki hadżdż, i mogą oni opóźnić to (sai) do czasu po wykonaniu tałaf al-ifada.

Golenie głowy lub obcinanie włosów

Kiedy pielgrzym, który odprawia tamattu, wykonał siedem okrążeń sai, powinien ogolić głowę – jeśli jest mężczyzną – lub obciąć na niej włosy. Jeśli goli głowę, musi ogolić ją w całości, a jeśli obcina włosy musi obciąć je na całej głowie. Golenie włosów jest lepsze, niż obcinanie, ponieważ Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) czynił dua trzy razy za tych, którzy golili swoje głowy i raz za tych, którzy obcinali włosy. [Muslim, 1303]

Ale jeśli czas pielgrzymki hadżdż jest tak bliski, że nie będzie czasu na to, by włosy odrosły, to wówczas lepiej obciąć włosy tak, by pozostały jakieś do ogolenia podczas hadżdż. Dowodem na to jest fakt, że Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) nakazał swym Towarzyszom podczas Pielgrzymki Pożegnalnej, by obcięli swe włosy podczas umra, ponieważ przybyli rankiem czwartego dnia miesiąca dhu’l-hdżdżja.

Kobiety powinny skrócić włosy o długość opuszka palca.

Na tym kończy się umra osoby odprawiającej tamattu. Osoba ta powinna opuścić stan ihram całkowicie i może robić wszystko to, co robi nie będąc w stanie ihram, jak nosić zwykłe ubrania, perfumować się, odbywać stosunki z małżonką/kiem, itp.

Ci, którzy odprawiają ifrad lub qiran nie powinni golić głów lub obcinać włosów (na głowie), nie powinni opuszczać stanu ihram, raczej powinni pozostać w stanie ihram do czasu, gdy go opuszczą w dniu ‘id po ukamienowaniu Dżamarat al-Aqaba i ogolić głowy lub obciąć włosy.

Następnie, kiedy nadejdzie dzień al-Tarłija – który jest ósmym dniem miesiąca dhu’l-hadżdżah – ten, kto odprawia tamattu powinien przyjąć stan ihram w intencji wykonania hadżdż rano, z miejsca, w których znajduje się w Mekce.

Jest zalecane (mustahabb) by przyjmując stan ihram w intencji hadżdż zrobił to samo, co robi kiedy przyjmuje stan ihram w intencji umra, to znaczy: wykonać ghusl, uperfumować się i odmówić modlitwę. Powinien sformułować intencję odbycia hadżdż i przyjąć stan ihram w intencji hadżdż recytując talbija i mówiąc: „Labbajk Allahumma Hadżdżan” (Oto jestem, O Allahu, by wykonać hadżdż).

Jeśli obawia się, że jakieś przeszkody mogłyby powstrzymać go od ukończenia hadżdż, powinien ustanowić warunek mówiąc: „Jeśli zostanę powstrzymany, wówczas opuszczam stan ihram tam, gdzie zostałem powstrzymany.” Jeśli nie obawia się żadnych przeszkód, wówczas nie powinien robić żadnych tego typu warunków. Jest zalecane, by recytował talbija głośno do czasu, aż zacznie kamienowanie Dżamarat al-Aqaba w dzień ‘id.

Udanie się do Mina

Następnie pielgrzym powinien udać się Mina i odmówić tam modlitwy zuhr, asr, maghrib, isza oraz fadżr, skracając modlitwy, ale nie łącząc ich, ponieważ Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) zwykł był skracać swoje modlitwy w Mina, ale ich nie łączył. Skracanie modlitw oznacza wykonywanie w miejsce cztero-rakatowych modlitw – dwóch rakatów. Mieszkańcy Mekki również powinni skrócić swe modlitwy w Mina, Arafa i Muzdalifa, ponieważ Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) zwykł był prowadzić ludzi w modlitwie podczas Pielgrzymki Pożegnalnej i byli wśród nich mieszkańcy Mekki, ale nie powiedział im, by wykonywali swe modlitwy w pełnej formie (tj. bez skracania – przyp. tłum.). Gdyby było to dla nich obowiązkowe (wykonywanie pełnych modlitw), powiedziałby im to, tak jak uczynił to w dzień podboju Mekki: odkąd miasto powiększyło się i wcieliło w swe granice Mina, odtąd jest ona niczym jedna z części (dzielnic) Mekki, a więc mieszkańcy Mekki nie powinni tam (w Mina) skracać swoich modlitw.

Udanie się do Arafa

Kiedy słońce wschodzi w dzień Arafa, pielgrzym podróżuje z Mina do Arafa i – jeśli może – zatrzymuje się w Namira do czasu modlitwy zuhr (Namira to miejsce tuż obok Arafa).

Jeśli nie może zatrzymać sie w Nimra, to nie stanowi to problemu, ponieważ postój w Namira jest Sunną, a nie obowiązkiem.

Kiedy słońce przekroczy zenit (tj. kiedy rozpocznie się czas modlitwy zuhr) pielgrzym powinien odmówić modlitwy zuhr oraz asr, po dwa rakaty każdy i połączyć je (wykonać razem) o czasie modlitwy zuhr, jak czynił Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), tak by pozostawić dużo czasu na stanie i czynienie dua.

Następnie, po modlitwie, powinien poświecić swój czas na czynienie zikr i dua oraz błagać Allaha i modlić się jak zechce, podnosząc dłonie i zwracając się ku qibla mimo, że góra Arafa jest za nim, ponieważ Sunną jest stanie twarzą zwróconą ku qiblah, a nie ku górze. Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) stanął na górze i powiedział: „Stoję tutaj, ale cała Arafa jest miejscem postoju.” (tzn. można stać w każdym miejscu góry Arafa – przyp. tłum.)

Najczęściej wykonywana dua Proroka w tym wspaniałym miejscu postoju brzmiała: „La ilaha ill-Allah łahdahu la szarika lah, lahu’l-mulk, ła lahu’l-hamd, ła huła ‘ala kulli szaj’in qadir”  (Nie ma boga jak tylko Allah i nie ma On żadnych wspólników; On jest Władcą, wszelka chwałą Allahowi, On jest w stanie uczynić wszystkie rzeczy).

Jeśli pielgrzym zmęczy się i chce odpocząć rozmawiając ze swoimi towarzyszami o pożytecznych rzeczach lub czytając przydatne książki, szczególnie na tematy związane ze Wspaniałomyślnością oraz Hojnością Allaha w celu umocnienia jego nadziei w tym dniu, jest to rzecz dobra. Następnie może on ponownie wznosić prośby do Allaha i modlić się do Niego. Powinien dołożyć wszelkich starań, aby w ostatnich godzinach dnia czynić dua. Najlepszą z dua jest dua czyniona w dniu Arafa.

Udanie się do Muzdalifa

Kiedy słońce zachodzi, pielgrzym powinien udać sie do Muzdalifa. Kiedy tam dotrze, powinien odmówić modlitwy maghrib oraz isza – należy ogłosić jeden azan (wezwanie na modlitwę, ogłoszenie nastania czasu modlitwy) i dwa iqama (ogłoszenie rozpoczęcia modlitwy w grupie).

Jeśli obawia się, że nie dotrze do Muzdalifa przed północą, powinien pomodlić się po drodze, ponieważ nie jest dozwolone opóźnianie modlitwy isza do czasu po połowie nocy.

Powinien zostać na noc w Muzdalifa, następnie kiedy nastanie świt powinien odmówić modlitwę fadżr wcześnie, razem z azan i iqamą, a następnie udać się do al-Mahar al-Haram (nazwa miejsca, w którym znajduje sie meczet w Muzdalifa) i zaświadczyć o jedności i wspaniałości Allaha (mówiąc: „La ilaha ill-Allah” (nie ma innego boga poza Allahem) oraz „Allahu Akbar” (Allah jest Największy) i czynić dowolne dua, do czasu, kiedy stanie się zupełnie jasno (kiedy pojawi się światło dnia, lecz przed faktycznym wschodem słońca). Jeśli sprawia mu trudność udanie się al-Mahar al-Haram, powinien czynić dua w miejscu, w którym się znajduje, ponieważ Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) stanął tam i całe Muzdalifa jest miejscem postoju. Kiedy recytuje zikr i czyni dua powinien zwrócić się twarzą ku qibla i unieść ręce.

Dżamarat al-Aqaba

Dżamarat al-Aqaba

Udanie się do Mina

Kiedy stanie się bardzo jasno, lecz przed faktycznym wschodem słońca, pielgrzym powinien udać się do Mina i przyśpieszyć kroku na Ładi Mahsar (dolina pomiędzy Muzdalifa i Mina).

Kiedy dotrze do Mina, powinien ukamienować Dżamarat al-Aqaba, rzucając siedem kamieni jeden po drugim – każdy powinien być zbliżony wielkością do ziarna fasoli (fawa) – mówiąc przy każdym rzucie: „Allahu Akbar”. (Sunną jest, by podczas rzucania kamieniami w Dżamarat al-Aqaba zwrócić się twarzą ku Dżamarat mając po lewej stronie Mekkę, a po prawej Mina).

Kiedy pielgrzym skończy rzucać kamienie, powinien złożyć w ofierze swoje zwierzę ofiarne, następnie ogolić głowę lub obciąć na niej włosy – jeśli jest mężczyzną – a jeśli jest kobietą, powinien skrócić włosy o długość opuszka palca. Jest to pierwszy etap opuszczania stanu ihram, podczas którego staje się dozwolone wszystko, poza odbywaniem stosunków seksualnych z żoną.

Następnie pielgrzym powinien udać się do Mekki i wykonać tałaf i sai z tytułu hadżdż. Od tego momentu rozpoczyna się kolejny etap opuszczania stanu ihram, po którym wszystko, co było zabronione podczas ihram – staje się dozwolone.

Sunną jest uperfumowanie się przed udaniem się do Mekki, by wykonać tałaf po ukamienowaniu Dżamarat i ogoleniu głowy, ponieważ Aisza (oby Allah był z niej zadowolony) powiedziała: „Perfumowałam Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) zanim przyjął stan ihram i kiedy opuścił stan ihram, przed okrążaniem Domu (Kaaby – przyp. tłum.) [al-Buchari, 1539; Muslim, 1189]

Następnie, po tałaf i sai, pielgrzym powinien wrócić do Mina i tam spędzić dwie noce, tj. 11-tą i 12-tą noc miesiąca dhu’l-hidżdża i podczas tych dwóch dni, kiedy słońce przekroczy zenit – dwa razy ukamienować trzy Dżamarat.

Lepiej udać się do Dżamarat pieszo, ale jest dopuszczalne udać się tam środkiem lokomocji.

Pielgrzym powinien rozpocząć kamienowanie od w pierwszego Dżamara – najdalej położonego od Mekki i najbliższej do Masdżid al-Chif – rzucając weń siedmioma kamieniami, jeden po drugim, mówiąc przy każdym rzucie: „Allahu Akbar”.

Następnie powinien pójść nieco dalej i wznieść długą dua, mówiąc co zechce. Jeśli długie stanie i czynienie dua sprawia mu trudność, powinien powiedzieć to, co jest dla niego łatwe, nawet jeśli jest krótkie, tak, by wypełnić Sunnę.

Następnie powinien obrzucić siedmioma kamieniami jeden po drugim średnią Jamarah, mówiąc przy każdym rzucie: „Allahu Akbar”.

Następnie powinien przesunąć się w lewo i zwracając się ku qibli, podnieść dłonie i wnieść długą dua. Jeśli nie jest w stanie (stać długo), powinien stać tak długo, jak może.

Nie powinien pomijać stania i wznoszenia dua, ponieważ jest to Sunna. Wielu ludzi zaniedbuje ten akt, ponieważ nie przykładają do tej kwestii większej wagi. Im bardziej Sunna jest zaniedbywana, tym ważniejsze staje się jej wykonanie i rozgłoszenie wśród ludzi, aby nie została porzucona i nie wygasła.

Następnie pielgrzym powinien rzucić siedmioma kamieniami w Dżamarat al-Aqaba, jeden po drugim, mówiąc przy każdym rzucie: „Allahu Akbar”.

Następnie powinien odejść i nie wnosić po tym (ostatnim kamienowaniu) dua.

Kiedy pielgrzym ukończy kamienowanie Dżamarat 12 dnia miesiąca dhu’l-hidżdża, może przyśpieszyć i opuścić Mina; aczkolwiek jeśli chce opóźnić swoje odejście, może pozostać tam przez następną noc – noc 13 dnia miesiąca dhu’l-hidżdża – i obrzucić kamieniami trzy Dżamarat po południu, jak uczynił to wcześniej (tj. jak dnia dwunastego – przyp. tłum.).

Zalecane jest przedłużenie pobytu w Mina, ale nie jest to obowiązkowe, chyba że pielgrzym znajduje się w Mina 12-ego dnia po zachodzie słońca, wówczas jest obowiązkowe, by pozostał do czasu, aż obrzuci kamieniami trzy Dżamarat popołudniu następnego dnia.

Jednakże jeśli pielgrzym jest w Mina 12-ego dnia po zachodzie słońca, nie z wyboru, tzn. rozpoczął opuszczać Mina i wszedł do swojego środka transportu, ale ma opóźnienie z powodu zatłoczonych warunków i korka (na drodze) etc., wówczas nie musi tam pozostawać, ponieważ opóźnienie do czasu zachodu słońca nie było jego intencją/wyborem,

Kiedy pielgrzym chce opuścić Mekkę i wrócić do swojego kraju, nie powinien wyjeżdżać do czasu, gdy wykona pożegnalne tałaf (tałaf al-łada), ponieważ Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) powiedział: „Nikt nie powinien wyruszać zanim ostatnią rzeczą, którą zrobi będzie (tałaf) wokół Domu.” [Muslim, 1327]. Zgodnie z inną wersją, powiedział ludziom, że ostatnią rzeczą, jaką powinien zrobić pielgrzym jest (tałaf) wokół Domu, ale zrobił wyjątek dla kobiet, które miesiączkowały. [al-Buchari, 1755, Muslim, 1328]

Kobiety, które miesiączkują lub krwawią po urodzeniu dziecka (krwawienie post-partum podczas połogu – przyp. tłum.), nie muszą wykonywać tałaf, ani nie muszą stać u drzwi al-Masdżid al-Haram, by wykonać pożegnanie, ponieważ nie zostało to przekazane przez Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim).

Ostatnią rzeczą, jaką pielgrzym powinien zrobić przed opuszczeniem (Mekki) jest okrążenie Domu (Kaaby).

Jeśli po pożegnalnym tałaf, czeka na swych towarzyszy, lub na zapakowanie bagażu lub też, by kupić coś, czego potrzebuje podczas podróży, wówczas nie ma w tym nic złego i nie musi powtarzać tałaf. Jeżeli jednak zamierzał rozpocząć podróż na początku dnia i wykonał pożegnalny tałaf, następnie jednak zdecydował opóźnić moment wyjazdu do końca dnia – w tym przypadku musi powtórzyć tałaf, tak by był on ostatnią rzeczą, jaką zrobi w Mekce.

Uwagi

Pielgrzym, który przyjmuje stan ihram w intencji wykonania pielgrzymki hadżdż lub umra musi uczynić co następuje:

  • musi przestrzegać obowiązków religijnych ustanowionych przez Allaha, jak na przykład modlitwa o czasie w zgromadzeniu
  • musi unikać wszystkiego, czego Allah zabronił z nieprzyzwoitych i niemoralnych słów i grzechów, ponieważ Allah powiedział (interpretacja znaczenia):

«Pielgrzymka przypada na miesiące wiadome, a kto się podjął w nich pielgrzymki, niech się powstrzyma od wszelkich zalotów, od wszelkiej rozpusty czy sprzeczki w czasie trwania pielgrzymki. Bóg wie, co czynicie dobrego. Bierzcie na drogę zaopatrzenie dla siebie! Lecz najlepsze zaopatrzenie na drogę, to lęk przed Allahem» (Koran 2:197)

  • musi unikać irytowania/krzywdzenia muzułmanów swoimi słowami czy czynami, w miejscach świętych, czy gdzie indziej
  • musi unikać wszystkich rzeczy zabronionych podczas stanu ihram:
  1. nie wolno obcinać/skracać żadnych włosów czy paznokci, ale można usunąć kolce i tym podobne, nawet jeśli spowoduje to krwawienie
  2. nie wolno perfumować – po przyjęciu stanu ihram – ani ciała, ani ubrań, pożywienia czy napojów. Nie wolno również myć się zapachowym mydłem. Ale jeśli jakieś resztki perfum nałożonych przed przyjęciem stanu ihram pozostają, wówczas nie ma to znaczenia
  3. nie wolno polować
  4. nie wolno odbywać stosunków seksualnych ze swoją żoną, mężem
  5. nie wolno dotykać czy całować żony/męża z pożądaniem itp.
  6. nie wolno zawierać kontraktów małżeńskich lub aranżować małżeństw dla innych, nie wolno proponować małżeństwa kobiecie w swoim imieniu, ani w imieniu kogoś innego
  7. nie wolno nakładać rękawiczek, ale owijanie rąk kawałkiem tkaniny nie jest zakazane.Powyższe siedem zakazów odnosi się zarówno do kobiet, jak i do mężczyzn.Poniższe odnoszą się tylko do mężczyzn:- nie mogą okrywać swych głów czymś co ich dotyka (jak czapka). Osłanianie głów parasolkami, dachami samochodów, namiotami, noszenie materaców itp. (na głowie, kiedy pielgrzym przenosi materac z jednego miejsca w drugie) jest dozwolone.- nie mogą nosić koszul, turbanów, burnusów (płaszcz z kapturem – przyp. tłum.), spodni czy skórzanych pantofli, jeśli ktoś nie może zdobyć izar (kawałek materiału okrywający ciało od pasa w dół), w tym przypadku może ubrać spodnie; a jeśli nie może zdobyć sandałów, wówczas może ubrać buty (ale powinien je skrócić poniżej kostki – przyp. tłum.)- nie mogą ubierać niczego co posiada cechy rzeczy wymienionych wyżej, jak abaje, peleryny, czapki, podkoszulki itp.- Jest dozwolone dla mężczyzn nakładanie sandałów, pierścionków, okularów, aparatów słuchowych, zegarków na rękę lub zegarków na tasiemce na szyi czy pasów na pieniądze.

    – Jest dozwolone, by myli się bezzapachowymi mydłami i drapali się po głowach i ciałach i jeśli jakieś z włosów wypadły nieumyślnie, to nie jest to dla nich grzechem

    Kobiety nie powinny nosić niqabów, tzn. tego, czym zwykle zasłaniają swoje twarze z dziurami wyciętymi na oczy. Nie powinny również nosić burqi. Jest dla nich Sunną odsłonięcie twarzy, chyba że mogą być widziane przez mężczyzn nie będących ich mahram, w tym przypadku powinny zakryć twarze podczas ihram i w innych momentach.

    Zobacz „Manasik al-hadżdż wa’l-’umrah” autorstwa szeicha al-Albani (dostępne po angielsku jako „The Rites of Hajj and Umrah” opublikowane przez International Islamie Publishing House, Riyadh; „Siat al-hajj wa’l-’umrah” oraz „al-Manhaj li Muhrid al-‘’umrah wa’l-hajj” autorstwa szeicha Ibn Uthaymin (oby Allah ich pobłogosławił)

    Islam Q&A; Zrodlo


UMRAH

Modlitwa – jeden z obowiązków muzułmanina

czym jest modlitwa w islamie

Allah nakazał muzułmanom odprawiać pięć obowiązkowych modlitw w ciągu doby. Modlitwa jest formą oddawania czci Bogu i nie może być adresowana do nikogo innego poza Nim. Modlitwa jest jednym z pięciu filarów islamu, zatem bardzo ważną praktyką w życiu muzułmanina, bowiem o modlitwę i  doskonałosć jej wykonania bedziemy pytani w Dniu Sądu Ostatecznego.

Regularnie odprawianie modlitwy obowiązuje muzułmanina po ukończeniu dziesiątego roku życia. Według hadisów, rodzice powinni zacząć nauczać dzieci modlitwy i przyzwyczajać je do ich odprawiania od ukończenia przez nie siódmego roku życia.

Prorok Muhammad ﷺ rzekł: „Nauczajcie dzieci modlitwy, kiedy skończą siedem lat, potem karzcie je (za zaniedbanie) kiedy skończą lat dziesięć, i oddzielcie je, aby nie spały razem”. [Ahmad]

«I ci, którzy się troszczą o swoje modlitwy oni będą w Ogrodach uszanowani!» (Koran, 70:34-35)

Modlitwa - obowiazek kazdego muzulmanina

Wierny, który z powodu ważnych przyczyn, nie zdołał odmówić modlitwy w obowiązującym czasie, powinien odmówić ją jak najszybciej. Warto zaznaczyć, że należy surowo wystrzegać się zaniedbania modlitwy z powodu lenistwa, albowiem temu, kto opuszcza modlitwę świadomie, jej odrobienie nie zostanie zaliczone (aczkolwiek lepiej ją odmówić) – zgodni są co do tego uczeni. Wierny powinien okazać skruchę, zwiększyć ilość modlitw nadobowiązkowych oraz dobrych uczynków (zalecanych przez Koran i sunnę).

«Po nich przyszli następcy, którzy zaniechali modlitwy i poszli za swoimi namiętnościami; niebawem spotka ich zguba. Z wyjątkiem tych, którzy się nawrócili, którzy uwierzyli i czynią dobro. Ci wejdą do Ogrodu i nie doznają w nim niesprawiedliwości.» (Koran, 19:59-60)

Kiedy opuszczona zostanie modlitwa obowiązkowa (np. poranna modlitwa fadżr), powinna zostać ofiarowana jak najszybciej. Jeżeli opuszczone zostaną dwie modlitwy, powinny zostać odmówione w obowiązującym je porządku. Na przykład wierny zaspał na fadżr, i obudził się podczas czasu zuhr. Powinien najpierw odmówić fadżr a po niej zuhr. Aczkolwiek – jeśli pozostało mało czasu na wykonanie modlitwy obowiązującej w danym momencie (czyli tutaj kończy się czas obowiązywania modlitwy zuhr), najpierw należy ją (zuhr) odmówić (albowiem jest ona wymagana, i należy‚ zmieścić się w czasie) a dopiero po niej odmówić modlitwę opuszczoną (fadżr).

«Głoś to, co ci zostało objawione z Księgi i odprawiaj modlitwę! Zaprawdę, modlitwa chroni od szpetoty i powstrzymuje od niegodziwości! A wspominanie Allaha jest większe. Allah wie, co wy robicie.» (Koran, 29:45)

Wysłannik Muhammad ﷺ powiedział: „Zastanówcie się, czy na człowieku, który kąpie się pięć razy dziennie w rzece płynącej przed jego drzwiami, zostanie choć ziarnko brudu?”.Odpowiedzieli: „Żaden brud na nim nie zostanie”. Powiedział: „Oto podobieństwo do pięciu modlitw dziennych, za pomocą których Allah oczyszcza z grzechów”. (Bukhari i Muslim)

„Przymierze (które odróżnia) nas od innych to modlitwa, zatem ktokolwiek ja opuści, nie należy do wiernych”. (Uwaga tłumacza w tekście oryginalnym: jest to najbardziej dokładne tłumaczenie arabskiego tekstu, chociaż są inne interpretacje ostatniej frazy które są pod względem lingwistycznym poprawne, np. „ktokolwiek opuścił ją, uczynił akt niewiary”. Ahmad oraz inni, autentyczny)

„Między człowiekiem a niewiarą (kufr) i politeizmem (szirk) – znajduje się opuszczenie modlitwy”. (Muslim)

„Rzeczy tego świata (doczesne), które są mi miłe to kobiety i perfumy; a odpoczynkiem dla mych oczu jest modlitwa”. (Ahmad, autentyczny)

Abu Hurajra rzekł: „Wysłannik Allaha modlił się w nocy tak długo, że puchły mu stopy. Zapytano go: „Wysłanniku Allaha! Po co czynisz to wszystko, skoro Allah wybaczył ci twe przeszłe i przyszłe grzechy?”. Odrzekł: „Czyż nie powinienem być wdzięcznym sługą?”.


WARUNKI WAZNOSCI MODLITWY

SALAT – MODLITWA.. GARŚĆ TEORII ISLAMSKIEJ