Dlaczego muzułmanki noszą hidżab?

      1. Z posłuszeństwa do Boga

Muzułmanki noszą hidżab, ponieważ Bóg polecił im w Koranie, by przyozdobiły hidżab, gdy osiągną dojrzałość płciową.

Bóg Wszechmogący nakazał posłuszeństwo wobec Niego i Jego Posłańca (pokoj z nim) i dlatego On mówi (co znaczy): Nie jest to dla wierzącego mężczyzny lub kobiety wierzącej, kiedy Bóg i Jego Posłaniec mieli zadecydował, że powinni oni [potem] mieć wybór co do ich sprawy. A ktokolwiek nie zgadza się z Bogiem i Jego Posłańcem, z pewnością zboczył z oczywistego błędu. (Koran 33:36)

Również Allah Wszechmogący nakazuje kobietom nosić hidżab, mówiąc (co znaczy): Powiedz wierzącym kobietom, żeby spuszczały skromnie swoje spojrzenia i strzegły swojej czystości; i żeby pokazywały jedynie te ozdoby, które są widoczne na zewnątrz; i żeby narzucały zasłony na piersi, i pokazywały swoje ozdoby jedynie swoim mężom lub ojcom, albo ojcom swoich mężów, albo swoim synom lub synom swoich mężów, albo swoim braciom, albo synom braci, lub synom swoich sióstr; lub ich żonom, lub tym, którymi zawładnęły ich prawice; albo swoim służącym spośród mężczyzn, którzy nie są owładnięci pożądaniem cielesnym; albo też chłopcom, którzy nie poznali nagości kobiet. I niech one nie stąpają tak, aby było wiadomo, jakie ukrywają ozdoby. Nawracajcie się wszyscy do Boga, o wy, wierzący! Być może, będziecie szczęśliwi! Koran, 24:31

     2. Jako forma obrony

Kobiety zostały stworzone pięknymi, i islam zachęca kobiety do ochrony swoich ciał przed seksualizacją, zobiektywizowaniem i fałszywym przedstawieniem. Hidżab przesuwa centrum uwagi od kobiecego ciała w kierunku ich charakteru, osobowości, intelektu i zestawu umiejętności. Hidzab chroni kobiete przed pozadliwym wzrokiem obcych mezczyzn.

    3. Jako akt skromności

Noszenie hidżabu jest sposobem, w jaki kobieta może wzrastać w wierze, rozpoczynając swoją duchową podróż, aby uzyskać bliskość Boga Wszechmogącego. Prorok Muhammad (pokój z nim) powiedział: „Skromność jest gałęzią wiary”, a takze: „Wstydliwość i wiara są nierozłączne, jeśli jedna zostanie usunięta, druga również zostanie usunięta”. Skromność (haja) można wyrazić na wiele różnych sposobów, a hidżab jest jednym z nich.

    4. By osiągnąć duchową czystość

Allah wspomina w Koranie, że hidżab jest środkiem pozwalającym kobietom osiągnąć czystość serca.

Hidżab jest określany jako przynoszący czystość serca zarówno wierzącym mężczyzom jak i kobietom, ponieważ serce nie może pragnąć tego, czego oko nie może zobaczyć. Dlatego serce jest czystsze, gdy nie widzi tego, czego pragnie, wiec nie będzie pokusy, ponieważ hidżab nie daje szans na aspiracje ludzi, którzy mają chore serca. Jest to wskazane przez werset, który oznacza: Nie bądź miękki(a) w mowie [do mężczyzn], aby ten, w którego sercu choroba nie byłaby pożądana. (Koran 33:32)

    5. By podążać śladami pobożnych

Hidżab jest przykładem podążania za żonami Proroka (pokój z nim), które dostały nakaz od Boga, aby się zakryć w dany sposób i zasłonić swoje piękno.

O proroku! Powiedz swoim żonom i swoim córkom, i kobietom wierzących, aby się szczelnie zakrywały swoimi okryciami. To jest najodpowiedniejszy sposób, aby były poznawane, a nie były obrażane. A Bóg jest Przebaczający, Litościwy! (Koran, 33:59)

   6. Za nagrodę Raju

Przestrzegając instrukcji Boga, kobiety zasadniczo dążą do osiągnięcia Jego zadowolenia i obietnicy Raju.

Bóg Wszechmogący mówi (co znaczy): O, dzieci Adama, My obdarzyliśmy was ubraniami, aby ukryć wasze prywatne części i jako ozdoby. Ale ubranie prawości – to jest najlepsze. To ze znaków Allaha, że ​​być może oni będą pamiętać. (Koran 7:26) Oznacza to, że Allah Wszechmogący wysłał dwa rodzaje ubrań: odzież, która obejmuje twoje „Awrah” (części prywatne) i odzież, która zdobi cię i upiększa. Ubiór prawości jest najlepszy. Innymi słowy, roztropność religijna i bogobojnosc wobec Wszechmogącego zapewniają najlepsze ubranie, które może cię ozdobić. Jest tak dlatego, że wewnętrzna czystość jest lepsza niż zewnętrzna piękność, a najlepsze ubranie człowieka to posłuszeństwo Jego Panu. Nie ma dobra w tym, kto nie zgadza się z Bogiem Wszechmocnym. Nagrodą za dobre uczynki i przestrzeganie nakazow Boga jest obietnica Raju. 

Reklamy

Czym jest hidżab dla muzułmanki?

Wyzwolenie czy (s)eksploatacja?

W dzisiejszych czasach w wielu społeczeństwach, w szczególności na zachodzie, kobieta może publicznie chodzić półnago, tańczyć w dyskotekach, palić, pić i spać z kim tylko zechce. Może zabić swe nienarodzone dziecko jeśli zajdzie w ciążę. Może także wykorzystywać swoje ciało do reklamowania komercyjnych towarów. I z tym wszystkim czuje się prawdziwie „wyzwolona”!

W Islamie wyzwolenie kobiet wygląda jednak nieco inaczej niż w społeczeństwach przyzwalających na uczynienie z płci żeńskiej zaledwie obiektu seksualnego; nadaje ono kobiecie godność, szlachetność i poważanie. Najlepszym dowodem na sprowadzenie kobiety do roli symbolu seksu są wszechobecne w prasie i telewizji wizerunki roznegliżowanych kobiet przybierających podniecające pozy w celu zwrócenia męskiej uwagi. W Islamie jednak prawdziwie wyzwolona kobieta zawsze będzie ubierać się przyzwoicie i skromnie i nigdy nie poniży się sprzedając swoją godność dla wątpliwych korzyści. Niezależnie od tego czy na danym etapie swego życia będzie matką, żoną, siostrą czy córką; zawsze będzie wymagać dla siebie szacunku i zawsze będzie odgrywać w społeczeństwie jakąś konstruktywną rolę. Hidżab – islamskie okrycie będzie chronić jej kobiecość przed prowokacjami i niskimi żądzami wilków w ludzkich skórach.

Czym jest hidżab?

Islam życzy sobie spokoju zarówno społecznego jak i rodzinnego. Z tego też powodu prosi kobiety aby zakrywały się kiedy przebywają z mężczyznami, z którymi nie są według islamskich norm spokrewnione.

„Powiedz wierzącym kobietom żeby spuszczały skromnie swoje spojrzenia i okrywały części ciała; i żeby pokazywały jedynie te ozdoby, które są widoczne na zewnątrz; i niech narzucają swe okrycia głowy na piersi i pokazywały swe ozdoby jedynie swoim mężom…” Qur’an, sura 24:31

Krótko mówiąc, ubranie kobiety powinno odsłaniać jedynie jej twarz i dłonie i zakrywać włosy, które Islam uważa za połowę całkowitego piękna kobiety. Ubranie może przybrać jakąkolwiek formę lub kolor, pod warunkiem, że nie będzie zbyt obcisłe i nie będzie zbytnio przyciągać uwagi ludzi.

Pewne obowiązki mają również mężczyźni.

“Powiedz wierzącym: niech spuszczają skromnie spojrzenia w czystości. To będzie dla nich przyzwoitsze. Zaprawdę, Allah jest w pełni świadomy tego co oni czynią.” Qur’an, sura 24:30

Oznacza to, iż mężczyźni nie mogą gapić się ani flirtować z kobietami. Można więc powiedzieć, że islamska zasada hidżabu dotyczy zarówno mężczyzn jak i kobiet; można by jednak zapytać dlaczego tylko kobiety muszą się zakrywać?

Naturalne cechy charakterystyczne kobiety czynią ją bardziej zdolną do zwracania na siebie uwagi, zainteresowania czy wręcz fascynacji mężczyzn. Skoro więc generalnie “płeć brzydka” nie posiada takich cech i nie jest naturalnie predysponowana do upiększania się w celu zwracania na siebie uwagi, nie ma konieczności noszenia hidżabu przez mężczyznę.

Oczywiście i od niego Islam wymaga odpowiedniego ubioru – skromnego i nie odsłaniającego  niepotrzebnie zbyt wielu części ciała.

Kolejnym powodem jest istnienie pewnej charakterystycznej cechy również w mężczyźnie, o którym wiadomo dobrze, iż posiada naturalną skłonność do patrzenia na płeć przeciwną – jest on przede wszystkim wzrokowcem. Jest również jasne, że każda z płci jest w inny sposób pobudzana seksualnie. Kobieta, będąc z natury istotą bardziej wrażliwą i czułą, potrzebuje dotyku, ciepła i czułości; podczas gdy mężczyzna jest nieco bardziej szorstki, twardy i wyposażony w bardzo silną wyobraźnię. Może go pobudzić zwykłe spojrzenie. Kobieta zakrywa więc ciało po to by nie wystawiać na widok swego ciała, które pobudza mężczyznę; hidżab jest więc wręcz zgodny z kobiecą naturą.

Warto w tej chwili zauważyć, iż pomimo wielkiej wagi jaką Islam przywiązuje do zakrywania przez kobietę ciała przed mężczyznami nie-mahram (czyli tymi, z którymi może się legalnie ożenić); jest ona jak najbardziej zachęcana do dbania o swój wygląd i okazywania swego piękna w domu, co jest częścią jej kobiecości nadaną jej przez Allaha. Podczas gdy nie może pokazywać swych wdzięków publicznie, jest zachęcana do tego aby upiększać się dla męża i całkowicie cieszyć się wszystkimi aspektami życia z nim.

Podstawowym zarzutem przeciwko islamskim zasadom odnośnie kobiecego ubioru jest pogląd jakoby odbierały one kobiecie jej wolność. Jeżeli chodzi tutaj o wolność wyrażania swoich poglądów, głoszenia swej opinii, wolność posiadania i rozporządzania swą własnością, wolność wyboru odpowiedniego męża, podjęcia kariery, itd. to tego typu zarzuty są całkowicie bezpodstawne, ponieważ hidżab nie jest przeszkodą w żadnej z wymienionych rzeczy i nie powstrzymuje kobiety przed tym aby cieszyła się tą wolnością.

Czy hidżab powstrzymuje kobiety przed podjęciem edukacji bądź różnymi poszukiwaniami kulturowymi? Czy hidżab zniechęca kobiety przed wyrażaniem swych poglądów? Czy hidżab zabrania kobiecie rozpocząć karierę i zdobywać pieniądze? Krytycy muszą więc przyznać, że chodzi im jedynie o nieskrępowaną wolność seksualną.

Podstawowym aspektem dotyczącym hidżabu jest więc to, iż zwraca on kobiecie osobowość i podnosi jej pozycję w społeczeństwie. Wymusza na innych traktowanie kobiety muzułmańskiej jako ludzkiej istoty zamiast patrzenia z punktu widzenia atrakcyjności seksualnej.

“To zdumiewające jak wiele rzeczy zmieniło się kiedy zaczęłam nosić hidżab. Czuję większy szacunek wobec mojej osoby.” – N. Z. Vakil

„Najważniejszą rzeczą odnośnie hidżabu jest to, iż daje ci on tożsamość Muzułmanki. Co więcej, jest kolejnym sposobem wypełniania nakazów Allaha. Ludzie okazują mi szacunek jakiego nie okazywaliby mi gdybym go nie nosiła. Kontakty z mężczyznami stały się łatwiejsze, ponieważ czuję się bezpieczna i chroniona. Daje mi również dużo pewności siebie i co najważniejsze, przybliża mnie do Allaha. Uważam więc hidżab za błogosławieństwo od Allaha i dziękuję Mu za nie.” – Reshma Qazi

„Czuję, że w chwili obecnej, kiedy demoralizacja tak bardzo szerzy się w społeczeństwie, każda kobieta powinna nosić hidżab. To jedyna rzecz jaka chroni kobietę i sprawia, że czuje się ona bezpieczna.” – Shenaz F. Raj

„W dzisiejszym społeczeństwie kobieta stała się dla mężczyzn tylko obiektem seksualnym. Dlaczego ktoś miałby wystawiać swoje piękno na widok niechcianych oczu? Hidżab chroni kobiecy honor i hamuje zbytnią pożądliwość ze strony płci przeciwnej. Jestem przekonana, że gdyby kobiety zaczęły powszechnie stosować się do islamskich zasad odnośnie ubioru, liczba przypadków molestowania, gwałtów, itd. byłaby znikoma. Noszenie hidżabu daje mi więcej pewności siebie jako kobiety i wcale nie przeszkadza w wykonywanej pracy.” – Salva I. Rasool

Mój „nowy” Bóg – Polki przechodzą na islam

image

Wbrew lękowi przed terroryzmem i niepokojącym wieściom z Bliskiego Wschodu z roku na rok przybywa konwertytów (osób zmieniających wyznanie chrześcijańskie na inne). Polskie muzułmanki konwertytki nie zawsze noszą chustkę, nie zawsze mówią o swojej religii najbliższej rodzinie, czasem muszą wierzyć w nowego Boga w ukryciu, by nie zrywać rodzinnych więzów.

– Kościół katolicki to nigdy nie było moje miejsce. Rodzice, dziadkowie i starsza siostra, wszyscy byli „moherowymi” katolikami, a ja – najmłodsza z całej rodziny – do 19 roku życia byłam wywrotową ateistką – opowiada 23-letnia Ela, która 4 lata temu dokonując konwersji na islam zerwała radykalnie kontakty ze swoją katolicką rodziną. – Kiedy byłam nastolatką, interesowali mnie faceci, sztuczna opalenizna, imprezy i alkohol. Kiedy siostra była na oazie, to ja leczyłam kaca. Rodzice byli ciągle rozczarowani, dziadkowie prawie się do mnie nie odzywali. Do czasu. A konkretnie do pierwszych wakacji po maturze.

Izę poznała na kursie francuskiego, też była świeżo po maturze. Tak jak Ela chciała podszkolić francuski, ale Iza miała jechać do swojego narzeczonego Ahmeda. – Kiedy ją zobaczyłam, pomyślałam, że to jakaś wariatka. Ciepło było, a ta zakutana w chustkę na głowie, długą spódnicę, długie rękawy – opowiada Ela. Któregoś razu zaczęły rozmawiać o programie kursu, o zajęciach i prowadzących. Dużo się śmiały. Okazało się, że Iza ma poczucie humoru, lubi modę, żyje tak jak Ela, tylko bez alkoholu.

Chcę poznać ten islam

– Od pierwszego dnia byłam nią zaintrygowana. Wydała mi się niesamowita, ciepła, zabawna. Chciałam, żeby była moją siostrą. Kiedy ją poznałam zmieniło się całe moje życie. Spotykałyśmy się codziennie, na kursie i po kursie, gadałyśmy o wszystkim, opowiedziałyśmy sobie obie całe życie od początku. To, co było egzotyczne, to modlitwy, na które patrzyłam. Dziwiły mnie. To były dla mnie nowe przeżycia.

Iza za pięć miesięcy miała wyjechać do Paryża na swój ślub i miała zostać tam na stałe. Jej rodzice z nią nie rozmawiali, zamykała swój pokój na klucz, w pokoju miała własne jedzenie, pieniądze przysyłał jej Ahmed, poznali się przez Facebooka.

Zaczęły coraz częściej rozmawiać o islamie. Kiedy Ela chciała zabrać Izę na imprezę nad Wisłę, ta powiedziała, że pójdzie, ale nie będzie pić alkoholu. To było dla Eli zagadką – jak młody człowiek może nie pić, picie było synonimem dobrej zabawy. – Była radosna, rozgadana i miła bez alkoholu, nie mogłam w to uwierzyć, że tak można, idziesz do nieznanych ludzi i po prostu możesz siedzieć rozluźniona i jest ok. Wtedy zrozumiałam, że jej zazdroszczę i że chcę poznać ten islam.

czym jest islam, dlaczego Polki przechodza na islam, islam w polsce, kobiety w islamieZdrada rodziny
Ela dokonała konwersji dwa miesiące później. Założyła chustę, zaczęła się regularnie modlić, zmieniła całe swoje życie. Rodzina była przeciwna, zaczęły się awantury, dochodziło do rękoczynów. – Okazało się, że rodzice woleli, żebym piła i imprezowała, niż żebym przechodziła na islam. Musiałam wyprowadzić się z domu, napięcie między nami było nie do zniesienia. Siostra wytłumaczyła im, że islam uznaje Jezusa jako proroka. Ale ich to nie przekonało. Odebrali to jako zdradę rodziny, a nie religii. Zrozumiałam, że nie chodzi o islam, ale o jakąkolwiek dużą zmianę, poczuli, że mnie nie znają, że stałam się kimś obcym. Ale prawda jest taka, że nigdy mnie nie znali, ja siebie nie znałam. Po roku im minęło, chociaż wiem, widzę i czuję, kiedy jesteśmy razem, że w pewnym sensie mi nie wierzą. Patrzą na mnie, jakbym przebrała się za klauna albo jakby mnie ktoś podmienił.

– Islam to religia całkowita, nie ma kościoła, gdzie wszyscy są świeci, i normalnego życia, gdzie każdy robi, co chce – opowiada Ela. – W islamie jest jedno życie i Bóg widzi je całe. W islamie najważniejsza jest intencja, jeśli chcesz dobrze, to Bóg o tym wie. Nie spowiadasz się księdzu, bo w islamie nie ma pośredników między tobą a Bogiem. Islam to prosta droga. Wszystko jest tu w Koranie, przeczytaj, nic tam nie znajdziesz o terroryzmie tylko o tym, jak być porządnym uczciwym człowiekiem – przekonuje.

Ela mieszka w Warszawie, studiuje zaocznie dziennikarstwo, studia zaczęła dwa lata później niż rówieśnicy, odkąd wyprowadziła się z domu jest samodzielna finansowo. Mieszka z kilkoma muzułmankami z Malezji, które przyjechały do Polski na studia medyczne. Iza mieszka na przedmieściach Paryża, od kilku miesięcy próbuje znaleźć Eli dobrego męża.

Nie chcę żyć w ukryciu

– Przeszłam na islam jako dorosła kobieta, miałam już 5-letniego syna i rozwód w aktach. Nie szukałam męża, szukałam spokoju i sensu w moim skomplikowanym życiu – opowiada 35-letnia Paulina, muzułmanka od 2 lat. – Tu u nas nie ma meczetu, niby miasto, ale jednak prowincja, nikt nie wie, że jestem muzułmanką, nikt by tego nie zrozumiał. Mówiliby, że mi odbiło. Wiem, że jest u nas grupa młodych dziewczyn konwertytek, ale one mają po dwadzieścia, dwadzieścia parę lat. Udzielam się na Facebooku i na forach internetowych, anonimowo oczywiście.

Paulina jest kierownikiem kadr w dużej firmie sprzątającej. – Może ktoś by powiedział, że ja nie jestem taką prawdziwą muzułmanką, bo ani nie noszę chustki, ani nie chodzę do meczetu, ani nie uczestniczę w życiu wspólnoty. Ale czytam Koran, modlę się i wierzę. Może kiedyś się ujawnię, ale jestem skrytą osobą i teraz nie mam takiej potrzeby.

Paulina na islam przeszła korzystając z komunikatora internetowego. W ten sposób dużo rozmawiała ze swoim internetowym przyjacielem z Algierii Aminem, który był jej przewodnikiem religijnym.

Pierwsze zainteresowanie islamem pojawiło się w Paulinie po wakacjach w Egipcie. Zaraz po powrocie zaczęła szukać w internecie informacji, tak poznała Amina, który co prawda był z Algierii, ale pomógł jej zrozumieć islam.

– Wypowiedziałam shehadę (wyznanie wiary – red.) spontanicznie, chociaż oczywiście myślałam o tym od kilku tygodni. Nie byłam pewna, kiedy to zrobię. Wiedziałam, że pojawi się ten moment. Oboje płakaliśmy ze wzruszenia – wspomina.

Paulina pochodzi z rodziny wierzącej, ale niepraktykującej. Nie czuje potrzeby dzielenia się z nią swoją nową wiarą. – Tylko ja taka jestem. Ani rodzice, ani bracia nie mieli potrzeb duchowych. Odstawałam i odstaję do dziś. Mamy inne wrażliwości. Oni nie zrozumieliby mnie, więc po co ich denerwować.

Na pytanie, czy da się być muzułmanką mając tak wiele tajemnic, Paulina odpowiada, że tak. Modli się najczęściej jak może. Często, ze względu na warunki, na przykład w autobusie czy w pracy, robi to w myślach. Nie odkrywa ciała nawet w wysokich temperaturach, zachowuje się skromnie i wstrzemięźliwie wobec mężczyzn oraz z żadnym nie zostaje sam na sam. Przestrzega świąt muzułmańskich i na tyle, na ile może, minimalizuje swoje uczestnictwo w świętach katolickich. Uczy się arabskiego, żeby czytać i recytować Koran w oryginale.

– Nie mówię, że jestem najlepszą muzułmanką na świecie. Ale jestem już zbyt dojrzałą kobietą, żeby wychodzić na ulicę i demonstrować zmiany w moich życiu, krzycząc na prawo i lewo. Nie chcę żyć w ukryciu. Z Bożą pomocą będę szła drogą prostą. Na razie moim marzeniem jest spotkać się z Aminem, odkładam pieniądze. Może w te wakacje spotkamy się w Egipcie.

Może sama założę chustkę

– Wszyscy mnie pytają, czy oszalałam z tym islamem. Do czego mi to potrzebne? – opowiada 25-letnia Agnieszka, muzułmanka od 2 miesięcy, jedna z wielu nowych konwertytek w warszawskim meczecie. – I żadna odpowiedz nikogo nie zadowala. Nie można już po prostu uwierzyć w Boga?
Agnieszka nie poznała żadnego muzułmanina z arabskiego kraju, nie wyjechała na zagraniczną wycieczkę do Egiptu czy Tunezji. Islam poznała w Polsce, w meczetach, na spotkaniach z młodymi muzułmankami, na wykładach immamów. – Nie wszystko mi pasuje, nie noszę chusty, bo uważam, że to w naszych realiach nie jest konieczne, ale kto wie, może kiedyś to poczuję. Teraz piszę o tym pracę magisterską. Chcę zgłębić tajemnicę zakrywania kobiecego ciała antropologicznie i religijnie. Kto wie, może na koniec sama założę chustkę.

Agnieszka fascynowała się religiami od zawsze. Jako nastolatka chodziła na spotkania do zboru buddystów, próbowała medytacji. Najmniej przekonująca była dla niej rodzima religia katolicka.

– Islam traktuję rytualnie – mówi 25-latka. – Tak naprawdę moją wiarą jest to, czego ode mnie nikt nie usłyszy, bo nie można o wierze mówić słowami. To są uczucia, przeżycia duchowe, intymne, zaskakujące. Nawet jakbym chciała, trudno byłoby mi się nimi podzielić.

Dzięki religii Agnieszka czuje się lepszym człowiekiem. Staje się bardziej uważna. Stara się być lepsza dla ludzi. Żyje w dyscyplinie modlitw, jej życie nabrało sensu. – Ciągle słyszę, że nie jestem muzułmanką. Nie słucham tego. Przez ostatnie 4 lata zgłębiałam islam, poznawałam muzułmanów, czytałam, oglądałam, pytałam. Moja konwersja to etap kilkuletniej intelektualnej i duchowej podróży. Jak ktoś pyta mnie, na czym polega bycie muzułmanką i co w tym jest takiego świetnego, mówię: pomódl się, a sam zobaczysz. Pość, a sam zobaczysz. Zacznij czytać Koran, myśl, nie infantylizuj religii. Myśl.

Rodzina Agnieszki nie wie o jej konwersji, nie odważyła im się powiedzieć, ponieważ zna wiele historii o zerwanych więzach, awanturach, wręcz rękoczynach między bliskimi. Wiedzą, że islam ją interesuje, o nic nie pytają, a Agnieszka niewiele mówili. – Nie chcę ich stracić, kiedyś się dowiedzą, ale jeszcze nie dziś, jeszcze nie jestem wystarczająco silna.

Ewa Kaleta/(gabi)/WP Kobieta (Tytul oryginalu: Moj nowy Bog – Polki przechodza na islam)

Małżeństwo w islamie

malzenstwo w islamie

Islam, w przeciwieństwie do innych religii, mocno popiera małżeństwo. Nie ma w islamie miejsca dla celibatu, jak to się dzieje na przykład w Kościele Rzymsko-Katolickim, gdzie księża, zakonnice żyją w celibacie. Prorok powiedział „nie ma miejsca dla celibatu w islamie”. Małżeństwo jest obowiązkiem religijnym i stanowi zarówno silne zabezpieczanie moralności, jak i stanowi konieczność społeczną. Islam nie uzależnia siły wiary (taqwa, iman) od celibatu. Prorok rzekł również: ”Małżeństwo jest moją tradycją, ktokolwiek jej nie wypełnia, ten nie jest ode mnie.” Akt małżeństwa stanowi ujście dla potrzeb seksualnych i regulując je, chroni człowieka przed niewolą jego popędów. Małżeństwo jest powinnością społeczną, gdyż poprzez ten akt, powstają rodziny, które są podstawową komórką społeczną. Co więcej, małżeństwo jest jedyną zalegalizowaną formą dopuszczającą intymność pomiędzy mężczyzną a kobietą. Islam zajmuje, wobec relacji seksualnych – pozycję środka; ani nie potępia ich jak inne religie, ani nie zezwala na ich swobodę. Islam nakłania nas do kontroli i regulowania naszych popędów – czegokolwiek one dotyczą, tak byśmy zachowali godność i nie stali się podobni zwierzętom.

Cele małżeństwa

Słowo “zawdż” jest używane w Koranie dla określenia pary lub towarzyszy. Zasadniczo jego użycie odnosi się do małżeństwa. Podstawowym celem małżeństwa jest to, iż osoby różnych płci dostarczają sobie nawzajem towarzystwa, miłości, wydają na świat potomstwo i żyją w pokoju i spokoju według nakazów Allaha. Małżeństwo służy gratyfikacji emocjonalno-seksulanej oraz zredukowaniu napięć. Jest także formą czci (ibadah), ponieważ jest posłuszeństwem wobec Allaha i jego Wysłannika – tzn. małżeństwo jest postrzegane jako jedyna możliwa droga do seksualnego zjednoczenia. Ktoś mógłby wybrać życie w grzechu, a więc poprzez wybór ścieżki małżeństwa potwierdza swe posłuszeństwo wobec Allaha. Małżeństwo jest mithaq uroczystym przymierzem (umową). Nie jest rzeczą błahą. W związek małżeński powinno wchodzić się z absolutnym na nie przyzwoleniem i pełnią wiedzy, co pociąga za sobą małżeństwo. To nie kupowanie nowej sukienki, którą możesz wymienić, gdy ci się nie podoba. Twój partner powinien być twoim życiowym wyborem. Osoba wchodząca w związek małżeński musi być na tyle dojrzała, by rozumieć wymagania małżeństwa, tak by to małżeńskie przymierze było trwałe. Aby małżeństwo było ważne, należy spełnić następujące warunki:.

1) zgoda obu stron
2) mahr – podarunek, wiano od pana młodego dla panny młodej
3) dwóch świadków płci męskiej
4) małżeństwo powinno być upublicznione, nigdy nie powinno być trzymane w sekrecie, gdyż pociąga to za sobą podejrzenia i kłopoty wewnątrz społeczności.

Czy małżeństwo jest obowiązkowe?

Zgodnie z opinią imamów Abu Hanifah, Ahmad ibn Hanbal i Malik Ibn Anas, małżeństwo jest zalecane, jednakże w szczególnych przypadkach staje się wajib (obowiązkowe). Imam Shaafi’i uważa małżeństwo za nafl lub mubah (lepsze). Ogólna opinia mówi, że jeżeli jakaś osoba płci męskiej lub żeńskiej obawia się, że jeśli nie wejdzie w związek małżeński, może dopuścić się aktu cudzołóstwa, wówczas małżeństwo staje się wajib (obowiązkowe). Jeśli jakaś osoba ma silny popęd seksualny, to małżeństwo też jest w przypadku takiej osoby wajib (obowiązkowe). Małżeństwo nie powinno być opóźniane lub anulowane szczególnie jeśli ktoś ma ku temu możliwości.

Jednakże nie powinien wchodzić w związek małżeński człowiek, który nie posiada środków na utrzymanie żony i przyszłej rodziny lub nie odczuwa popędu seksualnego, lub jeśli nie lubi dzieci, lub jeśli czuje, iż małżeństwo poważnie zaszkodzi jej/jego religijnym powinnościom.

Podstawową zasadą jest fakt, iż Prorok zachęcał do małżeństwa. Rzekł on: „Kiedy mężczyzna żeni się, wypełnia połowę swego religijnego obowiązku, więc pozwólcie mu lękać się Allaha w kwestii pozostałej połowy.” Ten Hadis został zrelacjonowany przez Anasa. Islam nakłania do małżeństwa, ponieważ chroni ono i podtrzymuje jedność rodziny, do której Islam przywiązuje wielką wagę.

Wybór partnera

Wybór partnera powinien być skierowany na tego najbardziej pobożnego (taqwa). Prorok (pbzn) zalecał, by strony zapoznały się zanim dostąpią aktu małżeństwa. Jest nieuzasadnionym, by związać węzłem małżeńskim dwoje ludzi i oczekiwać, iż będą tworzyć intymny i odpowiedzialny związek, podczas gdy nic o sobie nie wiedzą. Parze wolno spoglądać na siebie krytycznym okiem, ale nie pożądliwym. Zasada ta nie przeczy wersetowi Koranu, który mówi, iż wierzący mężczyzna i kobieta powinni spuszczać wzrok. Jednakże para nie może przebywać sama w zamkniętym pomieszczeniu. Jak mówi hadis: „Kiedy mężczyzna i kobieta są sami we dwoje, towarzyszy im szatan”.

Nie ma w islamie miejsca na zaloty, randki czy życie w związku przedmałżeńskim, nie ma miejsca na wypróbowywanie się przed poważniejszym zaangażowaniem (w związek małżeński). Nie może być żadnej więzi fizycznej między ludźmi przed zawarciem związku małżeńskiego.

Zgoda obu stron

Są dwie metody aranżowania małżeństwa; dozwolona (halal) i zakazana (haram):

– halal – można aranżować małżeństwo poprzez sugestie i rekomendacje, jeśli obie strony zgadzają się na to
– haram – zakazana forma aranżowania małżeństwa to taka, w której rodzice wybierają przyszłego małżonka i zmuszają parę, nie dając jej możliwości wyboru.

Jednym z warunków, czyniących małżeństwo ważnym, jest zgoda obu stron. Małżeństwo z definicji jest dobrowolnym zjednoczeniem dwojga ludzi. Wg szkoły malickiej wybór partnera przez muzułmankę-dziewicę podlega zgodzie jej ojca lub opiekuna. Służy to trosce o jej interesy i dobry byt. Prorok rzekł: „Wdowa i kobieta rozwiedziona nie powinny ponownie wychodzić za mąż, jeśli nie wyrażą na małżeństwo zgodny”, zaś dziewica nie powinna wychodzić za mąż – aż jej zgoda nie zostanie uzyskana” . Prorok unieważnił małżeństwo dziewczyny, która żaliła mu się, iż jej ojciec zmusił ją do małżeństwa.

Relacje mąż-żona

Prawa żony – obowiązki męża:

UTRZYMANIE

Mąż odpowiedzialny jest za utrzymanie żony. Prawo to jest ustanowione przez Koran i sunnę. Niezależnie czy żona jest muzułmanką, nie-muzułmanką, bogatą, biedną, zdrową czy chorą. Obowiązkiem męża, jako qawam (lidera, przywódcy) jest dźwiganie odpowiedzialności za rodzinę we wspaniałomyślny sposób, tak by żona czuła się w pełni bezpieczna i mogła wypełniać swoje obowiązki z oddaniem. Żonie przysługuje prawo do mieszkania, ubrania, jedzenia i ogólnej opieki, takiej jak lekarstwa, opłaty za leczenie etc. Mąż musi zapewnić żonie miejsce do życia tam, gdzie sam przebywa, na poziomie takim na jaki go stać. Miejsce zamieszkania musi zapewnić żonie prywatność, komfort i niezależność. Jeśli przywykła ona do pokojówki lub nie jest w stanie sama wykonywać swych obowiązków domowych, wówczas obowiązkiem męża jest zapewnienie jej pomocy domowej (pokojówki), jeśli go na to stać. Zrelacjonowano, iż Prorok powiedział: „Najlepszym Muzułmaninem jest ten, który jest najlepszym mężem”

MAHR (wiano)

Zonie przysługuje prawo do otrzymania podarunku (wiana) stanowiącego jedynie jej wyłączną własność. Może być on wręczony od razu lub możne zostać opóźniany – zależnie od umowy między małżonkami. Małżeństwo jest nieważne bez wiana. Wiano nie musi stanowić pieniędzy czy złota. Może być czymś niematerialnym, jak np. – uczenie małżonki czytania Koranu. Wiano jest darem pana młodego dla panny młodej. Jest to islamskie prawo, które – inaczej niż prawa pewnych kultur – nie wymaga, aby rodzice panny młodej płacili jej przyszłemu mężowi za pojęcie ich córki za żonę lub aby rodzina panny młodej wyposażała ją we wiano.

PRAWA NIEMATERIALNE

Mąż jest zobowiązany poprzez prawo Allaha traktować swą żonę sprawiedliwie, z szacunkiem do jej uczuć, łagodnie, musi okazywać jej życzliwość i troskę, szczególnie gdy ma jeszcze inną żonę. Ostatnie kazanie Proroka kładło nacisk na dobre traktowanie kobiet.

Obowiązki żony – prawa męża:

Jednym z głównych obowiązków żony jest przyczyniać się do sukcesu i błogości małżeństwa. Musi ona dbać o komfort i dobre samopoczucie męża. Werset Koranu ilustrujący tę kwestie mówi: „Panie nasz, obdaruj nas żonami i potomstwem, które będą źrenicą naszych oczu i będą nas prowadzić do bycia przykładem cnoty”.

Żona musi być wierna, godna zaufania i uczciwa, nie wolno jej oszukiwać męża (np. potajemnie stosując środki antykoncepcyjne). Nie wolno jej pozwolić, by ktokolwiek miał dostęp do tego, co jest wyłącznością jej męża; intymności seksualnej. Nie wolno jej przyjmować obcych mężczyzn w ich domu, bez wiedzy i zgody męża. Nie powinna przebywać sama z obcym mężczyzną. Nie powinna przyjmować prezentów od innego mężczyzny, bez zgody jej męża. Ma to zapobiec zazdrości, podejrzeniom i plotkom. Żona jest powierniczką mienia męża nie może dysponować jego mieniem, bez jego zgody.

Żona powinna dbać o swoją atrakcyjność, powinna być czuła na zaloty męża. Nie wolno żonie odmawiać mężowi pożycia, gdyż może przyczynić się to do małżeńskich problemów, a co gorsza – sprowokować męża do cudzołóstwa. Mąż oczywiście nie może domagać się współżycia niezależnie od stanu żony. Musi on brać pod uwagę jej zdrowie, samopoczucie i okazywać jej delikatność.

Posłuszeństwo: celem posłuszeństwa w małżeństwie jest utrzymanie życia rodziny w najlepszej kondycji, jaka tylko jest możliwa. Mąż został obdarzony prawem do bycia poważanym, ponieważ jest on liderem rodziny, a nie dlatego, iż jest silniejszy. Jeśli lider nie jest poważany, jego przywództwo będzie nieważne – wyobraźcie sobie króla, lub nauczyciela, lub rodzica nie posiadających niezbędnego autorytetu, który zostały im przyznany. Posłuszeństwo nie oznacza ślepego posłuszeństwa; są dwa warunki: a) jest wymagane, gdy to o co prosi żona nie należy do kategorii czynów dozwolonych; b) odnosi się tylko do rzeczy, które mieszczą się w zakresie praw męża.

Zrodlo

Katarzyna o życiu jako żona Araba

Katarzyna o życiu jako żona Araba

Przeważnie, słyszy się w polskich mediach o kobietach Polkach uciekających od mężów Arabów. Oczywiście, całą winą obarczany jest za to mąż Arab, a Polka to zagubiona, niewinna istota, którą wykorzystano i oszukano. Jaka jest prawda, nikt nie wie, bo i nikt tej prawdy nie szukał??? W takim razie, kto i dlaczego podjął się tej niesprawiedliwej oceny? Pamiętam jak dorośli zawsze twierdzili żeby być sprawiedliwym i zgodnym z własnym sumieniem. Nim zatem obarczymy kogoś winą trzeba wysłuchać obu stron! Czy rzeczywiście nie ma Polek, które są szczęśliwe z mężem Arabem, tworząc zgodną, szczęśliwą rodzinę? Rodzina ta oparta jest przede wszystkim na prawach i obowiązkach zawartych w Świętej Księdze Quranu i Sunnie proroka Mohammeda (SAW), czyli na religii Islamu. Tu należy podkreślić, że nie każdy Arab jest muzułmaninem, wśród tej grupy etnicznej są także chrześcijanie i ateiści.

Otóż jestem jedną z nich, to znaczy Polką – muzułmanką, żoną Araba – muzułmanina z pochodzenia Palestyńczyka. Zalet męża Araba, praktykującego muzułmanina (!) nie trzeba wymieniać, ale powtórzę tylko te główne jak: wierność, moralność, obowiązek utrzymywania rodziny oraz dbania o żonę i dzieci, abstynencja od alkoholu i innych używek. Z moim mężem tworzymy wspaniałą, szczęśliwą rodzinę od 20 lat. Bóg obdarzył nas wspaniałą czwórką dzieci, które wychowujemy z ogromną odpowiedzialnością, gdyż zależy nam, aby w przyszłości posiadały one większość cech, jakimi obdarzony był nasz prorok (S.A.W) i jego Umma. W Jordanii mieszkam od 4 lat, wcześniej mieszkałam w Kuwejcie, gdzie zaczęła się moja droga do Islamu, Alhamdu lilleh. Wyjeżdżając do męża pierwszy raz po zawarciu związku małżeńskiego w Polsce, byłam pełna obaw. Dla mnie był to inny świat, nieznany zakątek świata.

Do mojego stanu psychiki przyczyniła się też społeczność Polska, tzw. „dobrzy przyjaciele”, którzy wciąż powtarzali stereotypy na temat tradycji, a przede wszystkim zachowań względem kobiet, jaki według nich (!) jest w islamie. Spowodowali, że zaczęłam się wahać czy na pewno, aby wyjechać? Pomimo wszystko wyjechałam, gdyż okazało się, że oczekujemy potomka, a byłam nauczona odpowiedzialności za własne decyzje. Postanowiłam, że wejdę w progi męża i jego rodziny z szacunkiem i miłością. Ku mojemu zaskoczeniu zostałam przyjęta bardzo serdecznie wraz z moim ojcem, który towarzyszył mi w podróży. Mąż wyczuwając mój niepokój i stan, w jakim byłam (ciąża) postanowił, że pierwszy raz powinnam przyjechać pod opieką kogoś z rodziny. Odnośnie podróży muzułmanki w islamie jest zasada, że kobieta nie powinna podróżować sama dłużej niż 24 godziny bez mahram (kogoś z rodziny), ze względu na jej bezpieczeństwo.

Przez całe 20 lat mamy wspaniałe relacje z rodziną męża, zawsze byli wyrozumiali, szczerzy, serdeczni i dawali mi odczuć, że stanowimy jedność. To oni przyczynili się do postawienia przeze mnie pierwszych kroków w stronę Islamu. Mój mąż, znany lekarz, wprowadził mnie w grupę przyjaciół, których żony pomagały mi poruszać się w obcym mi wtedy kraju. Miałam też dużo kontaktów z Polakami, którzy bardzo szanowali i cenili mojego męża, bo jako lekarz pediatra nieraz pomagał całkowicie bezinteresownie dzieciom z rodzin polskich. Tak było przez 16 lat, przyjaciółki Arabki zawsze były przy mnie w momencie, gdy miałam problem. One nauczyły mnie kuchni arabskiej, języka, którym dosyć szybko opanowałam, zachowania i tradycji rodzinnych, pomagały moim dzieciom w nauce i poznawaniu wartości religijnych. Choć opuściłam Kuwejt to do dzisiaj mamy ze sobą kontakt, gdyż tego typu przyjaźnie, oparte na miłości lillehi taala [w imię Allaha – przyp. red.], nie wygasają.

Wyjechałam do Jordanii ze względu na edukację dzieci. Znów był to wyjazd w nieznane, ale wtedy już jako muzułmanka wiedziałam, że z pomocą Boga nie ma rzeczy niemożliwych do pokonania. Tam zaczęła się nie tylko edukacja dzieci, ale i moja. Dzięki pobieranym naukom w jednym z meczetów w Ammanie, poznałam grono wspaniałych muzułmanek pochodzenia tureckiego, czeczeńskiego, syryjskiego, jordańskiego i palestyńskiego. Osoby te są gotowe na udzielenie pomocy w każdym momencie. Znalazłam tam miłą, religijną atmosferę opartą na szacunku, miłości do bliźniego, wszyscy są równi i tolerancyjni. Staramy się siebie rozumieć, radzić się, a w trudnych sytuacjach pomagamy sobie. Moje przyjaciółki, muzułmanki poradziły mi naukę języka arabskiego, by poprawić czytanie Świętej Księgi Quranu.

W rezultacie przyczyniło się to nie tylko do poznania bogactwa języka arabskiego, ale i przybliżenie do społeczności w Jordanii. Biorąc udział w lekcjach języka arabskiego, matematyki i wiedzy współczesnej, poznałam kobiety Arabki pochodzące z różnych środowisk i klas społecznych. Od nich dowiaduję się o zwykłych problemach związanych z wychowaniem dzieci czy prowadzeniem domu. Nie spotkałam się, żeby któraś była bita lub biła swoje dzieci. Stwierdziłam, że są to ludzie, którzy na pierwszym miejscu stawiają religie, bo od niej wszystko zależy. Uważam, że mogę powiedzieć, iż zaliczam się do osób szczęśliwych, ponieważ mam zapewniony spokój i bezpieczeństwo, a najważniejsze to, że poznałam prawdziwą niekończącą się miłość do Boga. Mąż jest odpowiedzialną głową rodziny i razem tworzymy całość, której efekty są jak najbardziej widoczne. Nasze życie przebiega spokojnie, w rodzinnej atmosferze, dzieci dobrze się uczą i są chwalone za dobre wychowanie i okazywanie szacunku do pedagogów i oczywiście rodziców.

Chciałabym podziękować Redakcji i tym, którzy przyczynili się do stworzenia wspaniałego portalu Islam-in-poland. Jest tam ciekawa lektura na wszystkie nurtujące nas tematy. Mi osobiście się ona bardzo przydaje, bo znając język arabski mogę pogłębiać swoją wiedzę w języku polskim. Ta z kolei pomaga mi w konwersacji z polonią na temat religii Islamu. Z portalu są zadowolone tez dzieci, mają tutaj dla siebie wiersze, piosenki, historyjki, zagadki i naukę liter arabskich. Jest ona bardzo atrakcyjna, ponieważ dostępna jest w języku polskim i arabskim. Spowodowało to zamieszki w domu, bo występują wyścigi, kto pierwszy przed komputer.

Fi aman Allah,

Katarzyna

KOBIETA W ISLAMIE – KOBIETA ISLAMU, czyli jak tradycje przedislamskie zniekształcają pojęcie o Islamie?

kobieta w islamie | islam bez tajemnic

Przechadzając się po ulicach Tunezji (nawet stolicy – Tunisu) nie zaznacie widoku tulących się do siebie par, bezwstydnego dotykania intymnych części ciała (mam na myśli pośladki). Ba! Nikt nawet – no, prawie – nie spaceruje po ulicach trzymajac się za rękę…

Dziwny świat, z psychologicznego punktu widzenia zupełnie pozbawiony okazywania uczuć… ale czy aby na pewno?

Unoszący się w gorącym, ciężkim, lecz wilgotnym powietrzu zapach smażonej baraniny, jeszcze ciepłych bagietek w chrupiących skórkach i nieziemsko pikantnego sosu z dodatkiem ostrych papryczek. Przy niemalże każdej ulicy kawiarnia, a w niej sami mężczyźni sączący powoli swoje espresso z pięcioma kostkami cukru; słodkawy zapach shishy drażni podniebienie… Ulice medyny rozbrzmiewają od głośnych męskich rozmów i nawoływań: „U mnie najtaniej! U mnie!”, „Polska! Kaciński! Kubicia! Liewańdowśki! Ca va ma belle?”.

W podróży busem na południe Tunezji sami mężczyźni…
No dobrze, ale GDZIE SĄ KOBIETY?!
– Są więzione w mieszkaniach i przymuszane siłą do prac domowych?
– NIE.
– Jeśli nie, to gdzie – w meczetach? – Wolno im tam w ogóle wchodzić? Dlaczego nie siedzą w kawiarniach?
– Nie wszystkie, ale część na pewno, albowiem muzułmańskie kobiety są bardziej pobożne aniżeli kobiety z innych religii dominujących na Zachodzie. Przykro mi to stwierdzać – sama urodziłam się i wychowałam na Zachodzie – ale okazuje się, że tak, to prawda…
Muzułmanka nie przesiaduje bowiem w kawiarni w otoczeniu mężczyzn – zna ona bowiem swoje prawa, ale przede wszystkim  zna swoją wartość, godność i klasę jaką zachowuje w kontaktach z ludźmi i po prostu w niektórych częściach kraju nie wypada.

nie mozna wyzwolic wolnego

Co dał muzułmankom Islam?

  • Prawo do edukacji

    Pierwszą kobietą, która założyła pierwszą akademię nauk o islamie, była żona Proroka Muhammada (saws) – Aisha (ra). Znała ona bowiem na pamięć cały Quran, przekazała mnóstwo wiarygodnych hadisów, gdyż jako żona przez cały czas żyła u boku Proroka (saws). Była nawet obecna przy nim podczas jego śmierci, gdy Najwyższy zabrał go do siebie…

    „(…) Aisza nie tylko posiadła wielką wiedzę, ale brała aktywny udział w edukacji i reformach społecznych. Jako nauczycielka miała jasny i przekonujący sposób mówienia, a jej zdolności krasomówcze opisane zostały najznakomitszymi określeniami przez al-Ahnafa, który powiedział: Słyszałem mowy Abu Bakra i Umara, Usmana i Alego oraz ich następców, aż do dzisiaj, ale nie słyszałem z ust żadnej osoby mowy bardziej przekonującej i piękniejszej, niż z ust Aiszy.”
    „Życie Aiszy jest dowodem na to, że kobieta może posiąść dużo większą wiedzę niż mężczyźni i że może być ona nauczycielką uczonych i ekspertów. Jej życie jest także dowodem na to, że kobieta może wywierać wpływ na  innych (mężczyzn i kobiety), dostarczać im inspiracji i przewodzić im. Jest też dowodem na to, że ta sama kobieta może też być bardzo kobieca i być źródłem przyjemności, radości i komfortu dla swojego męża.”
    „(…) Mężczyźni i kobiety przybywali zewsząd, aby skorzystać z jej wiedzy. Mówi się nawet, że liczba kobiet przewyższała liczbę mężczyzn. Oprócz odpowiadania na pytania, wzięła ona chłopców i dziewczynki (niektórzy z nich byli sierotami) pod swą opiekę i przewodnictwo i szkoliła ich. Także jej krewni otrzymywali od niej instrukcje. Jej dom stał się szkołą i akademią.” (1)

  • Wiarygodność zeznań kobiety jako świadka –czyli dlaczego w ostateczności (tuż po mężczyźnie), podczas zeznań, ma być jeszcze jeden mężczyzna lub dwie kobiety?

„Żądajcie świadectwa dwóch świadków spośród waszych mężczyzn! A jeśli nie będzie dwóch mężczyzn, to jeden mężczyzna i dwie kobiety mogą być świadkami, na których się zgodzicie; jeśli jedna z nich zbłądzi, to druga będzie mogła ją napomnieć.” (Quran, 2:282)

Miłosierdzie Allah (swt) jest ponad wszystkim, Jego zrozumienie i podsuwanie nam ułatwień w wielu sprawach, Alhamdulillah…
Zacięty krytyk z Zachodu zapewne zapyta – co w takim razie czyni kobietę tak niezrównoważoną i ułomną, że nie może ona zeznawać na równi z mężczyzną oraz zeznawać jako rzetelny świadek?
Otóż dlatego, że jak wszystkim nam wiadomo, kobieta przechodzi menstruację. Wiele obecnie prowadzonych badań naukowych, może zostać zawstydzonych, a to dlatego, że już w czasach Proroka było wiadomo, że kobieta w okresie menstruacji ma obniżone zdolności umysłowe i sprawnościowe, że jej psychika staje się mniej odporna na silnie działające bodźce (np. gdy jest ona świadkiem zabójstwa lub wypadku może przestraszyć się i uciec, wykazywać zachowania irracjonalne czy po prostu zemdleć).
Czy nie świadczy to o nieopisanym Miłosierdziu i Łasce Allah (swt)? O Jego wszechpotężnej wiedzy i zrozumieniu nawet takich powszechnych w naszym świecie procesów, jak menstruacja? O, Allahu Akbar! Alhamdulillah!

kobiety w islamie, kobiety to blizniacze polowy mezczyzn, prorok Muhammad (pzn) o kobietach

  • Prawa cywilne i prawo głosu

„(…) W Islamie kobieta ma podstawową wolność wyboru i ekspresji opartą na rozpoznaniu jej indywidualnej osobowości. Kobiety są zachęcane w Islamie do wyrażania swoich opinii i pomysłów. Istnieje wiele tradycji z życia Muhammada (saws), w których kobiety bezpośrednio zadają pytania Prorokowi a on bierze pod uwagę ich opinie w sprawach religijnych, ekonomicznych i społecznych. W dodatku zeznania kobiety Muzułmanki są ważne w sporach prawnych. W rzeczywistości w sprawach, w których kobiety mają większe obeznanie, ich głos jest decydujący.

Prawem danym Muzułmankom przez Allaha ponad 1400 lat temu jest także prawo głosu. Na forum publicznym kobieta może zabierać głos i brać udział w polityce. Jeden z przykładów znajduje się w Qur’anie (60:12), gdzie Muhammadowi (saws) nakazuje się przyjmowanie ślubów kobiet, które przyjdą do niego i przyrzekną swe oddanie dla Islamu. To ustanowiło dla kobiet prawo  wybierania swego przywódcy i publicznego deklarowania swego wyboru. I w końcu, Islam  nie zabrania kobietom zajmowania ważnych pozycji w rządzie. Abdur-Rahman Ibn Auf konsultował się w z wieloma kobietami nim zarekomendował Usmana Ibn Affana na Kalifa.”

Równie ważne są kwestie dotyczące ślubu i partnerstwa:

„(…) Muzułmanka nie zmienia swojego imienia rodowego na imię męża w wyniku ślubu. Przy wyborze partnera jej przyjęcie lub odrzucenie propozycji małżeństwa musi być respektowane. Muzułmanka ma prawo wziąć rozwód, jeśli jest to konieczne zgodnie z prawem Islamu, gdy np. jest źle traktowana.

Według nauk islamu najlepszym mężem jest ten, który zapewnia jej prawdziwe partnerstwo, który nie nadużywa swego autorytetu i siły. Nawet, jeśli zachowanie żony będzie trudne do zniesienia (bo nie zawsze może cieszyć się dobrym zdrowiem i humorem), mężczyzna jest proszony o bycie cierpliwym i miłym wobec niej.” Allah (swt) mówi:

„O wy, którzy wierzycie! Nie jest wam dozwolone, abyście dziedziczyli kobiety wbrew ich woli. I nie przeszkadzajcie im zabrać część Mahr (posagu danego przez męża przy zawarciu małżeństwa), który im daliście, chyba że dopuszczą się jakiegoś wszeteczeństwa oczywistego. Obchodźcie się z nimi w sposób przyzwoity. A jeśli czujecie względem nich wstręt, to być może czujecie wstręt do czegoś, w czym Allah umieścił wielkie dobro.” (Quran, 4:19)

Jak się mają zatem poniższe słowa Proroka (saws) w odniesieniu do polskich interpretacji sury o rzekomym stosowaniu przemocy wobec kobiet?

Najlepszi sposrod was sa ci, ktozy najlepiej traktuja swoje kobiety. _Prorok Muhammad (pzn)

„(…) Prorok Muhammad (saws) powiedział:

„Wśród muzułmanów, najbliższy perfekcji jeśli chodzi o jego wiarę jest ten, którego charakter jest wspaniały, a najlepsi z pośród was są ci, którzy dobrze traktują swoje żony.” (zapisane przez At-Tirmidhi)

Prorok Muhammad (saws) powiedział także:

Nie bijcie kobiecych sług Allaha” (zapisane przez Abu-Dawuda)

Tłumaczenie Koranu, nie jest jego dokładnym odzwierciedleniem. Słowo pisane rozwija się bowiem podobnie, jak słowo mówione. Zatem sposób zapisu i interpretacja go zgodnie z historycznym słowem pisanym, należy do osób, które są obeznane i posiadają doświadczenie w tej dziedzinie.

  • Prawa kobiet do dziedziczenia spadku

Jedną z najważniejszych różnic pomiędzy Koranem oraz Biblią, jest ich stosunek do dziedziczenia majątku zmarłego krewnego przez kobiety. Podejście biblijne zostało zwięźle opisane przez rabina Epstein’a: „Zgodnie z trwałą oraz nieprzerwaną tradycją od czasów biblijnych, kobietom, żonom oraz córkom nie przysługuje żadne prawo sukcesji do majątku rodzinnego. Kobiety z danej rodziny uznawane były za część majątku i tak samo pozbawione przynależnych praw spadkowych jak i niewolnik.” Chociaż, dzięki uchwale Mosaic’a córki zostały podpuszczone do udziału w spadku, w sytuacji, gdy nie było spadkobierców w linii męskiej, żona nadal była takich praw pozbawiona.

Biblijne zasady udziału w spadku określone są w Księdze Liczb 27:1-11. Żonie nie przysługuje żaden udział w majątku męża, podczas, gdy ten ma pierwszeństwo w stosunku do majątku swojej żony, nawet przed synami. Córka może dziedziczyć tylko w przypadku braku spadkobierców płci męskiej. Podczas, gdy ojcu przynależą się prawa do spadku, matka jest z niego całkowicie wyłączona. Utrzymanie wdów oraz córek, zależne było od potomków płci męskiej. Oto dlaczego wdowy oraz osierocone dziewczynki znajdowały się najczęściej pomiędzy najbiedniejszymi członkami społeczności żydowskiej.

Chrześcijaństwo podążało tą samą drogą przez długi okres czasu. Zarówno prawo kościelne jak i cywilne, odmawiało córkom praw do dziedziczenia ojcowizny na równi z braćmi. Co więcej, żony pozbawione były ich całkowicie. Ta niesprawiedliwość miała miejsce aż do końca wieku XIX.

Pomiędzy pogańskimi Arabami, przed islamem, prawa do dziedziczenia przynależały wyłączenie mężczyznom. Koran obalił te niesprawiedliwe obyczaje i nadał kobietom prawa do udziału w spadku:

„Mężczyznom przypada część tego, co pozostawili rodzice i krewni; i kobietom przypada część tego, co pozostawili rodzice i krewni. Czy to będzie mało, czy dużo, to jest udział obowiązujący prawnie.” (Koran, 4:7)

Muzułmanki matki, żony, córki oraz siostry otrzymały prawo do dziedziczenia tysiąc trzysta lat wcześniej, zanim Europa odkryła że takie prawa w ogóle mogą zainstnieć. Zasady podziału spadku to temat bardzo rozległy, z wieloma szczegółowymi uregulowaniami (Koran, 4:7,11,12,176).

  • Praktyki seksualne między małżonkami

„(…) Prorokowi (saws) powiedziano, że jeden z jego Sahaba (Towarzyszy) pości w czasie dnia i modli się w nocy. Prorok (saws) powiedział mu, że jego żona ma prawo nad nim, jego ciało ma prawo nad nim, módl się i śpij, pościj a potem złam post.” (zapisane przez Ibn Hibban)

Allah (swt) stworzył nas jako istoty niedoskonałe i obdarzył nas wolną wolą oraz zgodnie ze swoim miłosierdziem, ofiarował nam wskazówki jak radzić sobie z naszą niedoskonałością.

W psychologii, niezmiernie ważnym pojęciem jest  „potrzeba „(…) Potrzeby są to wrodzone tendencje do działania, wynikające z pewnego braku w organizmie człowieka lub rodzące się z jego naturalnych, wewnętrznych możliwości, które szukają aktualizacji.”
(L. M. Rulla, Psicologia del profondo e vocazione. Le persone, s. 38.)

Zgodnie z rozumieniem powyższej definicji przez jej autora, wnioskuje on, że „przede wszystkim potrzeby są tendencjami do postępowania. Oznacza to, że zawierają energię psychiczną, bez której nie moglibyśmy formułować żadnej myśli czy wykonywać żadnego gestu. Obszar potrzeb jest zatem bardzo cenny: każdy z nas nieustannie czerpie z niego, ażeby kochać, poznawać, nawiązywać relacje, przezwyciężać trudności itp. Nie miałoby sensu ani nie byłoby możliwe całościowe odrzucenie potrzeb dlatego, że spostrzegane są jako sprzeczne z naszymi ideałami czy odczuwane jako coś niezbyt szlachetnego. Oznaczałoby to chęć życia bez energii.” – czy wyróżniony fragment nie odnosi się do jednego z towarzyszy Proroka (saws), który usiłował być jakby „ponad” swoimi potrzebami zapomninając przy tym o potrzebach nie tylko swoich, ale i także swojej żony?

Oh, Allahu Akbar! Nasz Miłosierny i Litościwy Panie – Ty wiesz wszystko najlepiej, Allahu ‚alam!

Wygląda na to, że nauka wcale nie odkrywa wiele nowego, co nie byłoby uprzednio zawarte w Quranie czy naukach naszego kochanego Proroka Muhammada (saws), które przecież pochodzą od nikogo innego, jak Boga Najwyższego.

  • Nie sposób pominąć tak ważnego pojęcia, jak:  P o l i g a m i a

Dla wielu zagorzałych krytyków islamu jest to „chleb powszedni”, powołują się oni bowiem na Biblię, na chrześcijaństwo… Ja też się z przyjemnością powołam zarówno na Biblię, Koran, jak i na warunki historyczne:

Wiele społeczności w czasach starożytnych praktykowało wielożeństwo. Nie potępia go Biblia, wręcz przeciwnie – Stary Testament i pisma rabiniczne zaświadczają o jego legalności. Twierdzi się, że król Salomon miał 700 żon oraz 300 konkubin (1 Ks. Królów 11:3), również król Dawid miał więcej niż cztery żony, poza licznymi kochankami (2 Ks. Samuela 5:13).
Stary Testament reguluje nawet podział spadku pomiędzy synów od poszczególnych żon. (Ks. Powtórzonego Prawa 22:7). Jedyną restrykcją dotyczącą poligamii jest zakaz zawierania małżeństwa z siostrą żony. (Ks. Kapłańska 18:18). Talmud doradza najwyżej cztery żony.
Żydzi europejscy kontynuowali praktykę wielożeństwa aż do XVII wieku, żydzi dalekowschodni aż do osiedlenia się w Izraelu, gdzie zabroniło tego prawo cywilne. Aczkolwiek prawo religijne, które unieważnia prawo cywilne, na wielożeństwo zezwala.

Kościoły afrykańskie oraz chrześcijanie w Afryce często przypominali swoim europejskim braciom że zakaz poligamii wydany przez Kościół wynika bardziej z tradycji i kultury, aniżeli z autentyczności chrześcijańskich nakazów.

Koran zezwala na poligamie, aczkolwiek pod pewnymi warunkami.

„A jeśli się obawiacie, iż nie będziecie sprawiedliwi względem sierot.. Żeńcie się zatem z kobietami, które są dla was przyjemne – z dwoma, trzema lub czterema. Lecz jeśli się obawiacie, że nie będziecie sprawiedliwi, to żeńcie się tylko z jedną.” (Koran, 4:3)

Koran, w przeciwieństwie do Biblii, ogranicza liczbę żon do czterech, pod bardzo surowym warunkiem sprawiedliwego oraz równego ich traktowania. Nie należy mylnie rozumieć, że Koran zachęca wierzących do praktykowania poligamii, lub że uważa się ją za stan idealny. Koran po prostu poligamię sankcjonuje. Padnie teraz pytanie: „Dlaczego?”

Dlaczego poligamia jest dozwolona? Odpowiedź jest prosta: są miejsca oraz czasy, w których pojawiają się socjalne oraz moralne przyczyny skłaniające do wyboru takiej formy małżeństwa. Jak wzmiankuje werset Koranu, problem poligamii w islamie nie może być roztrząsany bez brania pod uwagę zobowiązań społecznych w stosunku do sierot i wdów. Islam jako religia uniwersalna, odpowiednia w każdym miejscu oraz czasie nie może pozostać obojętna wobec wszelkich możliwych problemów.

W większości społeczności, liczba kobiet przewyższa liczbę mężczyzn. W Stanach Zjednoczonych, znajduje się co najmniej osiem milionów więcej kobiet niż mężczyzn, w Gwinei, na 100 mężczyzn przypadają 122 kobiety; w Tanzanii, na 100 kobiet przypada 95.1 mężczyzn. Natomiast gdy w czasie wojen, mężowie ginęli w bitwach, żony pozostawały pod opieką ich braci, bliskich krewnych, przyjaciół, ojców… Chyba jest to logiczne, prawda?

Problem niezrównoważonego współczynnika liczby płci staje się istotny przede wszystkim w przypadku wojen. Amerykańscy Indianie doświadczali takich sytuacji bardzo często. Kobiety, które cieszyły się dość znacznym statusem w plemionach, akceptowały poligamię jako najlepszy sposób zapobiegania słabości i nieprzyzwoitemu prowadzeniu się. Europejscy osadnicy, z góry potępili ten zwyczaj jako „niecywilizowany”, nie oferując jakiegokolwiek innego rozwiązania.

Na podsumowanie warto zaznaczyć, że wśród wielu społeczeństw muzułmańskich poligamia jest rzadką praktyką ponieważ przedział pomiędzy liczbą kobiet a mężczyzn nie jest duży. Można spokojnie powiedzieć, że współczynnik małżeństw poligamicznych w świecie muzułmańskim jest o wiele mniejszy niż współczynnik związków pozamałżeńskich na Zachodzie. Innymi słowy, mężczyźni w świecie muzułmańskim są o wiele bardziej monogamiczni niż mężczyźni na zachodzie.

Nie wolno ciemiężyć kobiet, dzieci, ludzi w podeszłym wieku, rannych i chorych. Kobiecy honor i kobiecą czystość należy uszanować we wszelkich okolicznościach. Człowieka głodnego trzeba nakarmić, nagiego przyodziać, zaś rannym i chorym udzielić pomocy lekarskiej, niezależnie od tego, czy należą oni do wspólnoty muzułmańskiej, czy do wspólnoty jej przeciwników.

Gdy mówimy o ludzkich prawach w Islamie, naprawdę uważamy, że prawa te zostały przyznane przez Allaha; nie są nadane ani przez króla, ani przez żadne zgromadzenie ustawodawcze. Prawa przyznawane przez królów albo przez ludzkie zgromadzenia można wycofać w taki sam sposób, w jaki je nadawano. To samo dotyczy praw zaakceptowanych i przyznawanych przez dyktatorów. Mogą je nadawać, kiedy im się podoba i unieważniać, kiedy tylko zapragną; mogą też otwarcie i według własnego życzenia prawa te gwałcić. Ale skoro w Islamie prawa ludzkie zostały nadane przez Allaha, żadne zgromadzenie ustawodawcze na świecie ani rząd na ziemi nie ma mocy ani władzy wprowadzić do tych Boskich praw jakichkolwiek poprawek lub zmian.

Nikt nie ma prawa znieść tych praw ani ich cofnąć. Nie są to prawa nadane na papierze, na pokaz czy dla pustej propagandy i odwołane w życiu praktycznym, gdy pokaz się kończy.

kobieta w islamie

Skąd te nieporozumienia?

Jakiś czas temu napisała do mnie moja przyjaciółka. Ponieważ jestem jedyną muzułmanką w jej gronie znajomych, chciała zweryfikować kilka kwestii dotyczących – jak ona to nazwała – bardzo złego traktowania kobiet w islamie. Przykłady jakie mi podała pochodziły od jej kolegi, który niedawno był w Tunezji. Oto jeden z tych przykładów:

Monia: „Haja posłuchaj, nie każdy kto jedzie w kraje arabskie obserwuje dobre traktowanie kobiet. Znajomy był niedawno w Tunezji no i powiedział, że jak tam był, zaobserwował (na własne oczy bardzo złe traktowanie kobiet). Był z jakimś facetem i kobietą no i mieli się przemieścić w jakieś inne miejsce wezwali taksówkę normalne dla niego było, wezwali taksówkę no to wszyscy pojadą ale oni wezwali dwie taksówki pyta się, po co dwie, jak zmieszczą się w trzy osoby w jedną a on mu powiedział (przybliżam to co mi powiedział): nie, nie, kobieta nie ma prawa z nami jechać jedną taksówką, ona ma jechać drugą.”

Czy dla muzułmanki/muzułmanina jest to coś dziwnego… złego… nie wiem – może pozbawionego szacunku? – Ależ oczywiście, że nie. Albowiem każdy muzułmanin zna prawa muzułmanek, a muzułmanki znają prawa swoje – dlatego, ponieważ mężczyzna nie ma prawa muzułmanki dotknąć – jest to BRAKIEM SZACUNKU WZGLĘDEM KOBIETY, gdyż jej ciało jest niezwykle chronione. Dlaczego muzułmanki zakrywają swoje ciała? – bo je chronią. Chronią przed pożądnymi spojrzeniami, przed oceną, przed przedkładaniem wartości ciała nad wartość ducha i charakteru. Pokazują tylko to, co chcą pokazywać – czy to nie jest wolność?

Oprócz tego kobietom i mężczyznom po prostu nie przystoi przebywać razem w jednym pomieszczeniu, a już w takim „ścisku” jak taxówka – no to już w ogóle!

Tutaj, właśnie tutaj pojawia się nadanie przez Zachód innym częściom świata – swoich wartości, a czasem nawet objekcji. Dla Tunezyjczyka wezwanie trzeciej taxówki dla kobiety, by czuła się bardziej komfortowo sama – bez trzech chłopa – jest normalne, jest oznaką szacunku względem niej, a nie – oznaką traktowania kobiety jako trędowatej czy coś w tym stylu.

W Europie za to można się „gnieść” do woli, jak sardynki.

Mam nadzieję, że w miarę przejrzysty sposób nakreśliłam wiele nieporozumień dotyczących pozycji kobiety w islamie. Otóż często pochodzą one ze stereotypów opieranych albo na czasach przedislamskich albo po prostu na zwykłej ludzkiej fantazji. Nie bójmy się islamu, najlepszym sposobem aby pokonać niezrozumiały lęk jest po prostu zagłębienie się w fachową literaturę.

Autorka: mgr Paulina Eesha Chajska


Bibliografia:

Cencini, A., Manenti, A. (2002), Psychologia a Formacja, Kraków: wydawnictwo WAM

  1. M. Rulla, Psicologia del profondo e vocazione. Le persone, s. 38.
  2. B. Arnold, Emotion and personality, s. 177-182.

Towarzyszki Proroka/Aisza Bint Abu-Bakr

 Kobiety w islamie vs inne religie

 Kobiety w islamie vs inne religie

Własność żony

wlasnosc zony

Nieważne jak bardzo bogata jest żona, nie jest ona zobowiązana do wspomagania męża w utrzymaniu rodziny, chyba że sama dobrowolnie dokonuje takiego wyboru. Małżonkowie dziedziczą po sobie. Co więcej, kobieta zamężna w islamie, zatrzymuje osobowość prawną oraz swoje panieńskie nazwisko. [Leila Badawi, „Islam”, in Jean Holm and John Bowker, ed., Women in Religion (London: Pinter Publishers, 1994) str. 102]

Wszystkie trzy religie podzielają niewzruszony pogląd co do istoty funkcjonowania rodziny i życia rodzinnego. Zgadzają się również, że głową rodziny jest mężczyzna. Tym nie mniej, religie różnią się w kwestii zakresu owej „władzy”.

Według tradycji judeochrześcijańskiej, w przeciwieństwie do islamu, mąż w sensie dosłownym „obejmuje żonę na własność”. Pozycja męża w tradycji żydowskiej opiera się na koncepcji własności, tak jak jest to w przypadku niewolnika [Louis M. Epstein, The Jewish Marriage Contract (New York: Arno Press, 1973) str. 149]

Koncepcja ta spowodowała pojawienie się podwójnych standardów w przepisach prawnych dotyczących kwestii cudzołóstwa oraz umożliwienia mężowi kwestionowania zobowiązań poczynionych przez żonę. Odmawiała ona również prawa żonie do zarządzania swoim   majątkiem i zarobkami,  żydówka wychodząc mąż traciła nam nimi jakąkolwiek kontrolę.

Rabini zastrzegali prawo męża do zarządzania własnością żony jako następstwo obejmowania kobiety w posiadanie w momencie zawarcia małżeństwa. „Ponieważ objął  w posiadanie kobietę, czyż nie wynika z tego że objął również w posiadanie jej majątek?” oraz „Ponieważ nabył kobietę, nie powinien nabyć również jej własności?” [Swidler, op. cit., p. 142] W tym stopniu, małżeństwo powodowało że najbogatsze kobiety zostawały w rzeczywistości bez grosza. Talmud opisuje sytuację finansową żony w następujący sposób:

„W jaki sposób kobieta może cokolwiek posiadać; cokolwiek należy do niej, należy do jej męża? Co jest jego jest jego, co jest jej, jest jego również… Jej zarobki i to co znajdzie na ulicy również należą do niego. Przyrządy domowe, nawet okruchy chleba na stole, są jego. Jeśli zaprosi ona gościa do domu i nakarmi go, okradać będzie  męża swego .” (San. 71a, Git. 62a)

Faktem jest, że majątek żydowskiej kobiety miał przyciągać kandydatów na męża. Żydowska rodzina wyznaczała córce udział w majątku ojca, który używany był jako posag w przypadku małżeństwa. To posag właśnie sprawiał, że córki były dla żydowskich ojców niemile widzianym problemem. Ojciec musiał wychowywać córkę przez lata a potem przygotować ją do małżeństwa poprzez m.in. zapewnienie znacznego posagu. W ten sposób kobieta w żydowskiej rodzinie była zobowiązaniem, a nie cennym nabytkiem. [Epstein, op. cit., str. 164-165]

To zobowiązanie właśnie wyjaśnia dlaczego narodziny córki nie były witanie radością w starych społeczeństwie żydowskim (zobacz rozdział „haniebne córki”). Posag pod warunkiem najmu był podarunkiem ślubnym dla pana młodego. Mąż sprawował kontrolę nad posagiem, jednak nie mógł go sprzedać ani roztrwonić. Panna młoda traciła nam nim kontrolę w momencie zawarcia małżeństwa. Co więcej, oczekiwano od niej, iż wszystkie dochody z jakiejkolwiek pracy przekaże mężowi, co miało zrekompensować kosztu jej utrzymania, które było obowiązkiem męża. Kobieta mogła odzyskać swoją własność w dwóch przypadkach: rozwodu lub śmierci męża. W przypadku śmierci żony, mąż po niej dziedziczył. W przypadku śmierci męża, żona odzyskiwała swoje przedmałżeńskie wiano, aczkolwiek nie miała prawa do jakiejkolwiek części majątku męża. Trzeba również dodać, że pan młody musiał przekazać narzeczonej podarunek małżeński, jednak był nadal faktycznym jego właścicielem tak długo jak długo trwał związek małżeński. [Epstein, op. cit., str 12-113. Zob. też Priesand, op. cit., str. 15]

Chrześcijaństwo, całkiem do niedawna, podążało tą samą ścieżka. Obydwie religie oraz władze cywilne w rzymskim imperium (po Kontantynie) stawiały warunek zawarcia umowy własności w celu uznania małżeństwa. Rodziny oferowały córkom rosnące posagi, co powodowało, że mężczyźni mieli zwyczaj żenić się młodo, rodziny z kolei odkładały małżeństwa córek na później niż było to w zwyczaju. [James A. Brundage, Law, Sex, and Christian Society in Medieval Europe ( Chicago: University of Chicago Press, 1987) str. 88]

Prawo kanoniczne stanowiło, że żona uprawniona była do odzyskania  posagu w przypadku rozwiązania małżeństwa, chyba że winna była cudzołóstwa. W tym przypadku, prawo do posagu należało do męża. [James A. Brundage, Law, Sex, and Christian Society in Medieval Europe ( Chicago: University of Chicago Press, 1987) str. 480]

Pod prawodawstwem kanonicznym i cywilnym w chrześcijańskiej Europie i Ameryce mężatce nie przysługiwało prawo własności aż to późnego XIX, wczesnego XX  wieku. Prawa kobiet w  prawodawstwie angielskim, zostały zebranie i opublikowane w 1632 roku. Te prawa włączały: „To co posiada mąż stanowi jego własność. To co posiada żona jest własnością męża”. [R. Thompson, Women in Stuart England and America (London: Routledge & Kegan Paul, 1974) str. 162]

Żona nie tylko traciła prawo własności po zawarciu małżeństwa, traciła również swoją  osobowość. Żadna jej czynność nie miała mocy prawnej. Jej mąż mógł zakwestionować jakąkolwiek transakcję czy podarunek przez nią wręczony i ustanowić go nielegalnym. Osoba z którą kobieta zawarła jakąkolwiek umowę traktowana była jak kryminalista biorący udział w oszustwie. Co więcej, mężatka nie mogła pozywać w swoim własnym imieniu ani zostać pozwana, nie mogła pozwać swojego męża. [Mary Murray, The Law of the Father (London: Routledge, 1995) str. 67] Kobieta zamężna traktowana była w oczach prawa jak dziecko. Żona  należała do męża i z tego powodu traciła prawo własności, swoją osobowość prawną i nazwisko panieńskie. [Gage, op. cit., str. 143]

Islam, od siódmego wieku n.e., nadał kobietom zamężnym odrębną osobowość prawną, której judoechrzescijański Zachód pozbawiał je do niedawna. W islamie, panna młoda i jej rodzina nie byli w żadnym przypadku zobowiązani do zabezpieczenia wiana i wręczenia go panu młodemu. Kobiety w muzułmańskiej rodzinie nie miały żadnych zobowiązań. Kobieta jest szanowana przez islam i nie musi wręczać podarunków, aby przyciągnąć potencjalnych kandydatów na męża. To pan młody zobowiązany jest do wręczenia podarunku, który stanowi własność kobiety i ani pan młody, ani rodzina panny młodej nie mają nad nim żadnej kontroli, nie są też uprawnieni do jakiekolwiek w nim udziału. W niektórych współczesnych społeczeństwach muzułmańskich, nie jest niczym niezwykłym posag w wysokości stu tysięcy dolarów w diamentach. [np. zob. Jeffrey Lang, Struggling to Surrender, (Beltsville, MD: Amana Publications, 1994) str. 167] Panna młoda utrzymuje własność nad podarunkami nawet jeśli mąż się z nią rozwiedzie. Mąż nie ma prawa do udziału w majątku żony za wyjątkiem tego co ta podaruje mu z własnej woli. [Elsayyed Sabiq, Fiqh al Sunnah (Cairo: Darul Fatah lile’lam Al-Arabi, wydanie 11, 1994), tom. 2, str. 218-229.] Koran wyraża swoją opinię w tej kwestii wyraźnie:

{I dawajcie kobietom wiana jako dar. Jeśli one jednak są dobre dla was i użyczą wam cośkolwiek z niego, to jedzcie to dla zdrowia i pomyślności.} (Koran, 4:4)

Żona sprawuje pełną kontrolę nad swoim majątkiem oraz zarobkami, a utrzymanie jej i dzieci jest obowiązkiem męża. [Abdel-Haleem Abu Shuqqa, Tahreer al Mar’aa fi Asr al Risala (Kuwait: Dar al Qalam, 1990) str. 109-112]

Pewnego razu amerykański sędzia w taki oto sposób skomentował prawa muzułmańskich kobiet: „Muzułmanka może wyjść za mąż dziesięć razy, jednak jej osobowości nie absorbują poszczególni mężowie. Jest odrębną planetą ze swoim imieniem i osobowością prawną.” [Amir H. Siddiqi, Studies in Islamic History (Karachi: Jamiyatul Falah Publications, wydanie 3, 1967) str. 138]


Zrodło

10 Błędnych opinii o Islamie

10 blednych opinii o islamie, czym jest islam, o islamie po polsku

Czas na zdobycie wiedzy.

– Możesz wziąć tą butelkę Sriracha z górnej półki? – zapytała moja mama, gdy szłyśmy „etniczną” alejką naszego lokalnego sklepu. Było około 17.30, ojciec za chwilę miał wrócić z pracy a ja z mamą wybrałyśmy się po ostatnie składniki, których potrzebowałyśmy do obiadu. Kiedy czekałyśmy w kolejce żeby zapłacić za zakupy, usłyszałam za sobą głos:

– Próbujesz coś ukraść?

Odwróciłam się i zobaczyłam wysokiego, barczystego mężczyznę w czapce z daszkiem, wpatrującego się w moją mamę. Stałam tam, osłupiała, zastanawiając się, czy to jakiś jej znajomy, który próbuje być zabawny, albo chce zrobić jakiś dziwny dowcip.

– Chcesz coś wysadzić? Dlaczego to nosisz? – warknął ponownie, odnosząc się do hijabu i abai mojej mamy. W tym momencie wszyscy w zasięgu słuchu stężeli, a ja poczułam jak wypełnia mnie zażenowanie i panika. O co temu człowiekowi chodziło? Byłyśmy po prostu w sklepie, chciałyśmy dotrzeć do domu na czas, a ten mężczyzna, którego nigdy wcześniej nie spotkałyśmy, postanowił po prostu nękać moją mamę.

Niestety to nie był odosobniony przypadek. Moja mama, może i drobna, ale nie miała nigdy problemu z bronieniem się; nie było też dla niej nowością bycie zaczepianą i nękaną ze względu na muzułmańskie ubrania. Jasno i elokwentnie wyjaśniła mężczyźnie swój religijny strój, poprosiła, żeby na nią nie krzyczał i szybko odesłała go skąd przybył.

Kiedy dorastałam, miałam wiele takich doświadczeń. Czy chodzi o dziwne spojrzenia na moją mamę czy żarty z mojego arabskiego imienia, życie muzułmanina w Ameryce po 9/11 nie jest najprzyjemniejszym uczuciem. Fakt, że popularne media przedstawiają nieustannie Muzułmanów w złym świetle powoduje, że ciężko jest wykonywać nawet najprostsze czynności, jak zakupy, czy przejście przez kontrolę bezpieczeństwa na lotnisku bez grubiańskich żartów lub niebezpiecznych założeń. Po zamordowaniu trzech, niewinnych Muzułmanów w Chapel Hill w tym roku stało się jasne, że stereotypy mogą prowadzić do tragicznych konsekwencji.

Na szczęście żyjemy w wieku technologii i łatwego dostępu do informacji. Nie zawsze musimy być ofiarami ignorancji i bolesnych stereotypów. Błędne opinie mogą być pokonane prostą, ale potężną rzeczą: wiedzą. Przedstawię teraz dziesięć najpopularniejszych błędnych opinii o Islamie i Muzułmanach, żeby pomóc przerwać błędne koło:

1. Muzułmanki nie mają żadnych praw.

To zdecydowanie kontrowersyjny i skomplikowany problem, ale jeden z moich ulubionych. Ważne jest, żeby uświadomić sobie różnicę między wpływami kulturowymi a kwestiami religijnymi. Wiele państw na świecie, włączając w to państwa muzułmańskie, mają kultury patriarchalne (takie, w których mężczyźni automatycznie stawiani są na piedestale w kwestii rządów), które często są społeczeństwami skonstruowanymi i ulegającymi wpływom tradycji, ról płci i zachowań danej kultury. Islam, jako religia jednak głosi równość płci. Jest wiele muzułmańskich kobiet, które wiele osiągnęły na polu nauki, rozrywki, sztuki i polityki- właśnie w tym roku, Ameenah Gurib-Fakim, profesor biologii, została prezydentem afrykańskiego państwa z większością muzułmańską, Mauritusa!

2. Muzułmanie czczą innego Boga.

Wielu ludzi sądzi, że Allah jest specyficznym dla Islamu bóstwem, ale tak naprawdę to po prostu słowo oznaczające „Bóg” po arabsku. Arabscy chrześcijanie używają nawet słowa Allah gdy odnoszą się, lub modlą do Boga. A ponieważ Islam jest religią abrahamową, Muzułmanie wierzą, że Allah jest tym samym Bogiem, do którego modlili się Jezus, Mojżesz i inni biblijni prorocy (pokój z nim).

3. Islam nie miesza się z innymi religiami.

Ponownie, trzeba rozróżnić zachowanie różnych kultur i politykę krajów, a faktyczną doktryną religijną. Islam jest religią abrahamową, a więc należy do jednej rodziny z Judaizmem i Chrześcijaństwem. Wszystkie trzy religie łączy wiele podobieństw, włączając ważne postaci, historyczne wydarzenia i duchowe wierzenia. Prawdę mówiąc Muzułmanie są religijnie zobowiązani do wiary w Jezusa, jako proroka od Boga. Było wiele takich okresów historycznych na środkowym wschodzie, gdzie Muzułmanie, Żydzi i Chrześcijanie żyli razem przez wieki.

4. Muzułmanie muszą się angażować w dżihad, znany także jako „święta wojna”.

Ta błędna opinia wywołała wielkie poruszenie zaraz po 9/11 i wciąż co jakiś czas się pojawia. Wielu ludzi uważa Dżihad za religijny plan prowadzenia wojny i jest często uznawany za powód skrajnego Islamskiego ekstremizmu. Jednak Dżihad wcale niekoniecznie oznacza świętą wojnę. Oznacza zwyczajny wysiłek dla Boga- przeważająca większość Muzułmanów jest nie agresywna i niesprawiedliwie wrzucona do jednego worka z ekstremistami. Dżihad dla większości Muzułmanów może zawierać wszystko, począwszy od noszenia chusty na głowie do szkoły, mimo bycia wyśmiewanym, po odkładanie pieniędzy na jałmużnę. Walka o religijne przekonania może być formą dżihadu, ale sam termin oznacza każdy wysiłek prowadzący do czynienia dobra.

5. Prawo Szariatu przejmuje Stany Zjednoczone.

Przy tym zawsze przewracam oczami. Prawo Szariatu jest teorią islamskiego prawa, wywodzącą się z liczących sobie wieki religijnych i historycznych tekstów, które zarysowują takie kwestie jak podział majątku po rozwodzie, legalność adopcji, etykietę społeczną, ekonomię i inne duchowe kwestie. Za każdym razem kiedy słyszę w mediach „prawo Szariatu” jest to zwykłe sianie paniki, które ma niewiele wspólnego z faktycznym prawem. Nie istnieje szeroko zakrojony pęd islamski, do wepchnięcia prawa religijnego w inne systemy polityczne.

6. Wszyscy Muzułmanie są Arabami.

To nie mogłoby być dalsze od prawdy! Z 1,6 miliarda Muzułmanów żyjących na świecie, ponad 60% z nich pochodzi z południowej i południowo wschodniej Azji, z Indonezją i Pakistanem będącymi największymi muzułmańskimi państwami. W Stanach Zjednoczonych największymi muzułmańskimi rasami są Afroamerykanie i Azjaci. Nie wszyscy Arabowie są muzułmaninami – wiele krajów arabskich ma dużą i starą populację Chrześcijan i Żydów.

7. Muzułmanki są zmuszone do zakrywania ciała.

Chociaż nauki Islamskie wymagają od kobiet skromny strój, jak bardzo kobieta się okrywa zależy już od niej. Różnice w ubiorze Muzułmanek są zarówno religijne (od zwykłych chust na głowę po pełne szaty) jak i kulturowe; bo każdy region ma swoje własne spojrzenie na skromny strój. Niestety wiele patriarchalnych społeczeństw wykorzystuje to i zmusza kobiety do zakrywania ciała w celu całkowitego ich podporządkowania.

8. Muzułmanie głodzą się przez cały miesiąc raz do roku.

To jest raczej nieporozumienie niż błędna opinia, ale zawsze mnie rozśmiesza, bo słyszę to co roku. Ramadan jest miesiącem w którym Muzułmanie biorą udział w licznych dobroczynnych i religijnych wydarzeniach, z czego najbardziej widoczny jest post od wschodu do zachodu słońca, mający na celu naukę pokory i docenienie dobrodziejstwa. Ale nie uwierzylibyście ilu spotkałam ludzi, którzy naprawdę myślą, że my nie jemy i nie pijemy przez cały miesiąc – nie prawda! Chociaż pościmy przez miesiąc, powstrzymując się od jedzenia i picia, to trwa tylko w godzinach dziennych, kończąc się zwykle ucztą o zachodzie słońca. A zbyt wielu ludzi przejada się i napada na lodówkę o 3 nad ranem.

9. Muzułmańscy mężczyźni są zachęcani do praktykowania poligamii.

Ta błędna opinia pojawia się często, ale krótki kontekst historyczny pomoże nam ją lepiej zrozumieć. Czternaście wieków temu, podczas powstania islamu struktury społeczne nie zapewniały kobiecie takiego samego wsparcia jak dzisiaj. Kobieta musiała wyjść za mąż nie tylko dla kwestii romantycznych, ale również dla opieki, domu i zatrudnienia. Prawo zezwalające Muzułmanom na poślubianie wielu kobiet było wyraźnie wprowadzone jako pomoc owdowiałym i rozwiedzionym kobietom w odzyskaniu statusu społecznego. Co ważniejsze, Muzułmanie są zniechęcani do poślubiania więcej niż jednej kobiety, jeśli nie mogą zapewnić im takich samych warunków emocjonalnych i finansowych. W wielu państwach muzułmańskich i nawet społeczeństwach muzułmańskich na zachodzie poligamia jest wzgardzana i uznawana za nieaktualną tradycję.

10. Muhammad ﷺ był założycielem Islamu.

Historycy mogą uznawać Wysłannika Muhammada ﷺ za tego, kto przedstawił Islam światu, ale Muzułmanie wierzą, że Islam jest tą samą wiadomością którą przekazywali Jezus, Mojżesz i inni prorocy biblijni. Dodatkowo Muzułmanie nie modlą się, ani nie wielbią Proroka Muhammada ﷺ; jest wyraźnie podkreślone, że był człowiekiem jak wszyscy inni.

Napisała: Hishaam Siddiqi; Tłumaczenie: Agata

Kobiety w islamie

kobiety w islamie, kobiety to bliźniacze połowy mężczyzn, prorok Muhammad ﷺ o kobietach

Prorok Muhammad ﷺ był niezwykłym reformatorem społecznym jak i przywódcą duchowym i politycznym, broniącym praw słabych i uciska­nych, w tym kobiet. Wersety Koranu odnoszące się do kobiet miały wielki wpływ na zmianę i poprawę pozycji kobiet w życiu społecznym w okresie, w którym zostały objawione. Muzułmanki otrzymały prawo do własności, dzie­dziczenia i dysponowania swoimi dobrami w sposób jaki uważały za słuszny, prawo do decydowania o swoim zamążpójściu, pozostania przy własnym nazwisku po ślubie, prawo do rozwodu i kształcenia, a wszystko to miało już miejsce w siódmym wieku. W przeciwieństwie do ponurej, współczesnej rzeczywistości nękającej wiele kobiet zamieszkujące kraje rozwijające się, już pierwsze muzułmanki były cenione za swoje wykształcenie i osiągnięcia.

Prorok ﷺ głosił, że poszukiwanie wiedzy jest obowiązkiem każ­dego muzułmanina, mężczyzny jak i kobiety. To Aisha (ra), jego żona przekazała tysiące jego powiedzeń kolejnym pokoleniom, słynna była ze znajomości poezji, medycyny i prawa islamskiego, a także z wartościowych cech cha­rakteru i niezwykłej inteligencji. Po śmierci Proroka to ona kierowała bitwą, nikt nie sprzeciwił się jej tylko z powodu, iż była kobietą. W średnio­wieczu wiele muzułmanek piastowało funkcje uczonych i autorytetów religijnych.

Muzułmanie mający na uwadze poprawę pozycji kobiet w społeczeń­stwie starają się zachęcić mężczyzn i kobiety do praktykowania Islamu, a nie jego reformowania, tak jak miało to miejsce w innych religiach. Głównymi przeszkodami w osiągnięciu pełnych praw zagwarantowanych muzułmankom, teraz jak i w przeszłości są przetrwałe nie islamskie tra­dycje (zwykle datowane w okresie zanim ludzie przyjęli Islam na dalszym obszarze), nieodpowiednie kształcenie religijne oraz zła strona ludzkiej natury.

Koran jest jedyną Księgą spośród Ksiąg objawionych świata, w której kobiety są przytaczane w jednym rzędzie z mężczyznami, oboje są opisywani jako będący przyjaciółmi i partnerami w wierze.

Poniższe wersety są zaledwie kilkoma przykładami:

A wierzący mężczyźni i wierzące kobiety są dla siebie nawzajem przyjaciółmi, Oni nakazują sobie to co dobre, a zakazują sobie tego co naganne, Oni odprawiają modlitwę, dają jałmużnę, są posłuszni Bogu i jego Posłańcowi. Tym Bóg okaże miłosierdzie. Zaprawdę Bóg jest Wszechmogący, Mądry. Bóg obiecał wierzącym mężczyznom i wierzącym kobietom ogrody przy których płyną rzeki, że zamieszkują tam i piękne pałace w ogrodach w wiecznej radości. Ale największą radością jest duża przyjemność Boga, to jest największe szczęście. (Koran, 9: 71-72)

Zaprawdę muzułmanie i muzułmanki, wierzący i wierzące, posłuszni i posłuszne, prawdomówni i prawdomówne, trwający (w sprawiedliwości) i trwające, pokorni i pokorne, dający jałmużnę i dające jałmużnę, poszczący i poszczące, zachowujący czystość i zachowujące, wspominający Allaha często i wspominające, Allah przygotował dla nich przebaczenie i nagrodę ogromną. (Koran, 33: 35)

Najlepszi sposrod was sa ci, którzy najlepiej traktują swoje kobiety. _Prorok Muhammad (pzn)

Według Islamu kobiety nie są wrogami mężczyzn i vice versa, nie toczą oni pomiędzy sobą walki o władzę. Wręcz przeciwnie role obojga są tak samo ważne i wzajemnie się uzupełniające. Allah subhana łu-ta’ala objawił w Koranie:

O ludzie! Bójcie się waszego Pana, który was stworzył z jednej istoty i stworzył z niej drugą do pary, a z ich dwojga rozprzestrzenił wiele mężczyzn i kobiet Obawiajcie się Boga w (imię) którego żądacie swoich praw jedno od drugiego… (Koran 4: 1)

Nie pragnijcie tego, czym wyróżnił Bóg jednych z was, dając im wyższość nad drugimi. Mężczyznom przypadnie udział w tym co sobie zarobili i kobietom przypadnie udział w tym co sobie zarobiły (nie zazdrośćcie jedni drugim), ale proście Boga o jego hojność. Bóg ma wiedzę o wszystkich rzeczach(Koran 4: 31-32)

Objawienie, które otrzymał od Boga prorok Muhammad ﷺ powiększył o swoją naukę i wspaniały przykład własnej osoby, który sprawił, że kochała go jego rodzina i naśladowcy. Prorok zabronił przemocy wobec kobiet i głosił słowa nagany przeciwko każdej formie nadużywania władzy. Ostrzegał, że oboje mężczyzna i kobieta ponoszą odpowiedzialność przed Bogiem za tych, którymi się opiekują lub, nad którymi mają władzę, powiedział:

„Nie pozwól muzułmaninowi podtrzymywać żadnych złych uczuć względem muzułmanki. Jeśli nie polubi w niej jednej cechy to znajdzie inną, która jest miła. Najlepsi spośród wierzących są ci, którzy są najlepsi dla swoich żon i rodzin.”

Prawdziwe standardy piękna

wpid-screenshots_2015-07-11-15-05-25.jpg

Piękne kobiety sprawiają, że pierwsze strony gazet i magazynów pełne są przerobionych przez grafików zdjęć modelek i celebrytek. Nie wspominając o telewizji i mediach społecznościowych, które pękają w szwach od wiadomości o tym, jak idealnie piękna jest dana celebrytka, jak niesamowicie wygląda jej opalenizna… Cóż, to dzieje się każdego dnia i powoduje, że ludzie stali się pochłonięci obsesją standardów piękna tego świata.

Mediom udało się osiągnąć wiele rzeczy, a jedną z ich największych pułapek jest to, że przez ich wpływ kobiety całkowicie poddały się dzisiejszym standardom piękna. Każda młoda dziewczyna przeglądająca magazyny pragnie wyglądać równie idealnie jak te upięknione makijażem i przerobione w photoshopie kobiety. Szczególnie nastolatki są gotowe zrobić wszystko, żeby się dostosować do ideałów urody. Dlatego właśnie widzimy tyle dziewcząt trafiających do szpitali w wyniku anoreksji, w którą wpadają torturując swoje ciała, żeby być szczupłe, dziewcząt, które oszpecają swoje twarze, żeby przypominały bardziej twarze modelek i w ekstremalnych przypadkach, niektóre kobiety nawet wytyczają własne standardy piękna, jeszcze bardziej nierealne do osiągnięcia. Chyba nie muszę mówić, jak niszczące to jest i że dziewczynki, którym się nie powiodło wpadają w depresję, nie mogąc dorównać standardom, których oczekuje świat.

To wszystko jest fałszywą powłoką medialnych ideałów urody. Na modelkę lub celebrytkę nakłada się tony makijażu, usuwa jej „niedoskonałości” za pomocą podkładu, nadaje bardziej uwodzicielskiej barwy ust za pomocą szminki, sprawia, że jej oczy wyglądają lepiej, są większe i lepiej wykrojone dzięki warstwom cieni do powiek, grubym kreskom eye linera i sztucznym rzęsom, oraz dzięki makijażowym trikom wysmuklają i modelują ich twarze. A później włosy. Są farbowane, ułożone i idealne. Cóż, myślę że rozumiecie: wszystkie niedoskonałości kobiety są usunięte, a na ich miejsce „wkleja” się jej idealny wizerunek osiągnięty dzięki kosmetykom. Później robi się profesjonalną sesję zdjęciową, gdzie pozbywa się pozostałych niedoskonałości. Ale to się nie kończy w tym miejscu. Ostatecznie zdjęcie jest przerobione przez grafików komputerowych, usuwa się fragmenty ciała, żeby talia była węższa, biodra bardziej zaokrąglone, a ciało lepiej zbudowane. Nawet włosy są zagęszczane, kości policzkowe bardziej wyeksponowane, a oczy poprawiane na większe. Zdjęcie przechodzi tyle zabiegów upiększających, że ostatecznie przedstawia kogoś innego. Po tym wszystkim nie zostaje wiele z tego, kim modelka naprawdę jest.

Dlaczego ktoś chciałby wyglądać jak ktoś inny? Dlaczego chce usunąć własną osobowość i rysy tylko po to, aby dosięgnąć ideałów urody świata? I dokąd to prowadzi, jeśli nie do nienawiści do samego siebie, gdy patrzysz na siebie bez makijażu i ledwo rozpoznajesz odbicie w lustrze? Kobiety równie dobrze mogłyby nosić maski wychodząc z domu, bo tak na dobrą sprawę to właśnie daje makijaż. Do tego prowadzą ideały piękna. Stajesz się zupełnie inną osobą i to tylko po to, żeby ludzie powiedzieli, że jesteś atrakcyjna. To znaczy, gdzie jest zadowolenie z samego siebie? Kiedy te kobiety nauczą się być zadowolone z własnego wyglądu? A to… Czy właśnie o to chodzi w słynnym „wyzwoleniu” kobiet? Bycie niezadowolonym z samego siebie i zmienianie własnego wyglądu? Poważnie?

wpid-screenshots_2015-07-11-15-04-07.jpg

Tutaj zamierzam powiedzieć kilka słów o ideałach piękna Islamu:

„Stworzyliśmy człowieka w najpiękniejszej postaci.” (95:4)

Według Islamu, Allah stworzył nas w najpiękniejszej postaci i jesteśmy piękni tacy, jacy jesteśmy, Alhamdulillah. Nie potrzebujemy makijażu, albo przerobionych w photoshopie zdjęć żeby wiedzieć, że jesteśmy piękni. Islam uczy nas, że piękno jest w nas.

Tak naprawdę, gdy światowe standardy piękna zmuszają nas do zmieniania siebie, żeby wyglądać lepiej, Islam zabrania nam zmian wyglądu.

„Allah potępia kobiety, które robią tatuaże i te, którym są one robione, kobiety, które wyrywają brwi (al-namisa) i te, którym są one wyrywane (al-mutanammisa) i te, które wypełniają swoje zęby w celach upiększania, zmieniając stworzenie Allaha” (al. Bukhari, 5931; Muslim, 2125)

Allah objawił nam, że szatan powiedział:

„gdy rozkażę im – oni będą zmieniać stworzenie Boga!” (4:119)

Siostry, nie wpadajcie w pułapkę szatana. Naprawdę smutne jest, gdy widzi się, że makijaż stał się niemal obowiązkowym elementem hijabu dla niektórych sióstr. Bądź dumna z tego, jaką stworzył cię Allah. Allah wie, że odcień twojej skóry, kształt twoich brwi, twoja figura, twoje włosy, twoje oczy i twoje całe ciało są dla ciebie najlepsze. Dlaczego chcesz je zmieniać? Naucz się czuć dobrze we własnej skórze. Z samą sobą. Takich właśnie standardów piękna uczy nas Islam.

„Allahuma anta hasanta khalqi fahassin khulugi”

O Boże, Ty uczyniłeś moje ciało pięknym, więc upiększ także mój charakter.


Źródło; Przekład: Agata