Pochodzenie Proroka Muhammada ﷺ i jego rodzina

Pochodzenie Proroka Muhammada (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo) i jego rodzina

Prorok Muhammad był dalekim potomkiem Proroków Abrahama i Izmaela, od którego wywodzą się Adnanici. Genealodzy i historycy są zgodni co do linii jego męskich przodków, dochodzącej do Adnana, podczas gdy linia łącząca Adnana z Abrahamem i Abrahama z ojcem ludzkości, Adamem, jest przedmiotem sporów wśród uczonych. Muhammad pochodził z plemienia Kurajszytów – które, jak wyżej wspomniano, kilkaset lat przed narodzinami Proroka przejęło opiekę nad pielgrzymami, zdążającymi do sanktuarium Kaby – i z rodu Haszymitów, którego nazwa wzięła się od Haszima, pradziadka Proroka.

Haszim zajmował się opieką nad pielgrzymami, a także zapoczątkował wyprawy handlowe karawan z Mekki – zimą do Jemenu, latem do Syrii, o czym wspomina 106. sura Koranu. Dzięki tym karawanom wzrosło znaczenie Mekki jako ośrodka handlowego, a niektórzy jej mieszkańcy znacznie się wzbogacili.

Kiedy w 497 roku Haszim pojechał z jedną z karawan do Syrii, jego pozostawiona w Jasrib żona Salma urodziła syna. Niestety Haszim nie zobaczył swojego dziecka, zmarł bowiem w drodze powrotnej i został pochowany w palestyńskiej prowincji Gaza. Synka nazwano Szajba – co po arabsku znaczy Siwy – z racji tego, że od najmłodszych lat część jego włosów była koloru białego.

Gdy Szajba już nieco podrósł, brat zmarłego Haszima, Al-Muttalib, pojechał po chłopca do Jasrib, aby zapewnić mu utrzymanie i opiekę. Gdy wracali do Mekki, jechali na jednym wielbłądzie i ludzie, myśląc, że Al-Muttalib przywiózł niewolnika, powiedzieli: „To niewolnik Al-Muttaliba” (ar. Abd al-Muttalib). Mimo że sytuacja się wyjaśniła, to przezwisko tak przylgnęło do Szajby, że zaczął być powszechnie nazywany Abd al-Muttalib. Abd 5 Koran, 2:219. al-Muttalib odziedziczył po ojcu – za pośrednictwem stryja Al-Muttaliba – wysoką i szanowaną pozycję wśród mieszkańców Mekki.

Gdy Al-Muttalib zmarł, jego brat Naufal zawłaszczył cały dochód Abd al-Muttaliba. Gdy ten poprosił Kurajszytów o pomoc w odzyskaniu majątku od stryja, tamci odmówili, oświadczając, że nie będą się mieszać w sprawy rodzinne. Wówczas zwrócił się o pomoc do swych wujów z klanu Banu an-Nadżdżar. Wkrótce jeden z nich – Abu Sad bin Udajj – przyjechał na czele osiemdziesięciu jeźdźców i zatrzymał się w pobliżu Mekki. Abd al-Muttalib podszedł do niego i zaprosił do swego domu, jednak ten odmówił przyjęcia zaproszenia, póki nie porozmawia z Naufalem. Abu Sad podszedł do siedzącego przed Kabą (wśród przywódców kurajszyckich) Naufala, wyciągnął swój miecz i zagroził: – Na Pana tego Domu! Jeśli nie zwrócisz mojemu siostrzeńcowi tego, co mu zabrałeś, będziesz miał do czynienia z tym mieczem! Naufal odparł pospiesznie: – Już wszystko zwracam!

Wkrótce po tym wydarzeniu Naufal sprzymierzył się z klanem Banu Abd Szams bin Abd Manaf przeciwko Banu Haszim. Natomiast plemię Chuza’a, gdy jego członkowie zobaczyli pomoc udzieloną Abd al-Muttalibowi przez Banu an-Nadżdżar, i stwierdzili, że Abd al-Muttalib jest z nimi spokrewniony, zawarło przymierze z Banu Haszim przeciwko Banu Abd Szams i Naufalowi. Ten właśnie sojusz miał później doprowadzić do odzyskania Mekki przez muzułmanów.

Dwa ważne wydarzenia z życia Abd al-Muttaliba (który miał trzech braci i pięć sióstr) to odkopanie źródła Zamzam i wyprawa Abrahy na Mekkę.

Odkopanie Zamzam zostało zlecone Abd al-Muttalibowi – miał sen, w którym usłyszał nakaz, że właśnie on ma to zrobić. Podczas odkopywania źródła znalazł broń i złoto, pozostawione przez zmuszone do opuszczenia Mekki plemię Dżurhum. Złoto przetopiono i zrobiono z niego drzwi do Kaby. Kurajszyci również chcieli uczestniczyć w tych pracach, lecz Abd al-Muttalib przekonywał, że to właśnie on jest do nich wyznaczony.Gdy Bóg ukazał im znaki potwierdzające jego słowa, Abd al-Muttalib w ramach wdzięczności przysiągł sobie, że jeśli będzie miał dziesięciu synów i wszyscy osiągną wiek dojrzały, jednego z nich złoży w ofierze przy Kabie.

Z kolei w roku nazwanym Rokiem Słonia Abd al-Muttalib pojechał do stanowisk nacierającej w kierunku Mekki armii Abrahy, który na jego widok zszedł z tronu (to pokazuje, że Abd al-Muttalib musiał być człowiekiem szanowanym nie tylko w Mekce) i zapytał, czego ten od niego chce. Wtedy Abd al-Muttalib poprosił króla, żeby ten oddał mu jego dwieście wielbłądów, które zostały zabrane przez królewskie wojsko. Abraha, który chciał zburzyć Kabę, aby ludzie pielgrzymowali do świątyni, którą kazał zbudować w Jemenie, a nie do Mekki, zdziwił się, że Abd al-Muttalib prosi go o tak błahą rzecz. Wtedy Abd al-Muttalib odpowiedział: „Ja jestem panem tych wielbłądów i o nie się troszczę, a Dom, który ty chcesz zburzyć, ma swojego Pana, i On zatroszczy się o ten Dom”. Co było dalej, o tym mówi Koran:

„W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego! Czy nie widziałeś, jak postąpił twój Pan z towarzyszami słonia? Czy nie zniweczył ich podstępu? Czy nie wysłał przeciwko nim ptaków lecących stadami, Które obrzuciły ich kamieniami z palonej gliny? I uczynił ich jak objedzone pole zboża”. Koran, Sura 105.

Wyprawa Abrahy miała miejsce pięćdziesiąt bądź – jak podają inne źródła – pięćdziesiąt pięć dni przed narodzinami Proroka (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo), a jej klęska przypadła na koniec lutego bądź początek marca 571 roku wg rachuby chrześcijańskiej.

Wyprawa Abrahy i związane z nią wydarzenia przyciągnęły uwagę części ówczesnego cywilizowanego świata. Późniejsze pojawienie się Ostatniego Proroka właśnie w tamtym miejscu wyjaśniło fakt, czemu Bóg wsparł bałwochwalców przeciwko wyznawcom chrześcijaństwa.

Według większości źródeł Abd al-Muttalib rzeczywiście doczekał się dziesięciu synów – Al-Harisa, Az-Zubajra, Abu Taliba, Abd Allaha, Hamzy, Abu Lahaba, Al-Ghidaka, Al-Mikwama, Safara i Al-Abbasa. Miał także sześć córek: Umm al-Hakim, Barra, Atika, Safijja, Arwa i Umajma. Gdy postanowił wypełnić swoje przyrzeczenie, przygotował strzały z imionami synów do losowania i wyciągnął tę z imieniem Abd Allah – czym Abd al-Muttalib bardzo się zmartwił, bo był to jego ulubiony syn, którego matką była Fatima bint Amr. Wtedy doradzono mu, by zrobił losowanie między Abd Allahem a dziesięcioma wielbłądami, a jeśli los wskaże Abd Allaha, niech doda jeszcze dziesięć wielbłądów – i losuje tak aż do chwili, kiedy los padnie na wielbłądy. Tak się stało, a gdy liczba wielbłądów osiągnęła sto, los wskazał zwierzęta. Wszystkie zostały zarżnięte, a ich mięsa nie jadł żaden człowiek ani zwierzę, lecz w całości zostało poświęcone bożkowi Hubalowi. Warto wspomnieć, że od tamtej pory odszkodowanie za zabójstwo, wynoszące u Kurajszytów dziesięć wielbłądów, zostało zwiększone do stu i pozostało na tym poziomie, gdy przyszedł islam. Relacjonowano, że Prorok (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo) nazywał siebie czasem „synem dwóch ofiarowanych”, mając na myśli swojego ojca i Izmaela, syna Abrahama (niech będzie z nimi pokój).

Kiedy Abd Allah dorósł, jego ojciec wybrał mu za żonę Aminę bint Wahb, która należała wówczas do najmożniejszych kobiet spośród Kurajszytów. Krótko po ślubie Abd Allah wybrał się w podróż, podczas której zachorował i zmarł, a miał wtedy zaledwie dwadzieścia pięć lat. Wedle większości historyków jego śmierć nastąpiła, gdy Amina była jeszcze w ciąży, choć niektórzy utrzymują, że zdarzyło się to około dwóch miesięcy po narodzinach Muhammada (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo). Wszystko, co Abd Allah pozostawił w spadku, to pięć wielbłądów, owca i niewolnica etiopska o imieniu Baraka i przydomku Umm Ajman, która była opiekunką Proroka (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo).


Fragment książki autorstwa Safi ar-Rahman al-Mubarakpuri pod tytułem ZAPIECZĘTOWANY NEKTAR Biografia Proroka Muhammada, niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo;

Historia nawrócenia mojej Mamy – Umm Raiyann

moja mama zostala muzulmanka - Umm Raiyaan, Założycielka i dyrektorka Solace ‘for revert sisters in difficulty’

Przede wszystkim, chciałabym powiedzieć jak niesamowite było otrzymanie setek wiadomości pełne radości i modlitw od was, na wiadomość o tym, że moja mama przyjęła Islam. Wiele z was pytało mnie ‚jak?’ i ‚co sie stało?’, więc zróbcie sobie coś do picia… oto historia mojej mamy…

Ja przyjęłam Islam w 1999. Jako nowa Muzułmanka brakowało mi wiedzy jak mam radzić sobie z moją mamą. Tak bardzo chciałam aby i ona poczuła tą słodkość wiary, ale byłam zbyt ostra i nawoływałam ją w sposób ‚czarno na białym’. Niewiele mówiąc, jedynie ją jeszcze bardziej oddaliłam od religii a jej dotychczas negatywne myślenie o Islamie tylko się pogłębiło.

Nasze ostatnie 16 lat relacji było bardzo burzliwe. Było wiele sprzeczek i oczywiście mama krytykowała to, że zostałam muzułmanką, nie mogła zrozumieć jak mogłam zostawić swoje dotychczasowe ‚modne’ życie i wdziać pełny hijab. Myślała że przechodzę przez tymczasową fazę i opisała moje zachowanie później jako ‚czysta głupota’. Wiele lat minęło gdzie wogóle by ze mną nie rozmawiała bo jeśli tak, to było to tak zimne z jej strony jak bym była dla niej obca. W połowie 2004 roku, dowiedziałam się że jestem w ciąży i myślałam, że z tą wieścią o jej pierwszym wnuku naprawiłybyśmy nasz rozbity związek. Pamiętam moment kiedy dzwonię do niej aby powiedzieć o wspaniałej wieści aby tylko usłyszeć ‚oh okay’ a potem aby odłożyła słuchawkę! Kilka tygodni później otrzymałam list, który spowodował u mnie drgawki i rozdzierające serce łzy. W jej liście przeklinała Proroka (sallalahu alayhi wa sallam), rozerwała Islam na strzępy i mówiła o swojej nienawiści do mnie i mojej drogi życia którą wybrałam. Chciałam tylko być blisko z moją mamą i żeby była szczęśliwa, kimkolwiek jestem i także na wieść o jej pierwszym wnuku. Mój mąż wspierał mnie i powiedział abym była cierpliwa; że pewnego dnia moja mama zostanie muzułmanką. ‘Bądź cierpliwa – pewnego dnia wspomnisz ten dzień’, doradził.

Alhamdulillah, moje pierwsze dziecko; urodziłam dziewczynkę i SubhanAllah to zmiękczyło jej serce. Odwiedziła nas i była bardzo szcześliwa- to niesamowite co wnuki potrafią zrobić dla stwardniałego serca SubhanAllah. Jak ja niewiele jeszcze wtedy wiedziałam, że to samo dziecko pewnego dnia powie coś, co sprawi, że moja mama podejmie krok by zostać muzułmanką.

Przez te całe lata starałyśmy się naprawić nasze relacje. Czasem sprawy toczyłyby się dobrze, a czasem nie rozmawiałybyśmy przez miesiące lub lata. Mama często przeklinałaby Proroka, (sallalahu aleyhi wa sallam) żeby celowo mnie zranić. Pomimo bólu starałam się utrzymywać kontakt z mama, z obawy zerwania więzi rodzinnych i z obawy o gniew Boga. I wtedy coś się zmieniło. W 2011 roku założyłam fundację ‘Solace for revert sisters in difficulty’ (pocieszenie dla nawróconych sióstr w potrzebie). Przez pierwszy, bardzo zajęty rok, razem z moją wspaniałą grupą zaczęliśmy pomagać nawróconym siostrom z całego świata. Błagałam Boga aby pokierował moją mamę i ukoił moje cierpienie z powodu myśli o mojej mamie która umarłaby jako nie muzułmanka. Rozmawiałam z Bogiem i powiedziałam, że On obiecał wierzącym, że wszystkie trudności i zmartwienia zostaną ukojone jeśli będziemy pomocni dla naszych braci i sióstr- jeśli będziemy pomagać w ich własnych trudnościach. Często pytałabym Boga, wspominając tę przypowieść (hadith) w moich modlitwach i prosiłam o zaakceptowanie mojej pracy dla ‘Solace’ dla Jego dobra, aby ukoił moje cierpienie i zmartwienie poprzez naprowadzenie mojej mamy do Jego perfekcyjnej i pięknej wiary.

Alhamdulillah, wyłącznie z dobroci i hojności Allah azza wa jaal, byłam błogosławiona aby pojechać w tym roku na hajj (pielgrzymkę). Pod piekącym ciepłem Arafah, błagałam Boga aby naprowadził moją rodzinę do Islamu… przede wszystkim moją mamę. Po powrocie z hajj miałam sen w którym byłam z moją mamą w meczecie haraam i miałam nadzieję, że mój sen pewnego dnia się spełni.

Przez następne kilka lat moja mama zaczęła czytać o Islamie. Była przede wszystkim poruszona opowieścią o Yusuf Estes, oglądała też wiele programów dokumentalnych o Salahudden (radi-Allaahu ‚anhu). Moja mama jest zapalonym czytelnikiem i dzieli się książkami które czytał o Islamie. Zauważyłam, że jej zainteresowanie o Islamie zaiskrzyło więc zdecydowałam się odsunąć. Nie chciałam żeby czuła jakiś nacisk więc poprostu byłam dla niej kiedy potrzebowała zadać mi jakieś pytanie. Zaczęła nawiązywać bliższą więź z moimi dziećmi, szczególnie z moim najstarszym dzieckiem. One czasem by mówiły: ‘Mamie (babciu), prosze zostań muzułmanką’. ‘Chcę abyś była z nami w jannah (niebie) razem z nami’. Ona by tylko się uśmiechała i odpowiadała ‘kto wie? Być może pewnego dnia…’.

Pewnego dnia zadzwoniła do mnie i powiedziała mi, że jej pogląd o Islamie zaczął sie zmieniać. Powiedziała Nie lubie jak media pokazują Islam w takim negatywnym świetle, sama często bronie Islamu kiedy słysze jak ludzie źle o nim mówią’. Zapytałam jej, czy uważa, że Islam to prawdziwa droga życia, powedziała, że tak, ale nadal miała dwa problemy: czy Jezus był faktycznie synem Bożym czy był prorokiem a także jak mógł prorok Muhammad (sallalahu aleyhi wa sallam) poślubić Aishe kiedy ona była taka młoda i jak mógł mieć tak wiele żon (mama była zawsze feministką i lubiała feministyczną literaturę!), doradziłam mamie aby nadal czytała i zdobywała wiedzę. Nie długo później, moja mama przechodziła przez trudne, życiowe testy. Cała nasza rodzina martwiła się o nią i to wtedy powiedziałam jej o błogosławieństwu od Boga i spokoju które pojawia się w sercu osoby która uzmysłowi sobie istnienie Boga. Powiedziałam jej aby pomodliła się do Boga na swój własny sposób – aby poprostu porozmawiać z Nim. Powiedziałam jej, że tak naprawdę to tylko On jest tym Jedynym który mógłby dac jej spokój i harmonię. Przez następny rok rozmawiałyśmy regularnie. Mama chodzila często na spacery i rozmawiała z Bogiem. Prosiła Go aby dał jej pokój i ukojenie, a Bóg – Miłosierny, dałby jej to. Powiedziałam jej, że może napawać się słodkością tego spokoju jeśli znajdzie znaczenie i przeznaczenie życia, namówiłam ją aby z głębi serca poprosiła Boga o pokierowanie i aby była otwarta na cokolwiek Bóg stawia na jej drodze. Zaczęła to robić, a podczas jej samotnych spacerów wśród malowniczych widoków natury, zaczynała każdą ‘rozmowę’ z Bogiem z ‘Bismillahir Ramanir Raheem’ (w imię Boga, Miłosiernego i Litościwego), ponieważ z jakiegoś powodu wydawało jej się to „dziwnie piękne i dobre” (jej wlasne słowa). To wtedy zwróciłam się do moich braci i sióstr w Islamie aby każdy się modlił o moją mamę. Zrobiłam to, ponieważ my nie wiemy kogo Bóg tak naprawdę kocha i czyje dusze są tak czyste, że każda jego modlitwa jest zaakceptowana. Czasem wydawałoby się, że jest tak bardzo blisko aby przyjąć Islam a czasem byłaby cicha i nieobecna. To się działo do dnia kiedy powiedziała mi, że wieży że Jezus (aleihm salaam) był wysłannikiem Bożym i w jej słowach ‘Moja córko- nie mam żadnych negatywnych uczuć do Proroka Muhammada- nie mam żadnych wątpliwości. Wierzę, że on był wysłannikiem Bożym.’ To wtedy moje serce aż podskoczyło, wtedy zapytałam jej w co wierzy. Powiedziała mi, że jest wierząca ale nie jest jeszcze gotowa aby zostać muzułmanką. Wtedy ja się wycofałam i natychmiast zwróciłam się do Boga z modlitwą- błagałam Go aby pokierował moją mamą. W Ramadanie tego roku 2015, moje najstarsze dziecko poinformowało moją mamę o serii filmów które widziała prawie 10 razy! Zaczęły o tym rozmawiać a moja córka powiedziała jej aby zaczęła je oglądać. Są to filmy o Umar bin al-Khattab (wyprodukowane w języku Arabskim ale z napisami angielskimi przez MBC). Moja mama oglądała by je i wysyłałąby nam emaile z uaktualnieniem (moja mama mieszka za granicą) opowiadając nam jak niesamowite są te serie filmów i jak pytania które miała zostały odpowiadanie… jedno po drugim.

Ostatniej nocy zadzwoniłyśmy do mojej mamy na Skype i to była zwyczajna rozmowa. Moje dzieci z nią rozmawiały i ja. Rozmawialiśmy o ostatnich wydarzeniach z życia kiedy moja mama nadmieniła filmy o Umar bin al-Khattab. Powiedziała, ‘Chcę Ci coś powiedzieć- wiem co mnie trzymało od zostania muzułmanką.’ Moje serce zaczęło bić szybciej. Bałam się znać odpowiedź, ale zapytałam ‘Co takiego, Mamo?’ Moja mama spuściła wzrok i powiedziała ‘Ponieważ wydaję mi się, że na to nie zasługuję’. Moje serce zabolało. Wtedy zrozumiałam, że rozpoznała swoje życie w życiu Umar bin al-Khattab. On też kiedyś obrażał proroka, tak jak ona. Odpowiedziałam, ‘Mamo, jeśli spojrzysz na życie Umar, to czy on zasługuje na to aby być muzułmaninem? A jednak Bóg naprowadził go na ponieważ było w jego sercu coś dobrego.’ Wyszeptała, ‘To prawda’. To wtedy moje najstarsze dziecko zwróciło się do niej z łzami w oczach i powiedziało, ‘jesteś mi bardzo bliska, chcę abyś została muzułmanką, bo nie chcę abyś była ukarana’. Mojej mamy oczy wypełniły się łzami, tak jak moje. I nagle zaskoczyła nas i powiedziała… ‘Wy nie wiecie, ale gdy jestem sama i rozmawiam z Bogiem, to mowię, „Oświadczam, że nie ma Boga prócz Allaha i oświadczam, że Muhammad jest wysłannikiem Allaha”.’ Byłam zszokowana, ‘czy Ty mówisz poważnie?!’ Odpowiedziała, ‘tak’. Wzięłam więc głęboki oddech i zapytałam, ‘Mamo- czy jesteś gotowa aby to powiedzieć publicznie przed nami (mną, moim mężem i dziećmi) tu i teraz?’ Teraz ona wzięła głęboki oddech i odpowiedziała ‘Tak’. Nie mogłam w to uwierzyć! Powiedziałam córce aby pobiegła i zawołała swojego tatę. Kiedy ona biegła na górę, próbowałam znaleść jakiegokolwiek szejka który mógłby potwierdzić czy shahadah online jest zaakceptowana. Patrząc w przeszłość, to w tym momencie wiedziałam, że tak, ale nie mogłam myśleć prosto. Nie mogłam się do niego dodzwonić więc napisałam sms do brata który był bardzo miły (niech Bóg mu wynagrodzi) i natychmiast zapytał studenta wiedzy i powiedział, że tak. Podziękowałam Bogu i natychmiast odpowiedziałam rodzinie, która czekała na wyjaśnienie. Zwróciłam się do mojej mamy i zapytałam czy jest gotowa, powiedziała stanowczo, że tak. Byłam błogosławiona, że miałam możliwość wysłuchania jak moja mama wypowiada deklarację wiary- po Arabsku a potem powtórzyła po mnie po Angielsku. Mój najstarszy syn (lat 7) nie mógł wytrzymać z radości, powtarzał, ‘po tym całym czasie! po tym całym czasie! jest muzułmanką!’ Moja starsza córka była cicha i we łzach. I wtedy powiedziałam mojej mamie to, co ja usłyszałam 16 lat temu, ‘wiesz, że jesteś teraz jak nowo narodzone dizecko? wszyskie Twoje grzechy zostały oczyszczone’. Wtedy to ją złamało, zaczęła trzęść się i płakać. Kiedy się ogarnęła, ze spuchniętymi, czerwonymi oczami, powiedziała ‘dziękuję Ci, mój Panie’. Wtedy czułam tak wiele emocji które mnie nachodziły w tej chwili. Byłam z niej taka dumna- nie tylko dlatego, że przyjęła shahadę, ale dlatego, że jej pierwsze słowa jako muzułmanka, były słowa wdzięczności do Króla Królów, Pana niebios i ziemi. Byłam taka wdzięczna do Allah azza wa jaal za odpowiedź na moje modlitwy, czułam tak ogromną miłość do mojego Pana i do tej religii. Zapytałam się, jak się czuje, odpowiedziała, ‘Zrobiłam to prosto z serca. Nie planowałam tego robić dzisiaj, ale zrobiłam to od serca. A teraz czuję się wolna’.

I to jest historia, jak moja mama została muzułmanką.

Moi drodzy bracia i siostry, pozostawię was z następującym: W Allaha, bądźcie pewni swojego Pana- miejcie pewność, że On odpowie na waszą modlitwę w najbardziej perfekcyjny sposób. To czasem może trwać lata, ale nigdy nie traćcie nadzieji. Czy jest to nadzieja, że wasz nie-muzułmański członek rodziny zostanie mu muzułmaninem, czy jest to ułatwienie w trakcie testów życia czy nawet jeśli chodzi o rzeczy materialne- pierwszy krok, to uwierzyć, że na 100% Allah odpowie na wszą modlitwę. Allah azza wa jaal mówi nam w hadisie qudsi, ‘Jestem takim, jakim mój służba Mnie widzi’. Jeśli widzisz Boga jako Hojnego, Miłosiernego Pana który da Ci cokolwiek czego Twe serce zapragnie, to zobaczysz jak modlitwa po modlitwie jest spełniana. To jest pierwszy klucz.

Ja dziękuję Bogu za naprowadzenie mojej mamy do Islamu. Tylko On wie o łzach które wypłakałam na myśl o jej śmierci jako niewierząca. Niech da jej wiarę i siłę aby wytrwała w Islamie. Amen. Proszę Boga aby naprowadził wszystkich niewierzących członków rodzin moich braci i sióstr w Islamie. Amen. Nigdy nie traćcie nadzieji- Bóg jest zdecydowanie Al-Mujeeb… Ten Który Odpowiada. Alhamdulillah (dzięki Bogu). Prosze, módlcie się o moją mamę, Josephine Pintauri. Wszystko o co proszę teraz, to to, aby odeszła jako prawdziwa wierząca.

Umm Raiyaan, Założycielka i Dyrektorka Solace ‘for revert sisters in difficulty’

27 lipiec 2015 r.

Tłumaczenie: Adriana Pasternak-Zafar

10 Błędnych opinii o Islamie

10 blednych opinii o islamie, czym jest islam, o islamie po polsku

Czas na zdobycie wiedzy.

– Możesz wziąć tą butelkę Sriracha z górnej półki? – zapytała moja mama, gdy szłyśmy „etniczną” alejką naszego lokalnego sklepu. Było około 17.30, ojciec za chwilę miał wrócić z pracy a ja z mamą wybrałyśmy się po ostatnie składniki, których potrzebowałyśmy do obiadu. Kiedy czekałyśmy w kolejce żeby zapłacić za zakupy, usłyszałam za sobą głos:

– Próbujesz coś ukraść?

Odwróciłam się i zobaczyłam wysokiego, barczystego mężczyznę w czapce z daszkiem, wpatrującego się w moją mamę. Stałam tam, osłupiała, zastanawiając się, czy to jakiś jej znajomy, który próbuje być zabawny, albo chce zrobić jakiś dziwny dowcip.

– Chcesz coś wysadzić? Dlaczego to nosisz? – warknął ponownie, odnosząc się do hijabu i abai mojej mamy. W tym momencie wszyscy w zasięgu słuchu stężeli, a ja poczułam jak wypełnia mnie zażenowanie i panika. O co temu człowiekowi chodziło? Byłyśmy po prostu w sklepie, chciałyśmy dotrzeć do domu na czas, a ten mężczyzna, którego nigdy wcześniej nie spotkałyśmy, postanowił po prostu nękać moją mamę.

Niestety to nie był odosobniony przypadek. Moja mama, może i drobna, ale nie miała nigdy problemu z bronieniem się; nie było też dla niej nowością bycie zaczepianą i nękaną ze względu na muzułmańskie ubrania. Jasno i elokwentnie wyjaśniła mężczyźnie swój religijny strój, poprosiła, żeby na nią nie krzyczał i szybko odesłała go skąd przybył.

Kiedy dorastałam, miałam wiele takich doświadczeń. Czy chodzi o dziwne spojrzenia na moją mamę czy żarty z mojego arabskiego imienia, życie muzułmanina w Ameryce po 9/11 nie jest najprzyjemniejszym uczuciem. Fakt, że popularne media przedstawiają nieustannie Muzułmanów w złym świetle powoduje, że ciężko jest wykonywać nawet najprostsze czynności, jak zakupy, czy przejście przez kontrolę bezpieczeństwa na lotnisku bez grubiańskich żartów lub niebezpiecznych założeń. Po zamordowaniu trzech, niewinnych Muzułmanów w Chapel Hill w tym roku stało się jasne, że stereotypy mogą prowadzić do tragicznych konsekwencji.

Na szczęście żyjemy w wieku technologii i łatwego dostępu do informacji. Nie zawsze musimy być ofiarami ignorancji i bolesnych stereotypów. Błędne opinie mogą być pokonane prostą, ale potężną rzeczą: wiedzą. Przedstawię teraz dziesięć najpopularniejszych błędnych opinii o Islamie i Muzułmanach, żeby pomóc przerwać błędne koło:

1. Muzułmanki nie mają żadnych praw.

To zdecydowanie kontrowersyjny i skomplikowany problem, ale jeden z moich ulubionych. Ważne jest, żeby uświadomić sobie różnicę między wpływami kulturowymi a kwestiami religijnymi. Wiele państw na świecie, włączając w to państwa muzułmańskie, mają kultury patriarchalne (takie, w których mężczyźni automatycznie stawiani są na piedestale w kwestii rządów), które często są społeczeństwami skonstruowanymi i ulegającymi wpływom tradycji, ról płci i zachowań danej kultury. Islam, jako religia jednak głosi równość płci. Jest wiele muzułmańskich kobiet, które wiele osiągnęły na polu nauki, rozrywki, sztuki i polityki- właśnie w tym roku, Ameenah Gurib-Fakim, profesor biologii, została prezydentem afrykańskiego państwa z większością muzułmańską, Mauritusa!

2. Muzułmanie czczą innego Boga.

Wielu ludzi sądzi, że Allah jest specyficznym dla Islamu bóstwem, ale tak naprawdę to po prostu słowo oznaczające „Bóg” po arabsku. Arabscy chrześcijanie używają nawet słowa Allah gdy odnoszą się, lub modlą do Boga. A ponieważ Islam jest religią abrahamową, Muzułmanie wierzą, że Allah jest tym samym Bogiem, do którego modlili się Jezus, Mojżesz i inni biblijni prorocy (pokój z nim).

3. Islam nie miesza się z innymi religiami.

Ponownie, trzeba rozróżnić zachowanie różnych kultur i politykę krajów, a faktyczną doktryną religijną. Islam jest religią abrahamową, a więc należy do jednej rodziny z Judaizmem i Chrześcijaństwem. Wszystkie trzy religie łączy wiele podobieństw, włączając ważne postaci, historyczne wydarzenia i duchowe wierzenia. Prawdę mówiąc Muzułmanie są religijnie zobowiązani do wiary w Jezusa, jako proroka od Boga. Było wiele takich okresów historycznych na środkowym wschodzie, gdzie Muzułmanie, Żydzi i Chrześcijanie żyli razem przez wieki.

4. Muzułmanie muszą się angażować w dżihad, znany także jako „święta wojna”.

Ta błędna opinia wywołała wielkie poruszenie zaraz po 9/11 i wciąż co jakiś czas się pojawia. Wielu ludzi uważa Dżihad za religijny plan prowadzenia wojny i jest często uznawany za powód skrajnego Islamskiego ekstremizmu. Jednak Dżihad wcale niekoniecznie oznacza świętą wojnę. Oznacza zwyczajny wysiłek dla Boga- przeważająca większość Muzułmanów jest nie agresywna i niesprawiedliwie wrzucona do jednego worka z ekstremistami. Dżihad dla większości Muzułmanów może zawierać wszystko, począwszy od noszenia chusty na głowie do szkoły, mimo bycia wyśmiewanym, po odkładanie pieniędzy na jałmużnę. Walka o religijne przekonania może być formą dżihadu, ale sam termin oznacza każdy wysiłek prowadzący do czynienia dobra.

5. Prawo Szariatu przejmuje Stany Zjednoczone.

Przy tym zawsze przewracam oczami. Prawo Szariatu jest teorią islamskiego prawa, wywodzącą się z liczących sobie wieki religijnych i historycznych tekstów, które zarysowują takie kwestie jak podział majątku po rozwodzie, legalność adopcji, etykietę społeczną, ekonomię i inne duchowe kwestie. Za każdym razem kiedy słyszę w mediach „prawo Szariatu” jest to zwykłe sianie paniki, które ma niewiele wspólnego z faktycznym prawem. Nie istnieje szeroko zakrojony pęd islamski, do wepchnięcia prawa religijnego w inne systemy polityczne.

6. Wszyscy Muzułmanie są Arabami.

To nie mogłoby być dalsze od prawdy! Z 1,6 miliarda Muzułmanów żyjących na świecie, ponad 60% z nich pochodzi z południowej i południowo wschodniej Azji, z Indonezją i Pakistanem będącymi największymi muzułmańskimi państwami. W Stanach Zjednoczonych największymi muzułmańskimi rasami są Afroamerykanie i Azjaci. Nie wszyscy Arabowie są muzułmaninami – wiele krajów arabskich ma dużą i starą populację Chrześcijan i Żydów.

7. Muzułmanki są zmuszone do zakrywania ciała.

Chociaż nauki Islamskie wymagają od kobiet skromny strój, jak bardzo kobieta się okrywa zależy już od niej. Różnice w ubiorze Muzułmanek są zarówno religijne (od zwykłych chust na głowę po pełne szaty) jak i kulturowe; bo każdy region ma swoje własne spojrzenie na skromny strój. Niestety wiele patriarchalnych społeczeństw wykorzystuje to i zmusza kobiety do zakrywania ciała w celu całkowitego ich podporządkowania.

8. Muzułmanie głodzą się przez cały miesiąc raz do roku.

To jest raczej nieporozumienie niż błędna opinia, ale zawsze mnie rozśmiesza, bo słyszę to co roku. Ramadan jest miesiącem w którym Muzułmanie biorą udział w licznych dobroczynnych i religijnych wydarzeniach, z czego najbardziej widoczny jest post od wschodu do zachodu słońca, mający na celu naukę pokory i docenienie dobrodziejstwa. Ale nie uwierzylibyście ilu spotkałam ludzi, którzy naprawdę myślą, że my nie jemy i nie pijemy przez cały miesiąc – nie prawda! Chociaż pościmy przez miesiąc, powstrzymując się od jedzenia i picia, to trwa tylko w godzinach dziennych, kończąc się zwykle ucztą o zachodzie słońca. A zbyt wielu ludzi przejada się i napada na lodówkę o 3 nad ranem.

9. Muzułmańscy mężczyźni są zachęcani do praktykowania poligamii.

Ta błędna opinia pojawia się często, ale krótki kontekst historyczny pomoże nam ją lepiej zrozumieć. Czternaście wieków temu, podczas powstania islamu struktury społeczne nie zapewniały kobiecie takiego samego wsparcia jak dzisiaj. Kobieta musiała wyjść za mąż nie tylko dla kwestii romantycznych, ale również dla opieki, domu i zatrudnienia. Prawo zezwalające Muzułmanom na poślubianie wielu kobiet było wyraźnie wprowadzone jako pomoc owdowiałym i rozwiedzionym kobietom w odzyskaniu statusu społecznego. Co ważniejsze, Muzułmanie są zniechęcani do poślubiania więcej niż jednej kobiety, jeśli nie mogą zapewnić im takich samych warunków emocjonalnych i finansowych. W wielu państwach muzułmańskich i nawet społeczeństwach muzułmańskich na zachodzie poligamia jest wzgardzana i uznawana za nieaktualną tradycję.

10. Muhammad ﷺ był założycielem Islamu.

Historycy mogą uznawać Wysłannika Muhammada ﷺ za tego, kto przedstawił Islam światu, ale Muzułmanie wierzą, że Islam jest tą samą wiadomością którą przekazywali Jezus, Mojżesz i inni prorocy biblijni. Dodatkowo Muzułmanie nie modlą się, ani nie wielbią Proroka Muhammada ﷺ; jest wyraźnie podkreślone, że był człowiekiem jak wszyscy inni.

Napisała: Hishaam Siddiqi; Tłumaczenie: Agata

Czy Muhammad był człowiekiem przemocy?

Zdaje się, że setki millionów ludzi na całym świecie to wyznawcy Islamu. Pochodzą z krańcowo różnorakich środowisk oraz reprezentują niemal wszystkie znane ludzkie szczepy. Ponadto, całkiem regularnie niebagatelne liczby ludzi przyjmują Islam. Fakt iż tysiące i tysiące ludzi z całego świata w ten sposób rewertują każdego roku powinno dawać świadectwo o spokoju, pogodności, prostocie i pięknie zaleceń i idei zawartych w przesłaniu naszego Proroka Muhammada (ﷺ)[i].

Jeśli Prorok (ﷺ) głosił przemoc, prowadził życie wypełnione agresją, trudno byłoby zrozumieć, dlaczego tak wiele osób nieustannie napływa do Islamu z własnej nieprzymuszonej woli.

Wzniosły Qur’an, podstawowe pismo Islamu, naucza świętości życia, nie przemocy. Nakazuje pokój, sprawiedliwość i wspóczucie jako podstawę dogmatów dla całej ludzkości i potępia agresję i przemoc we wszelkich formach.

“Zaprawdę, Bóg nakazuje: sprawiedliwość, dobroczynność i szczodrobliwość względem bliskich krewnych! On zabrania tego, co bezecne, naganne i występne. On was napomina – być może, wy się opamiętacie!” (Qur’an, 16:90)

Co więcej, w arabskim społeczeństwie VII wieku, gdzie godność człowiecza była mierzona rasą, pochodzeniem, kolorem, statusem i zamożnością, Qur’an podkreślał święty węzeł człowieczeństwa łączący wszystkich ludzi.

“O ludzie! Oto stworzyliśmy was z mężczyzny i kobiety i uczyniliśmy was ludami i plemionami, abyście się wzajemnie znali. Zaprawdę, najbardziej szlachetny spośród was, w obliczu Boga, to najbardziej bogobojny spośród was! Zaprawdę, Bóg jest wszechwiedzący, dobrze świadomy!” (Qur’an, 49:13)

Doprawdy koncepcja świętej wojny jest potępiana w Islamie, ponieważ wojna może być tylko opisana mianem sprawiedliwej lub niesprawiedliwej, ale nie świętej. Qur’an zezwala na sprawiedliwą wojne – wojnę prowadzoną po to, aby znieść tyranię i prześladowania oraz w samoobronie. Qur’an kategoryczne sprzeciwia się jednak wszelkim wojnom, jako aktom agresji.

“Zwalczajcie na drodze Boga tych, którzy was zwalczają, lecz nie bądźcie najeźdźcami. Zaprawdę; Bóg nie miłuje najeźdźców!” (Qur’an, 2:190)

“Wolno walczyć tym, którzy doznali krzywdy – Zaprawdę, Bóg jest wszechwładny, by im udzielić pomocy!” (Qur’an, 22:39)

zakaz zabijania w islamie. islam bez tajemnic, islam po polsku

Bóg zabrania muzułmanom atakować kogokolwiek, kto pozwala ludziom żyć w spokoju:

“Z wyjątkiem tych, którzy są związani z ludem mającym z wami przymierze; albo tych, którzy przyszli do was – z sercem ściśniętym – aby walczyć z wami albo ze swoim ludem. Gdyby zechciał Bóg, to dałby im władzę nad wami, I oni zwalczyliby was. A jeśli oni odejdą, nie prowadząc z wami walki, i zaofiarują wam pokój, to wówczas nie wskaże wam Bóg przeciwko nim żadnej drogi. Wy znajdziecie innych, którzy będą chcieli żyć z wami w pokoju, i żyć w pokoju ze swoim ludem. Za każdym razem, kiedy będą doprowadzeni do buntu, doznają w tej próbie porażki. A jeśli oni nie odejdą od was i nie zaproponują wam pokoju ani nie powstrzymają swoich rąk, to chwytajcie ich i zabijajcie ich, gdziekolwiek ich napotkacie. My wam dajemy nad nimi władzę jawną!” (Qur’an, 4: 90-91)

Prorok Muhammad (ﷺ) sięgał po uzbrojenie jedynie w samoobronie. On (ﷺ) urodził się w społeczności plemmiennej, gdzie jedynym, co było istotne między ludźmi, to więzy krwi. Kiedy głosił i nawoływał do wiary w Jednego Boga i uniwersalne braterstwo pomiędzy ludźmi, gwałtownie sprzeciwiali się mu potężni przedstawiciele jego społeczności. Poddawali jego i jego towarzyszy bezwzględnym prześladowaniom, nawet do stopnia linczowania niektórych. Ci zaś zostali tym samym zmuszeni do opuszczenia Mekki i emigracji do Abisynii, a następnie do Medyny. Nawet w Medynie nie zostawiono ich, aby mogli praktykować swoją wiarę w spokoju. Członkowie wrogich rodów, do których należał Prorok (ﷺ) zbierali siły, aby wyeliminować jego i jego towarzyszy. Ich knucia w celu pozbawienia Muhammada (ﷺ) życia kończyły się na niczym.

Zatem w takim kontekście Prorok (ﷺ) został upoważniony, by chwycić za broń, aby bronić siebie i swoich towarzyszy. Czyniąc to, nie odstępował nigdy od kategorycznej zasady świętości życia, jako że on (ﷺ) i jego towarzysze byli zobowiązani postępować według ścisłej etyki wojny sprawiedliwej i jasno określonych zasad zaangażowania. W środowisku, gdzie zabicie pojedynczego wielbłąda rozpętywało liczne wojny kosztujące tysiące żyć, Muhammad (ﷺ) prowadził wojny, które mogłyby być opisane jako drobne potyczki, gdyż liczby ofiar były ograniczone do minimum po obu stronach. To dlatego, że nic nie było bardziej odrażające dla Muhammada (ﷺ) niż zabicie niewinnej duszy.

W świetle powyższych informacji, aby lepiej zrozumieć etykę muhammadowych wojen, dobrze byłoby dla porównania rzucić trochę światła na wojny bohaterów biblijnych. Co znajdujemy w Starym Testamencie to często wojny totalne kładące całe populacje na ostrzu miecza. Aby zacytować tylko kilka przykładów:

“Jeśli podejdziesz pod miasto, by z nim prowadzić wojnę, [najpierw] ofiarujesz mu pokój, a ono ci odpowie pokojowo i bramy ci otworzy, niech cały lud, który się w nim znajduje, zejdzie do rzędu robotników pracujących przymusowo, i będą ci służyli. Jeśli ci nie odpowie pokojowo i zacznie z tobą wojować, oblegniesz je. Skoro ci je Pan, Bóg twój, odda w ręce – wszystkich mężczyzn wytniesz ostrzem miecza. Tylko kobiety, dzieci, trzody i wszystko, co jest w mieście, cały łup zabierzesz i będziesz korzystał z łupu twoich wrogów, których ci dał Pan, Bóg twój. Tak postąpisz ze wszystkimi miastami daleko od ciebie położonymi, nie będącymi własnością pobliskich narodów. Tylko w miastach należących do narodów, które ci daje Pan, twój Bóg, jako dziedzictwo, niczego nie zostawisz przy życiu.” (Stary Testament, Księga Powtórzonego Prawa 20:10-16)

“Tak mówi Pan Zastępów: Ukarzę Amaleka za to, co uczynił Izraelitom, jak stanął przeciw nim na drodze, gdy szli z Egiptu. Dlatego teraz idź, pobijesz Amaleka i obłożysz klątwą wszystko, co jest jego własnością; nie lituj się nad nim, lecz zabijaj tak mężczyzn, jak i kobiety, młodzież i dzieci, woły i owce, wielbłądy i osły”. (1 Księga Samuela 15:2-3)

Po podbiciu Jerycha: „I na mocy klątwy przeznaczyli na [zabicie] ostrzem miecza wszystko, co było w mieście: mężczyzn i kobiety, młodzieńców i starców, woły, owce i osły” (Ks. Jozuego 6:21).

Na tle powyższego Muhammad (ﷺ) przeciwnie, nigdy nie pozwalał zabijać tych, którzy nie uczestniczyli w walce. Wystosował dokładne rozkazy przeciwko zabijaniu cywili, w tym kobiet, dzieci, a nawet tych, którzy zaabsorbowani są odprawianiem praktyk religijnych. Zakazał również mordowania zwierząt w celach innych niż ich spożycie. W przeciwieństwie do pewnych przywódców, którzy rozkazywali zabijanie wszystkiego, co żyło, on (ﷺ) nauczał swoich wojowników, aby nie krzywdzili niewinnych stworzeń. Wykładał swym zwolennikom, aby w trakcie prowadzenia wojny przestrzegali świętości życia. Uczynił to przekazując historię jednego z dawnych proroków: po tym jak mrówka ugryzła jednego z proroków, ten opanowany wściekłością nakazał spalenie mrowiska. Wówczas Bóg objawił mu: “Ponieważ jedna mrówka ugryzła cię, jak śmiesz palić całą społeczność, która Mnie gloryfikuje![ii] Posiadamy również tradycje, w których Muhammad (ﷺ) zakazał swoim wojownikom oddzielania ptasich matek od ich potomstwa[iii]. Ci, którzy uważają postacie ze Starego Testamentu za święte, pomimo ich “polityki wojen totalnych” i zabijania całych ludności, a mimo to nie dostrzegają proroczego świadectwa Muhammada (ﷺ), pozwalają zwodzić się uprzedzeniom bardziej niż obiektywności czy prawdzie. Powinni poznać ogólną amnestię, jaką Muhammad (ﷺ) ofiarował (pokonanym) Mekkańczykom, którzy prześladowali jego i jego zwolenników, oraz prowadzili wojny przeciwko niemu przez ponad dekadę i porównać to ze zgładzeniem wszystkich mieszkańców podbitego Jerycha przez Jozuego[iv]. Porównajmy również interdykt wydany przez Muhammada (ﷺ) przeciwko okaleczaniu wojsk wroga[v] z tym jak Król Dawid zabił 200 Filistynów i odcięte im napletki ofiarował królowi Seulowi, aby wziąć za żonę jego córkę[vi].

Cytując te opowieści ze Starego Testament muszę pośpieszyć z uwagą, że – niech Bóg broni – w żaden sposób nie sugeruję, że dozwolone nam jest wydawać ocenę wartościującą na temat postępowania tych wielkich bohaterów czy proroków z przeszłości. Niewłaściwe byłoby z naszej strony osądzanie ich według naszych współczesnych standardów i praw, które przez stulecia ewoluowały. Natomiast ich postacie powinno się dokładnie studiować w specyficznym dla każdego z nich kontekście i otoczeniu. Jak mówi Qur’an:

hadis o zabijaniu niewinnych

Wydarzenia historyczne powinny być osądzane oraz analizowane kontekstualnie, a dotyczy to również wszystkich religii. Wracając do sprawy wojen Muhammada (ﷺ), muszę dodać, że hipokryzją byłoby uznawać  go za człowieka wojny, podczas gdy wiemy o milionach ludzi, którzy zginęli w czasie minionych wieków (spośród których śmierć większości nie miała przecież z Muhammadem (ﷺ) nic wspólnego, czy z inną wiarą). Zaprawdę, miliony przepadły w naszym minionym “oświeconym” wieku podczas dwóch wojen światowych i innych nacjonalistycznych dążeń. To dotyczy niezliczonych mężczyzn, kobiet, dzieci i zwierząt, którzy byli zabici lub okaleczeni, lub wciąż są zabijani czy okaleczani na mocy zastosowanego uranu, napalmów, min i opadów promienitwórczych. Zaprawdę, miliony przepadły w imię bezbożnego komunizmu i na drodze dążeń nacjonalizmu, sekularyzmu, korzyści politycznych czy dla pozyskania zasobów naturalnych..“To jest naród, który już przeminął. Dla niego to, co sobie zyskał, a dla was to, co wy sobie zyskaliście. Wy nie będziecie pytani o to, co oni czynili.” (Qur’an,  2: 134)

Wszyscy ludzie, którym cenne jest sumienie powinni posłuchać proroczego Muhammada (ﷺ), kiedy ten rzekł: “Ktokolwiek zabije drobnego ptaka bez powodu, wówczas zwierzę zaklinać będzie Boga w dniu Zmartwychwstania tymi słowy: O Panie, ten i ten zabił mnie bez powodu. I nie zabił mnie z jakiejkolwiek dobroczynnej przyczyny.” (An-Nasa’i, Ad-Darami, and Ahmad)[vii]

Bóg Wszechmocny sam wie, ile będą musiały rozliczać sie “cywilizowane narody” w zamian za zabicie wszelkiego oddychającego stworzenia dokonywane w imię “demokracji”, “wolności”, “wywłaszczeń”, “humanitarnej interwencji” a nawet postępu. Może najlepszą formą konkluzji będzie zacytowanie proroczych słów Jezusa, pokój z Nim,:

„Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a belki we własnym oku nie dostrzegasz?” (Ewangelia wg. św. Łukasza 6:41-42)[viii].

Autor: Szeikh Ahmad Kutty – Starszy wykładowca w Instytucie Islamu w Toronto; Tłumaczenie i przypisy: Anna Lachowska


[i] ﷺ ar. “Niech błogosławieństwa Boga i pokój będą mu dane” to zwrot, którego używa się, ilekroć imię Proroka Muhammada (ﷺ) jest wspominane. Translit.: “ṣallallāhuʿalajhi łasalam

[ii] Uznana za sahih  przez Al-Albani. Sunan Abi Dawud 5266, w j. angielskim i arabskim: http://sunnah.com/abudawud/43/494 W podobnej wersji hadith ten występuje w Sahih Al-Bukhari: Prorok Muhammad (ﷺ ) powiedział: „Jednego razu, gdy pewien spośród proroków prorok odpoczywał pod drzewem, ugryzła go mrówka. Wówczas nakazał on zgarnięcie jego bagażu spod tegoż drzewa, a następnie podłożenie ognia pod miejsce bytowania mrówek. Bóg zesłał mu wtedy objawienie: >Czyż nie byłoby wystarczającym, aby spalić tę pojedynczą mrówkę (która ciebie ugryzła)?<”Dostępne w j. angielskim: http://islamicsharing.com/hadith/sahih-bukhari-volume-4-book54-number-536.html

[iii] Ibn Masud przekazał: Byliśmy z Posłańcem Bożym (ﷺ) w podróży, kiedy oddalił sie za potrzebą. Podczas jego nieobecności zobaczyliśmy czerwonego ptaka z jej dwoma potomstwami. Zchwytaliśmy je, następnie czerwono upierzona matka przyfrunęła do nas i uderzała skrzydłami o ziemię. Kiedy Prorok (ﷺ) powrócił, rzekł: “Kto przysporzył temu stworzeniu przykrości z powodu jej młodych? Zwróćcie je jej.” Zauważył kopiec mrówek, który spaliliśmy. Zapytał, “Kto podłożył do niego ogień?” Odrzekliśmy: “My to uczyniliśmy.” On (ﷺ) powiedział: “ Nikt nie ma prawa karać ogniem poza Panem Ognia.” Abu Dawud, w Rijad As-Sahih, Księga Zakazanych Czynów; w j. angielskim i arabskim dostępne na: http://sunnah.com/riyadussaliheen/18/100

[iv] o bitwie pod Jerycho: https://pl.wikipedia.org/wiki/Bitwa_pod_Jerycho

[v] w j. angielskim, str. 282-283 dostępne w artykule pt. “Islam and International Law” https://www.icrc.org/eng/assets/files/other/irrc_858_zuhili.pdf

[vi] 1 Sm 18, 27-28, dostępne w: http://biblia.deon.pl/rozdzial.php?id=1171

[vii] Sunan an-Nasa’i 4446; 43, Hadith 86, w j. angielskim i arabskim: Vol. 5, Book 43, Hadith 4451
http://sunnah.com/nasai/43/86

[viii] Biblia Tysiąclecia http://biblia.deon.pl/index.php

 

Mowa pożegnalna Proroka

Prorok ﷺ  wygłosił pożegnalną mowę (khudbah) 9-ego Dhul Hidżdża (12-stego miesiąca islamskiego roku), 10 lat po migracjii (hidżrah) z Mekki do Madiny, w dolinie Uranah góry arafat. Oto co nam przekazał:

Wszelka chwała Allahowi (Bogu Jedynemu)! Wychwalamy Go i szukamy Jego pomocy i wybaczenia! Szukamy schronienia u Allah od zła nas samych i od naszych złych uczynków. Kogo Allah poprowadzi, tego nikt nie może zwieść z drogi, a kogo Allah sprowadzi z drogi, tego nikt nie może poprowadzić. Zaświadczam, że nie ma boga poza Allah (Bogiem Jedynym), nie posiadającym żadnego partnera czy wspólnika. Do Niego należy cała władza i Jemu należy się wszelka cześć. On obdarza życiem i powoduje śmierć i jest Wszechmocny ponad wszystkim. Nie ma boga poza Allahem Jedynym. On wypełnia Swoje obietnice i pomaga Swym sługom i On Sam poprowadził sprzymierzeńców/sojuszników.

Ludzie, słuchajcie moich słów, albowiem nie wiem, czy w przyszłym roku spotkamy się w tym miejscu i przekażcie te słowa tym, którzy nie mogą być tutaj z nami!

Ludzie! Zaprawdę, tak jak uważacie ten miesiąc za najświetszy i to miasto, tak wasza krew, wasza własność i wasz honor są święte (nienaruszalne) tak samo uważajcie życie i własność każdego muzułmanina za świętą (nienaruszalną). I zwracajcie to, co zostało wam powierzone na przechowanie do prawowitego właściciela. Nie bądźcie niesprawiedliwymi wobec innych by nie paść ofiarą niesprawiedliwości. (Nie wyrządzajcie nikomu krzywdy by nikt wam nie wyrządził krzywdy.) Pamiętajcie, że spotkacie swego Pana, i że będziecie odpowiadać przed Nim za swoje czyny! Bóg zabronił wam lichwy (arab. الربٰوة al-ryba), w związku z czym wszelkie zobowiazania z lichwy zostaną uchylone, a wasz kapitał jest dla was do zatrzymania. Nie będziecie wyrządzać nierówności ani cierpieć z powodu nierówności. Allah zarządził, by nie było żadnej lichwy, a interesy z Abbasem Ibn Abd al-Muttalib (wujem Proroka) zostają umorzone. Każde prawo wynikające z morderstwa popełnionego w okresie przed islamem zostaje umorzone i pierwszym takim prawem, jakie umarzam jest to, które wynika z morderstwa Ibn Rabia al-Haris al-Muttalib, który dorastał w Bani Lais i został zabity przez Huzajlów. 

Przekładanie świętego miesiąca jest tylko dodatkową niewiarą, przez którą ci, którzy nie wierzą są zgubieni; pozwalają na to jednego roku, a zabraniają drugiego roku, tak by uczynić dozwolonym to, czego Allah zabronił i zabronić tego, co Allah ustanowił jako zakazane. I zaprawdę, czas przyjął formę dnia, kiedy Allah stworzył niebiosa i ziemię. Z Bogiem liczba miesięcy wynosi dwanaście. Cztery z nich są święte. Trzy z nich następują po sobie, zaś miesiąc radżab jest sam jeden między nimi.

Zważcie, o ludzie! Strzeżcie się Szatana ze względu na bezpieczenstwo swojej religii. Szatan stracił wszelką nadzieję, że ktokolwiek uda mu się was zmylić w wielkich kwestiach, więc strzeżcie się by jego nie słuchać w małych.

Najlepszi sposrod was sa ci, ktozy najlepiej traktuja swoje kobiety. _Prorok Muhammad (pzn)

Mężczyźni! Zaprawdę, macie określone prawa względem waszych kobiet i wasze kobiety maja określone prawa względem was. Obawiajcie się Boga odnośnie kobiet, albowiem wzięliście je za swoje żony tylko za powiernictwem / ochroną Boga i tylko za Jego zgodą stały się dla was dozwolone w imię Allaha. Jeśli przestrzegają praw, to musicie im zapewnić żywność i odzież w życzliwości. Traktujcie kobiety życzliwie, ponieważ one są waszymi partnerkami i pomocnicami, i nie są stworzone do tego, by samodzielnie radzić sobie ze swoimi sprawami. Waszym prawem względem nich jest to, iż nie wolno im przyjaźnić się z nikim, kogo nie popieracie i nie wolno im popełniać żadnych czynów nieprzyzwoitych.

wpid-screenshots_2015-06-14-21-29-37.jpg

Ludzie! Zrozumcie dobrze moje słowa i postępujcie według tego, co wam mówię; czcijcie Allah / Jedynego Boga, odmawiajcie dziennie pięć modlitw (Salah), poście w miesiącu ramadan, i dawajcie ze swojego dobytku na datek (Zakat). Wykonujcie pielgrzymkę Hadżdż, jeśli możecie sobie na to pozwolić finansowo.

Ludzie! Słuchajcie tego, co mówię i zrozumcie to! Cała ludzkość jest od Adama i Ewy, Arab nie ma przewagi nad nie-Arabem; także biały nie ma przewagi nad czarnym, i czarny nie ma przewagi nad białym, z wyjatkiem pod względem pobożności (taqła) i dobrych uczynków. Wiedzcie, iż każdy muzułmanin jest bratem drugiego muzułmanina, albowiem wszyscy muzułmanie są braćmi. To, co należy do muzułmanina jest zabronione innemu muzułmaninowi, poza tym, co on sam daje z własnej woli. Zatem nie bądźcie wobec siebie niesprawiedliwi!

Zaprawdę, wkrótce spotkacie waszego Pana i odpowiadać będziecie za swoje czyny! Zatem uważajcie, nie zboczcie z drogi prawości po moim odejściu.

O ludzie, po mnie nie przyjdzie już żaden prorok czy apostoł i nie będzie nowej wiary. Bądźcie więc rozsądni, o ludzie, i zrozumcie słowa, które wam oświadczam. Zaprawdę, pozostawiam po sobie pośród was to, co nigdy nie poprowadzi was ku zbłądzeniu – Księgę Allaha (Koran) i mój przykład (Sunnę – tradycje) – i jeśli będziecie za nimi podążać – nigdy nie zbłądzicie.

Ci wszyscy, którzy mnie wysłuchali niechaj przekażą moje słowa innym, a ci znowu innym; i niechaj ci ostatni zrozumieją moje słowa lepiej niż ci, którzy słuchają mnie bezpośrednio. O Allah / Boże, bądź moim świadkiem, iż przekazałem przesłanie Twoim ludziom.”

Przekład z języka angielskiego i opracowanie: J. Hashem

Zobacz również: