Czy Muhammad był człowiekiem przemocy?

Zdaje się, że setki millionów ludzi na całym świecie to wyznawcy Islamu. Pochodzą z krańcowo różnorakich środowisk oraz reprezentują niemal wszystkie znane ludzkie szczepy. Ponadto, całkiem regularnie niebagatelne liczby ludzi przyjmują Islam. Fakt iż tysiące i tysiące ludzi z całego świata w ten sposób rewertują każdego roku powinno dawać świadectwo o spokoju, pogodności, prostocie i pięknie zaleceń i idei zawartych w przesłaniu naszego Proroka Muhammada (ﷺ)[i].

Jeśli Prorok (ﷺ) głosił przemoc, prowadził życie wypełnione agresją, trudno byłoby zrozumieć, dlaczego tak wiele osób nieustannie napływa do Islamu z własnej nieprzymuszonej woli.

Wzniosły Qur’an, podstawowe pismo Islamu, naucza świętości życia, nie przemocy. Nakazuje pokój, sprawiedliwość i wspóczucie jako podstawę dogmatów dla całej ludzkości i potępia agresję i przemoc we wszelkich formach.

“Zaprawdę, Bóg nakazuje: sprawiedliwość, dobroczynność i szczodrobliwość względem bliskich krewnych! On zabrania tego, co bezecne, naganne i występne. On was napomina – być może, wy się opamiętacie!” (Qur’an, 16:90)

Co więcej, w arabskim społeczeństwie VII wieku, gdzie godność człowiecza była mierzona rasą, pochodzeniem, kolorem, statusem i zamożnością, Qur’an podkreślał święty węzeł człowieczeństwa łączący wszystkich ludzi.

“O ludzie! Oto stworzyliśmy was z mężczyzny i kobiety i uczyniliśmy was ludami i plemionami, abyście się wzajemnie znali. Zaprawdę, najbardziej szlachetny spośród was, w obliczu Boga, to najbardziej bogobojny spośród was! Zaprawdę, Bóg jest wszechwiedzący, dobrze świadomy!” (Qur’an, 49:13)

Doprawdy koncepcja świętej wojny jest potępiana w Islamie, ponieważ wojna może być tylko opisana mianem sprawiedliwej lub niesprawiedliwej, ale nie świętej. Qur’an zezwala na sprawiedliwą wojne – wojnę prowadzoną po to, aby znieść tyranię i prześladowania oraz w samoobronie. Qur’an kategoryczne sprzeciwia się jednak wszelkim wojnom, jako aktom agresji.

“Zwalczajcie na drodze Boga tych, którzy was zwalczają, lecz nie bądźcie najeźdźcami. Zaprawdę; Bóg nie miłuje najeźdźców!” (Qur’an, 2:190)

“Wolno walczyć tym, którzy doznali krzywdy – Zaprawdę, Bóg jest wszechwładny, by im udzielić pomocy!” (Qur’an, 22:39)

zakaz zabijania w islamie. islam bez tajemnic, islam po polsku

Bóg zabrania muzułmanom atakować kogokolwiek, kto pozwala ludziom żyć w spokoju:

“Z wyjątkiem tych, którzy są związani z ludem mającym z wami przymierze; albo tych, którzy przyszli do was – z sercem ściśniętym – aby walczyć z wami albo ze swoim ludem. Gdyby zechciał Bóg, to dałby im władzę nad wami, I oni zwalczyliby was. A jeśli oni odejdą, nie prowadząc z wami walki, i zaofiarują wam pokój, to wówczas nie wskaże wam Bóg przeciwko nim żadnej drogi. Wy znajdziecie innych, którzy będą chcieli żyć z wami w pokoju, i żyć w pokoju ze swoim ludem. Za każdym razem, kiedy będą doprowadzeni do buntu, doznają w tej próbie porażki. A jeśli oni nie odejdą od was i nie zaproponują wam pokoju ani nie powstrzymają swoich rąk, to chwytajcie ich i zabijajcie ich, gdziekolwiek ich napotkacie. My wam dajemy nad nimi władzę jawną!” (Qur’an, 4: 90-91)

Prorok Muhammad (ﷺ) sięgał po uzbrojenie jedynie w samoobronie. On (ﷺ) urodził się w społeczności plemmiennej, gdzie jedynym, co było istotne między ludźmi, to więzy krwi. Kiedy głosił i nawoływał do wiary w Jednego Boga i uniwersalne braterstwo pomiędzy ludźmi, gwałtownie sprzeciwiali się mu potężni przedstawiciele jego społeczności. Poddawali jego i jego towarzyszy bezwzględnym prześladowaniom, nawet do stopnia linczowania niektórych. Ci zaś zostali tym samym zmuszeni do opuszczenia Mekki i emigracji do Abisynii, a następnie do Medyny. Nawet w Medynie nie zostawiono ich, aby mogli praktykować swoją wiarę w spokoju. Członkowie wrogich rodów, do których należał Prorok (ﷺ) zbierali siły, aby wyeliminować jego i jego towarzyszy. Ich knucia w celu pozbawienia Muhammada (ﷺ) życia kończyły się na niczym.

Zatem w takim kontekście Prorok (ﷺ) został upoważniony, by chwycić za broń, aby bronić siebie i swoich towarzyszy. Czyniąc to, nie odstępował nigdy od kategorycznej zasady świętości życia, jako że on (ﷺ) i jego towarzysze byli zobowiązani postępować według ścisłej etyki wojny sprawiedliwej i jasno określonych zasad zaangażowania. W środowisku, gdzie zabicie pojedynczego wielbłąda rozpętywało liczne wojny kosztujące tysiące żyć, Muhammad (ﷺ) prowadził wojny, które mogłyby być opisane jako drobne potyczki, gdyż liczby ofiar były ograniczone do minimum po obu stronach. To dlatego, że nic nie było bardziej odrażające dla Muhammada (ﷺ) niż zabicie niewinnej duszy.

W świetle powyższych informacji, aby lepiej zrozumieć etykę muhammadowych wojen, dobrze byłoby dla porównania rzucić trochę światła na wojny bohaterów biblijnych. Co znajdujemy w Starym Testamencie to często wojny totalne kładące całe populacje na ostrzu miecza. Aby zacytować tylko kilka przykładów:

“Jeśli podejdziesz pod miasto, by z nim prowadzić wojnę, [najpierw] ofiarujesz mu pokój, a ono ci odpowie pokojowo i bramy ci otworzy, niech cały lud, który się w nim znajduje, zejdzie do rzędu robotników pracujących przymusowo, i będą ci służyli. Jeśli ci nie odpowie pokojowo i zacznie z tobą wojować, oblegniesz je. Skoro ci je Pan, Bóg twój, odda w ręce – wszystkich mężczyzn wytniesz ostrzem miecza. Tylko kobiety, dzieci, trzody i wszystko, co jest w mieście, cały łup zabierzesz i będziesz korzystał z łupu twoich wrogów, których ci dał Pan, Bóg twój. Tak postąpisz ze wszystkimi miastami daleko od ciebie położonymi, nie będącymi własnością pobliskich narodów. Tylko w miastach należących do narodów, które ci daje Pan, twój Bóg, jako dziedzictwo, niczego nie zostawisz przy życiu.” (Stary Testament, Księga Powtórzonego Prawa 20:10-16)

“Tak mówi Pan Zastępów: Ukarzę Amaleka za to, co uczynił Izraelitom, jak stanął przeciw nim na drodze, gdy szli z Egiptu. Dlatego teraz idź, pobijesz Amaleka i obłożysz klątwą wszystko, co jest jego własnością; nie lituj się nad nim, lecz zabijaj tak mężczyzn, jak i kobiety, młodzież i dzieci, woły i owce, wielbłądy i osły”. (1 Księga Samuela 15:2-3)

Po podbiciu Jerycha: „I na mocy klątwy przeznaczyli na [zabicie] ostrzem miecza wszystko, co było w mieście: mężczyzn i kobiety, młodzieńców i starców, woły, owce i osły” (Ks. Jozuego 6:21).

Na tle powyższego Muhammad (ﷺ) przeciwnie, nigdy nie pozwalał zabijać tych, którzy nie uczestniczyli w walce. Wystosował dokładne rozkazy przeciwko zabijaniu cywili, w tym kobiet, dzieci, a nawet tych, którzy zaabsorbowani są odprawianiem praktyk religijnych. Zakazał również mordowania zwierząt w celach innych niż ich spożycie. W przeciwieństwie do pewnych przywódców, którzy rozkazywali zabijanie wszystkiego, co żyło, on (ﷺ) nauczał swoich wojowników, aby nie krzywdzili niewinnych stworzeń. Wykładał swym zwolennikom, aby w trakcie prowadzenia wojny przestrzegali świętości życia. Uczynił to przekazując historię jednego z dawnych proroków: po tym jak mrówka ugryzła jednego z proroków, ten opanowany wściekłością nakazał spalenie mrowiska. Wówczas Bóg objawił mu: “Ponieważ jedna mrówka ugryzła cię, jak śmiesz palić całą społeczność, która Mnie gloryfikuje![ii] Posiadamy również tradycje, w których Muhammad (ﷺ) zakazał swoim wojownikom oddzielania ptasich matek od ich potomstwa[iii]. Ci, którzy uważają postacie ze Starego Testamentu za święte, pomimo ich “polityki wojen totalnych” i zabijania całych ludności, a mimo to nie dostrzegają proroczego świadectwa Muhammada (ﷺ), pozwalają zwodzić się uprzedzeniom bardziej niż obiektywności czy prawdzie. Powinni poznać ogólną amnestię, jaką Muhammad (ﷺ) ofiarował (pokonanym) Mekkańczykom, którzy prześladowali jego i jego zwolenników, oraz prowadzili wojny przeciwko niemu przez ponad dekadę i porównać to ze zgładzeniem wszystkich mieszkańców podbitego Jerycha przez Jozuego[iv]. Porównajmy również interdykt wydany przez Muhammada (ﷺ) przeciwko okaleczaniu wojsk wroga[v] z tym jak Król Dawid zabił 200 Filistynów i odcięte im napletki ofiarował królowi Seulowi, aby wziąć za żonę jego córkę[vi].

Cytując te opowieści ze Starego Testament muszę pośpieszyć z uwagą, że – niech Bóg broni – w żaden sposób nie sugeruję, że dozwolone nam jest wydawać ocenę wartościującą na temat postępowania tych wielkich bohaterów czy proroków z przeszłości. Niewłaściwe byłoby z naszej strony osądzanie ich według naszych współczesnych standardów i praw, które przez stulecia ewoluowały. Natomiast ich postacie powinno się dokładnie studiować w specyficznym dla każdego z nich kontekście i otoczeniu. Jak mówi Qur’an:

hadis o zabijaniu niewinnych

Wydarzenia historyczne powinny być osądzane oraz analizowane kontekstualnie, a dotyczy to również wszystkich religii. Wracając do sprawy wojen Muhammada (ﷺ), muszę dodać, że hipokryzją byłoby uznawać  go za człowieka wojny, podczas gdy wiemy o milionach ludzi, którzy zginęli w czasie minionych wieków (spośród których śmierć większości nie miała przecież z Muhammadem (ﷺ) nic wspólnego, czy z inną wiarą). Zaprawdę, miliony przepadły w naszym minionym “oświeconym” wieku podczas dwóch wojen światowych i innych nacjonalistycznych dążeń. To dotyczy niezliczonych mężczyzn, kobiet, dzieci i zwierząt, którzy byli zabici lub okaleczeni, lub wciąż są zabijani czy okaleczani na mocy zastosowanego uranu, napalmów, min i opadów promienitwórczych. Zaprawdę, miliony przepadły w imię bezbożnego komunizmu i na drodze dążeń nacjonalizmu, sekularyzmu, korzyści politycznych czy dla pozyskania zasobów naturalnych..“To jest naród, który już przeminął. Dla niego to, co sobie zyskał, a dla was to, co wy sobie zyskaliście. Wy nie będziecie pytani o to, co oni czynili.” (Qur’an,  2: 134)

Wszyscy ludzie, którym cenne jest sumienie powinni posłuchać proroczego Muhammada (ﷺ), kiedy ten rzekł: “Ktokolwiek zabije drobnego ptaka bez powodu, wówczas zwierzę zaklinać będzie Boga w dniu Zmartwychwstania tymi słowy: O Panie, ten i ten zabił mnie bez powodu. I nie zabił mnie z jakiejkolwiek dobroczynnej przyczyny.” (An-Nasa’i, Ad-Darami, and Ahmad)[vii]

Bóg Wszechmocny sam wie, ile będą musiały rozliczać sie “cywilizowane narody” w zamian za zabicie wszelkiego oddychającego stworzenia dokonywane w imię “demokracji”, “wolności”, “wywłaszczeń”, “humanitarnej interwencji” a nawet postępu. Może najlepszą formą konkluzji będzie zacytowanie proroczych słów Jezusa, pokój z Nim,:

„Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a belki we własnym oku nie dostrzegasz?” (Ewangelia wg. św. Łukasza 6:41-42)[viii].

Autor: Szeikh Ahmad Kutty – Starszy wykładowca w Instytucie Islamu w Toronto; Tłumaczenie i przypisy: Anna Lachowska


[i] ﷺ ar. “Niech błogosławieństwa Boga i pokój będą mu dane” to zwrot, którego używa się, ilekroć imię Proroka Muhammada (ﷺ) jest wspominane. Translit.: “ṣallallāhuʿalajhi łasalam

[ii] Uznana za sahih  przez Al-Albani. Sunan Abi Dawud 5266, w j. angielskim i arabskim: http://sunnah.com/abudawud/43/494 W podobnej wersji hadith ten występuje w Sahih Al-Bukhari: Prorok Muhammad (ﷺ ) powiedział: „Jednego razu, gdy pewien spośród proroków prorok odpoczywał pod drzewem, ugryzła go mrówka. Wówczas nakazał on zgarnięcie jego bagażu spod tegoż drzewa, a następnie podłożenie ognia pod miejsce bytowania mrówek. Bóg zesłał mu wtedy objawienie: >Czyż nie byłoby wystarczającym, aby spalić tę pojedynczą mrówkę (która ciebie ugryzła)?<”Dostępne w j. angielskim: http://islamicsharing.com/hadith/sahih-bukhari-volume-4-book54-number-536.html

[iii] Ibn Masud przekazał: Byliśmy z Posłańcem Bożym (ﷺ) w podróży, kiedy oddalił sie za potrzebą. Podczas jego nieobecności zobaczyliśmy czerwonego ptaka z jej dwoma potomstwami. Zchwytaliśmy je, następnie czerwono upierzona matka przyfrunęła do nas i uderzała skrzydłami o ziemię. Kiedy Prorok (ﷺ) powrócił, rzekł: “Kto przysporzył temu stworzeniu przykrości z powodu jej młodych? Zwróćcie je jej.” Zauważył kopiec mrówek, który spaliliśmy. Zapytał, “Kto podłożył do niego ogień?” Odrzekliśmy: “My to uczyniliśmy.” On (ﷺ) powiedział: “ Nikt nie ma prawa karać ogniem poza Panem Ognia.” Abu Dawud, w Rijad As-Sahih, Księga Zakazanych Czynów; w j. angielskim i arabskim dostępne na: http://sunnah.com/riyadussaliheen/18/100

[iv] o bitwie pod Jerycho: https://pl.wikipedia.org/wiki/Bitwa_pod_Jerycho

[v] w j. angielskim, str. 282-283 dostępne w artykule pt. “Islam and International Law” https://www.icrc.org/eng/assets/files/other/irrc_858_zuhili.pdf

[vi] 1 Sm 18, 27-28, dostępne w: http://biblia.deon.pl/rozdzial.php?id=1171

[vii] Sunan an-Nasa’i 4446; 43, Hadith 86, w j. angielskim i arabskim: Vol. 5, Book 43, Hadith 4451
http://sunnah.com/nasai/43/86

[viii] Biblia Tysiąclecia http://biblia.deon.pl/index.php

 

CZY ISTNIEJE ISLAMSKI TERRORYZM?

wpid-screenshots_2015-06-19-14-11-46_20150628175732323.jpg

Dżihad jest jednym z najmniej rozumianych terminów związanych z Islamem. W zachodnich mediach dżihad i terroryzm używane są jak dwa słowa oznaczające dokładnie to samo. Tak, więc pojawia się pytanie: „Czy dżihad – bezpośrednio lub pośrednio – oznacza terroryzm?

Pojęcie dżihadu w Islamie ma niezwykle szerokie znaczenie. W koncepcji dżihadu mieszczą się wysiłki, które podejmuje jednostka, walcząc ze swoimi słabościami oraz podszeptami szatana, starania włożone w rozpowszechnianie nauk Islamu, a także wszelkie zmagania podejmowane w celu strzeżenia godności i bezpieczeństwa muzułmanów.

Dżihad można więc zdefiniować, jako zmagania na drodze Boga. Samo słowo „dżihad” pochodzi od terminu ‘dżuhd’, które oznacza robić największy wysiłek i jest etymologicznie związane ze słowem mudżahadah, które oznacza zmagania, jak również ze słowem idżtihad, którym określa się wysiłek jaki włożył uczony, aby uzyskać wiedzę o tym, jak islam reguluje dane zagadnienie.

Szczególnym rodzajem dżihadu jest wojna prowadzona w obronie Islamu. (Z całą pewnością wiele osób oburzyło się teraz na wspomnienie słowa wojna, jednak czy nam się to podoba czy nie, wojny są faktem. Historia pokazuje nam, że ludzkość od zarania dziejów po dzień dzisiejszych pogrążona była w mniejszych lub większych walkach. Każde państwo musi liczyć się z tym, że może zostać napadnięte przez inne silniejsze państwo. Istnieją, więc dwie możliwości albo dać się pokonać i podbić, albo stawić opór, bronić granic państwa oraz jego mieszkańców, a następnie wzmacniać je i poszerzać jego terytorium.) Prowadzenie takiej wojny jest obowiązkowe dla muzułmanów, jednak należy pamiętać, że w czasie jej trwania muszą być przestrzegane pewne zasady i reguły, ma ona również swoje określone cele. Należy tu zaznaczyć, iż walka w Islamie nie ogranicza się jedynie do zmagań mieczem, chwalebne są wszystkie wysiłki podejmowane w celu utrzymania pokoju, niezależnie czy będą one prowadzone słowem, piórem czy majątkiem. Sama walka fizyczna stanowi ostateczność.

{Dobry czyn i zły czyn nie są równe. Odsuwaj więc gorszy czyn tym, co jest lepsze. Wtedy ten, który jest tobie wrogiem, będzie jak bliski przyjaciel.}[Koran 41:34]

Nie jest dozwolone przez Islam, by wojna przybrała formę samowolki, może być ona prowadzona jedynie przez państwo muzułmańskie. Żadne jednostki nie mają prawa walczyć i organizować się samodzielnie, poza armią państwa muzułmańskiego.

{O wy, którzy wierzycie! Słuchajcie Boga! Słuchajcie Posłańca! I słuchajcie tych spośród was, którzy posiadają moc rozkazywania (przywódców, dowódców itd.)!} [Koran 4:59]

{Zaprawdę, Bóg miłuje tych, którzy walczą na Jego drodze w zwartych szeregach, jak gdyby byli budowlą solidną.} [Koran 61:4]

{O wy, którzy wierzycie! Kiedy spotykacie jakiś oddział, to trzymajcie się mocno i często wspominajcie Boga!} [Koran 8:45]

Wojna nie może być prowadzona dla żadnych ziemskich celów tak, więc wszelkie wojny tego rodzaju są potępiane przez Islam. Walka dla sławy, pozycji, prestiżu, materialnych korzyści jak łupy, nowe ziemie, czy kontrola nad złożami surowców, jak również dla uczynienia rasy, nacji, narodu dominującymi nad innymi ludźmi nie jest dozwolona w Islamie. Jedynym rodzajem walki, jaki dopuszcza Islam jest walka na drodze Boga, walka dla zadowolenia Stwórcy.

{Walczcie na drodze Boga i wiedzcie, że Bóg jest słyszący, wszechwiedzący!} [Koran 2:244]

{I nie bądźcie tak jak ci, którzy wyszli ze swoich domostw z dumą i dla pokazania się ludziom. Oni odsuwają się od drogi Boga, lecz Bóg obejmuje to, co oni czynią.}[Koran 8:47]

Relacjonował Abu Huraira(RA): Prorok Muhammad(SAAŁS) powiedział: Pierwszymi spośród ludzi, którzy zostaną osądzeni w Dniu Zmartwychwstania będą ci, którzy polegli na wojnie. Zostanie wtedy jednemu z nich ukazany jego dar. Zapozna się on z nim i zostanie postawione mu pytanie: Co z nim uczyniłeś? Odpowie wtedy: Walczyłem dla Ciebie Boże, aż poległem. Bóg odpowie: Skłamałeś! Walczyłeś tylko po to by mówiono o tobie, że jesteś odważny. Po tych słowach rozkaże wrzucić go do ognia. [Muslim]

Walka może być prowadzona tylko na drodze Boga, tylko by uczynić słowo Boże najwyższym, by ustanowić na świecie pokój, sprawiedliwość oraz Boskie prawo dominujące nad wszelkim innym prawem, by ochronić ludzi przed uciskiem, prześladowaniami tyranią i agresją oraz dać im poczucie bezpieczeństwa.

{Dlaczego nie walczycie na drodze Boga, jak również za słabych mężczyzn, kobiety i dzieci, którzy mówią: „Panie nasz! Wyprowadź nas z tego miasta, którego mieszkańcy są niesprawiedliwi?! I daj nam od Siebie opiekuna! I daj nam od Siebie pomocnika!”} [Koran 4:75]

{Wolno walczyć tym, którzy doznali krzywdy – Zaprawdę, Bóg jest wszechwładny, by im udzielić pomocy! – i tym, którzy zostali wypędzeni bezprawnie ze swoich domostw, jedynie za to, iż powiedzieli: „Pan nasz – to Bóg!” I jeśliby Bóg nie odepchnął ludzi, jednych przy pomocy drugich, to zostałyby zniszczone klasztory i kościoły, miejsca modlitwy i meczety, gdzie często wspomina się imię Boga. Bóg pomoże z pewnością tym, którzy Jemu pomagają. Zaprawdę, Bóg jest Mocny, Potężny! i tym, którzy – jeśli umocnimy ich na ziemi – odprawiają modlitwę, dają jałmużnę, nakazują to, co jest dobre, a zakazują tego, co jest naganne. Do Boga należy ostateczny wynik wszystkich spraw!} [Koran 22:39-41]

W powyższym fragmencie z Koranu Allah przyzwala walczyć tym, którzy doznali krzywd, którzy byli prześladowani, nad którymi się znęcano i których atakowano. W takim przypadku walka jest oczywistym prawem i obowiązkiem, a ucieczka od niej spowodowałaby tylko większe zło.

{Zapłatą za zło jest zło jemu podobne. Ale kto przebaczy i naprawi, to znajdzie zapłatę u Boga. Zaprawdę, On nie miłuje niesprawiedliwych!} [Koran 42:40]

Możemy zauważyć wiele korzyści płynących z takiej walki:

• Ochrona życia i bezpieczeństwo – dzięki którym ludzie nie czują strachu przed uciskiem i prześladowaniami.

• Wolność i swoboda religijna – dzięki której ludzie mogą bez przeszkód praktykować swoją religię.

{I jeśliby Bóg nie odepchnął ludzi, jednych przy pomocy drugich, to zostałyby zniszczone klasztory i kościoły, miejsca modlitwy i meczety, gdzie często wspomina się imię Boga.} [Koran 22:40]

• Pomoc dla potrzebujących – którą osiąga się przez ustanowienie obowiązku płacenia Zakat (jałmużny).

• Wyższość duchowa i moralną – która jest możliwa dzięki przestrzeganiu modlitwy.

{zaprawdę, Bóg jest Mocny, Potężny! i tym, którzy – jeśli umocnimy ich na ziemi – odprawiają modlitwę, dają jałmużnę…} [Koran 22:41]

• Postęp społeczno-kulturowy – który jest możliwy dzięki współpracy na rzecz dobra społecznego i dzięki któremu maleje ilość zła i przestępstw.

{Zakazują tego, co jest naganne. Do Boga należy ostateczny wynik wszystkich spraw!} [Koran 22:41]

Jakie są zasady prowadzenia Wojny?

wpid-screenshots_2015-05-21-12-29-31_20150628174857699.jpg

{Zwalczajcie na drodze Boga tych, którzy was zwalczają, lecz nie przekraczajcie wyznaczonych granic. Zaprawdę; Bóg nie miłuje tych, którzy je przekraczają.} [Koran 2:190]

W tym wersecie muzułmanie zostali pouczeni by nie przekraczali wyznaczonych granic, by prowadzili wojnę tak jak nakazuje tego Islam i nie łamali jego zasad. Warto zaznaczyć tu, iż Islam ustanowił swój kodeks zasad postępowania podczas wojny wiele setek lat przed konwencją genewską. W tym czasie w trakcie trwania wojen ogólnie przyjęte oraz dopuszczalne było wszelkiego rodzaju barbarzyństwo i bestialstwo.

Dyplomacja

Muzułmanie zostali zobowiązani do wypełniania wiernie wszystkich paktów czy umów, jakie zawarli z nie-muzułmanami. Zasada ta jest wiążąca dla muzułmanów, tak długo jak długo nie-muzułmanie wywiązują się z tego, do czego się zobowiązali.

{O wy, którzy wierzycie! Bądźcie wierni zobowiązaniom.} [Koran 5: 1]

{Wypełniajcie wiernie przymierze z Bogiem, skoro je zawarliście! Nie łamcie przysiąg, skoro je złożyliście, boć przecież uczyniliście Boga waszym poręczycielem! Zaprawdę, Bóg wie, co wy czynicie!} [Koran 16: 91]

Z tego powodu państwo muzułmańskie nie może rozpocząć działań wojennych bez uprzedniego wypowiedzenia wojny. Zasada ta nie obowiązuje jednak, jeśli państwo nie-muzułmańskie zaatakowało już otwarcie muzułmanów. Oczywistym jest również, że muzułmanie nie mogą atakować tych państw, z którymi mają podpisane pakty o nieagresji, czy zawieszeniu broni, dopóki nie wygasną ich terminy lub nie-muzułmanie nie złamią ich warunków.

{A jeśli naprawdę obawiasz się zdrady ze strony pewnych ludzi, to tak samo odrzuć (otwarcie) ich przymierze. Zaprawdę, Bóg nie kocha zdrajców!} [Koran 8:58]

W przypadku, gdy nie-muzułmanie pragną pokoju, muzułmanie zobligowani są do przystania na ich propozycję.

{A jeśli oni skłonią się do pokoju, to i ty się ku niemu skłoń i zaufaj Bogu! Zaprawdę, On jest Słyszący, Wszechwiedzący!} [Koran 8:61]

Prawa Ludności Cywilnej

{Bóg nie zabrania wam, abyście byli dobrzy i sprawiedliwi względem tych, którzy was nie zwalczali z powodu religii ani nie wypędzali was z waszych domostw. Zaprawdę, Bóg miłuje ludzi sprawiedliwych!} [Koran 60:8]

Islam nie zezwala na atakowanie ludności cywilnej, która nie bierze udziały w walkach. Islam zabrania zabijania kobiet, dzieci, starców, duchownych, osób niepełnosprawnych czy robotników.

Relacjonował Abdullah ibn Umar(RA): Podczas jednej z bitew Prorok Muhammad(SAAŁS) zobaczył ciało martwej kobiety. Powiedział wtedy, że Wysłannik Boży zabrania zabijać kobiet i dzieci. [Bukhari] Według innego przekazu powiedział wtedy, że Wysłannik Boży zakazuje zabijać kobity i służących. [Abu Daud]

Relacjonował Anas ibn Malik (RA): Prorok Muhammad (SAAŁS) dawał również następujące rozkazy dowódcom wojskowym: ” Nie zabijajcie ludzi starych, niemowląt, dzieci, ani kobiet; nie bądźcie nieuczciwi względem łupów, czyńcie dobro, gdyż Bóg kocha tych, którzy czynią dobro.” [Abu Daud]

Ludność cywilną należy, więc traktować w sposób humanitarny. Zakazane jest, więc pozbawianie jej środków potrzebnych do przetrwania – nie wolno zatruwać wody, niszczyć zapasów żywności, palić lasów, sadów czy pól. Niedozwolone jest atakowanie obiektów takich jak szpitale, szkoły czy świątynie.

Pierwszy kalif, Abu Bakr (RA) dał swojej armii następujące rozkazy: „Daje wam dziesięć rozkazów: Nie zabijajcie kobiet, dzieci, osób starszych, ani niepełnosprawnych. Nie ścinajcie drzew owocowych. Nie niszczcie obszarów mieszkalnych. Nie wolno wam zabijać żadnych stad zwierząt ani wielbłądów, jedynie dla waszego wyżywienia. Nie powinniście palić uli ani nie powinniście ich niszczyć. Nie kradnijcie z łupów i nie bądźcie tchórzliwi.” [Mułatta] Według innego przekazu powiedział, co następuje: „Nie dopuszczajcie się zdrady, i nie odchodźcie od drogi prostej. Nie wolno wam okaleczać, ani zabijać dzieci, starców czy kobiet. Nie niszczcie palm, nie palcie ich ogniem i nie ścinajcie żadnych drzew owocowych. Nie wolno wam zabijać żadnych stad zwierząt ani wielbłądów, jedynie dla waszego wyżywienia. Prawdopodobnie napotkacie na ludzi, którzy poświęcili swe życie służbie klasztorowej; pozostawcie ich dla tego, ku czemu poświęcili swe życie. Prawdopodobnie napotkacie na ludzi, którzy częstować was będą różnymi potrawami. Możecie jeść, ale nie zapomnijcie wspominać Imienia Allaha.” [at-Tabari]

Prawa Kombatantów

W Islamie nawet żołnierze wrogiej armii mają swoje prawa, które powinny być szanowane. Prorok Muhammad (SAAŁS) wielokrotnie pouczał swoich wojowników, by nie znęcali się nad przeciwnikami, by nie poniżali ich i nie traktowali ich nieludzko.

Relacjonował ibn Masud (RA): Prorok Muhammad (SAAŁS) uczył wojowników swojej armii, że prawdziwi wierzący okazują miłosierdzie, nawet podczas walki ze swoimi wrogami. [Abu Daud]

Relacjonował Abu Huraira (RA): Prorok Muhammad (SAAŁS) nakazywał również swoim wojownikom, by podczas walki z wrogiem starali się nie uderzać w twarz.[Bukhari i Muslim]

Prorok (SAAŁS) nie zezwalał, aby w jakikolwiek sposób torturować wrogów. Tortury są jedynymi z najgorszych czynów, jakich mogą dopuścić się ludzie są, więc całkowicie zakazane przez Islam.

Relacjonował ibn Jala (RA): Prorok Muhammad (SAAŁS) zabronił zabijać powoli.[Abu Daud] Zabronił również karania ogniem.[Bukhari]

Każdy z żołnierzy wrogiej armii ma również możliwość poddania się i wyłączenia się z walki. W takiej sytuacji nie może być on atakowany i zapewnione jest mu bezpieczeństwo.

{A jeśli ktoś z bałwochwalców poszukuje u ciebie schronienia, to daj mu schronienie, tak by mógł usłyszeć słowo Boga, a następnie doprowadź go do miejsca bezpiecznego. Tak się stanie, ponieważ to są ludzie, którzy nie wiedzą.} [Koran 9:6]

Poganie w czasach Proroka (SAAŁS) mieli zwyczaj okaleczania ciał ludzi zabitych i patroszenia ich w akcie zemsty. Islam zniósł ten okropny zwyczaj, całkowicie go zakazując oraz nakazując szacunek wobec zwłok wrogich żołnierzy.

Relacjonował Sulajman ibn Buraid (RA): Gdy Prorok Muhammad (SAAŁS) wysyłał wojsko mówił do dowódców: „Nie kradnijcie z łupów, nie działajcie podstępnie, nie okaleczajcie zwłok, nie zabijajcie dzieci.” Następnie przekazywali oni te rozkazy swoim żołnierzom. [Mułatta, Muslim, Abu Daud, Tirmidhi]

Relacjonował Abdullah ibn Jazid al-Ansari (RA): Prorok Muhammad (SAAŁS) surowo zabronił wojownikom swojej armii dokonywać grabieży oraz okaleczać zwłok. [Bukhari]

Jaka jest pozycja Islamu względem Terroryzmu?

Po omówieniu kwestii dżihadu oraz wojny w Islamie, warto przyjrzeć się zjawisku współczesnego terroryzmu. Uważny czytelnik na pewno wysunął już odpowiednie wnioski i zauważył, że zamachy określane mianem terrorystycznych nie mają oparcia w Islamie, a działania podejmowane przez terrorystów są przez Islam potępiane. Życie ludzkie w Islamie jest święte i nawet podczas wojny nikt nie ma prawa tknąć osoby niewinnej, wynika to bezpośrednio ze świętego Koranu, jak również było to wielokrotnie podkreślane przez Proroka Muhammada.

{A kto zabije wierzącego naumyślnie, to zapłatą dla niego będzie Gehenna, gdzie będzie przebywał wiecznie. Bóg rozgniewał się na niego i przeklął go, i przygotował dla niego karę ogromną.} [Koran 4:93]

Relacjonował Abdullah bin Amr bin al-Aas (RA): Prorok Muhammad (SAAŁS) powiedział: „Ten kto zabił mua’ahid (nie-muzułmanina mieszkającego w kraju muzułmańskim), nie poczuje nawet zapachu raju, mimo iż można go poczuć z odległości czterdziestu lat.”[Bukhari]

{Ten, kto zabił człowieka, który nie popełnił zabójstwa i nie szerzył zgorszenia na ziemi, czyni tak, jakby zabił wszystkich ludzi. A ten, kto ocalił życia człowieka, czyni tak, jakby ocalił życie wszystkich ludzi.} [Koran 5:32]

Pojawia się pytanie, dlaczego niektóre zamachy terrorystyczne popełniane są w imię Islamu? Niestety niektórzy ignoranci ulegają propagandzie pewnych heretycznych grup, które używają Islamu do osiągnięcia celów politycznych. Manipulują oni wersetami z Koranu, jak również hadisami Proroka Muhammada (SAAŁS) mówiącymi o zaletach dżihadu mieszając je wraz z ich własnymi poglądami. Używają oni jedynie tych wersetów i hadisów, które się im podobają, odrzucając te, które jasno pokazują jak muzułmanin powinien postępować w czasie wojny. Potępiamy takich ludzi i prosimy Allaha, by poprowadził ich na drogę Koranu i Sunny.

Autor: binJellul Zrodlo