Czy Muhammad był człowiekiem przemocy?

Zdaje się, że setki millionów ludzi na całym świecie to wyznawcy Islamu. Pochodzą z krańcowo różnorakich środowisk oraz reprezentują niemal wszystkie znane ludzkie szczepy. Ponadto, całkiem regularnie niebagatelne liczby ludzi przyjmują Islam. Fakt iż tysiące i tysiące ludzi z całego świata w ten sposób rewertują każdego roku powinno dawać świadectwo o spokoju, pogodności, prostocie i pięknie zaleceń i idei zawartych w przesłaniu naszego Proroka Muhammada (ﷺ)[i].

Jeśli Prorok (ﷺ) głosił przemoc, prowadził życie wypełnione agresją, trudno byłoby zrozumieć, dlaczego tak wiele osób nieustannie napływa do Islamu z własnej nieprzymuszonej woli.

Wzniosły Qur’an, podstawowe pismo Islamu, naucza świętości życia, nie przemocy. Nakazuje pokój, sprawiedliwość i wspóczucie jako podstawę dogmatów dla całej ludzkości i potępia agresję i przemoc we wszelkich formach.

“Zaprawdę, Bóg nakazuje: sprawiedliwość, dobroczynność i szczodrobliwość względem bliskich krewnych! On zabrania tego, co bezecne, naganne i występne. On was napomina – być może, wy się opamiętacie!” (Qur’an, 16:90)

Co więcej, w arabskim społeczeństwie VII wieku, gdzie godność człowiecza była mierzona rasą, pochodzeniem, kolorem, statusem i zamożnością, Qur’an podkreślał święty węzeł człowieczeństwa łączący wszystkich ludzi.

“O ludzie! Oto stworzyliśmy was z mężczyzny i kobiety i uczyniliśmy was ludami i plemionami, abyście się wzajemnie znali. Zaprawdę, najbardziej szlachetny spośród was, w obliczu Boga, to najbardziej bogobojny spośród was! Zaprawdę, Bóg jest wszechwiedzący, dobrze świadomy!” (Qur’an, 49:13)

Doprawdy koncepcja świętej wojny jest potępiana w Islamie, ponieważ wojna może być tylko opisana mianem sprawiedliwej lub niesprawiedliwej, ale nie świętej. Qur’an zezwala na sprawiedliwą wojne – wojnę prowadzoną po to, aby znieść tyranię i prześladowania oraz w samoobronie. Qur’an kategoryczne sprzeciwia się jednak wszelkim wojnom, jako aktom agresji.

“Zwalczajcie na drodze Boga tych, którzy was zwalczają, lecz nie bądźcie najeźdźcami. Zaprawdę; Bóg nie miłuje najeźdźców!” (Qur’an, 2:190)

“Wolno walczyć tym, którzy doznali krzywdy – Zaprawdę, Bóg jest wszechwładny, by im udzielić pomocy!” (Qur’an, 22:39)

zakaz zabijania w islamie. islam bez tajemnic, islam po polsku

Bóg zabrania muzułmanom atakować kogokolwiek, kto pozwala ludziom żyć w spokoju:

“Z wyjątkiem tych, którzy są związani z ludem mającym z wami przymierze; albo tych, którzy przyszli do was – z sercem ściśniętym – aby walczyć z wami albo ze swoim ludem. Gdyby zechciał Bóg, to dałby im władzę nad wami, I oni zwalczyliby was. A jeśli oni odejdą, nie prowadząc z wami walki, i zaofiarują wam pokój, to wówczas nie wskaże wam Bóg przeciwko nim żadnej drogi. Wy znajdziecie innych, którzy będą chcieli żyć z wami w pokoju, i żyć w pokoju ze swoim ludem. Za każdym razem, kiedy będą doprowadzeni do buntu, doznają w tej próbie porażki. A jeśli oni nie odejdą od was i nie zaproponują wam pokoju ani nie powstrzymają swoich rąk, to chwytajcie ich i zabijajcie ich, gdziekolwiek ich napotkacie. My wam dajemy nad nimi władzę jawną!” (Qur’an, 4: 90-91)

Prorok Muhammad (ﷺ) sięgał po uzbrojenie jedynie w samoobronie. On (ﷺ) urodził się w społeczności plemmiennej, gdzie jedynym, co było istotne między ludźmi, to więzy krwi. Kiedy głosił i nawoływał do wiary w Jednego Boga i uniwersalne braterstwo pomiędzy ludźmi, gwałtownie sprzeciwiali się mu potężni przedstawiciele jego społeczności. Poddawali jego i jego towarzyszy bezwzględnym prześladowaniom, nawet do stopnia linczowania niektórych. Ci zaś zostali tym samym zmuszeni do opuszczenia Mekki i emigracji do Abisynii, a następnie do Medyny. Nawet w Medynie nie zostawiono ich, aby mogli praktykować swoją wiarę w spokoju. Członkowie wrogich rodów, do których należał Prorok (ﷺ) zbierali siły, aby wyeliminować jego i jego towarzyszy. Ich knucia w celu pozbawienia Muhammada (ﷺ) życia kończyły się na niczym.

Zatem w takim kontekście Prorok (ﷺ) został upoważniony, by chwycić za broń, aby bronić siebie i swoich towarzyszy. Czyniąc to, nie odstępował nigdy od kategorycznej zasady świętości życia, jako że on (ﷺ) i jego towarzysze byli zobowiązani postępować według ścisłej etyki wojny sprawiedliwej i jasno określonych zasad zaangażowania. W środowisku, gdzie zabicie pojedynczego wielbłąda rozpętywało liczne wojny kosztujące tysiące żyć, Muhammad (ﷺ) prowadził wojny, które mogłyby być opisane jako drobne potyczki, gdyż liczby ofiar były ograniczone do minimum po obu stronach. To dlatego, że nic nie było bardziej odrażające dla Muhammada (ﷺ) niż zabicie niewinnej duszy.

W świetle powyższych informacji, aby lepiej zrozumieć etykę muhammadowych wojen, dobrze byłoby dla porównania rzucić trochę światła na wojny bohaterów biblijnych. Co znajdujemy w Starym Testamencie to często wojny totalne kładące całe populacje na ostrzu miecza. Aby zacytować tylko kilka przykładów:

“Jeśli podejdziesz pod miasto, by z nim prowadzić wojnę, [najpierw] ofiarujesz mu pokój, a ono ci odpowie pokojowo i bramy ci otworzy, niech cały lud, który się w nim znajduje, zejdzie do rzędu robotników pracujących przymusowo, i będą ci służyli. Jeśli ci nie odpowie pokojowo i zacznie z tobą wojować, oblegniesz je. Skoro ci je Pan, Bóg twój, odda w ręce – wszystkich mężczyzn wytniesz ostrzem miecza. Tylko kobiety, dzieci, trzody i wszystko, co jest w mieście, cały łup zabierzesz i będziesz korzystał z łupu twoich wrogów, których ci dał Pan, Bóg twój. Tak postąpisz ze wszystkimi miastami daleko od ciebie położonymi, nie będącymi własnością pobliskich narodów. Tylko w miastach należących do narodów, które ci daje Pan, twój Bóg, jako dziedzictwo, niczego nie zostawisz przy życiu.” (Stary Testament, Księga Powtórzonego Prawa 20:10-16)

“Tak mówi Pan Zastępów: Ukarzę Amaleka za to, co uczynił Izraelitom, jak stanął przeciw nim na drodze, gdy szli z Egiptu. Dlatego teraz idź, pobijesz Amaleka i obłożysz klątwą wszystko, co jest jego własnością; nie lituj się nad nim, lecz zabijaj tak mężczyzn, jak i kobiety, młodzież i dzieci, woły i owce, wielbłądy i osły”. (1 Księga Samuela 15:2-3)

Po podbiciu Jerycha: „I na mocy klątwy przeznaczyli na [zabicie] ostrzem miecza wszystko, co było w mieście: mężczyzn i kobiety, młodzieńców i starców, woły, owce i osły” (Ks. Jozuego 6:21).

Na tle powyższego Muhammad (ﷺ) przeciwnie, nigdy nie pozwalał zabijać tych, którzy nie uczestniczyli w walce. Wystosował dokładne rozkazy przeciwko zabijaniu cywili, w tym kobiet, dzieci, a nawet tych, którzy zaabsorbowani są odprawianiem praktyk religijnych. Zakazał również mordowania zwierząt w celach innych niż ich spożycie. W przeciwieństwie do pewnych przywódców, którzy rozkazywali zabijanie wszystkiego, co żyło, on (ﷺ) nauczał swoich wojowników, aby nie krzywdzili niewinnych stworzeń. Wykładał swym zwolennikom, aby w trakcie prowadzenia wojny przestrzegali świętości życia. Uczynił to przekazując historię jednego z dawnych proroków: po tym jak mrówka ugryzła jednego z proroków, ten opanowany wściekłością nakazał spalenie mrowiska. Wówczas Bóg objawił mu: “Ponieważ jedna mrówka ugryzła cię, jak śmiesz palić całą społeczność, która Mnie gloryfikuje![ii] Posiadamy również tradycje, w których Muhammad (ﷺ) zakazał swoim wojownikom oddzielania ptasich matek od ich potomstwa[iii]. Ci, którzy uważają postacie ze Starego Testamentu za święte, pomimo ich “polityki wojen totalnych” i zabijania całych ludności, a mimo to nie dostrzegają proroczego świadectwa Muhammada (ﷺ), pozwalają zwodzić się uprzedzeniom bardziej niż obiektywności czy prawdzie. Powinni poznać ogólną amnestię, jaką Muhammad (ﷺ) ofiarował (pokonanym) Mekkańczykom, którzy prześladowali jego i jego zwolenników, oraz prowadzili wojny przeciwko niemu przez ponad dekadę i porównać to ze zgładzeniem wszystkich mieszkańców podbitego Jerycha przez Jozuego[iv]. Porównajmy również interdykt wydany przez Muhammada (ﷺ) przeciwko okaleczaniu wojsk wroga[v] z tym jak Król Dawid zabił 200 Filistynów i odcięte im napletki ofiarował królowi Seulowi, aby wziąć za żonę jego córkę[vi].

Cytując te opowieści ze Starego Testament muszę pośpieszyć z uwagą, że – niech Bóg broni – w żaden sposób nie sugeruję, że dozwolone nam jest wydawać ocenę wartościującą na temat postępowania tych wielkich bohaterów czy proroków z przeszłości. Niewłaściwe byłoby z naszej strony osądzanie ich według naszych współczesnych standardów i praw, które przez stulecia ewoluowały. Natomiast ich postacie powinno się dokładnie studiować w specyficznym dla każdego z nich kontekście i otoczeniu. Jak mówi Qur’an:

hadis o zabijaniu niewinnych

Wydarzenia historyczne powinny być osądzane oraz analizowane kontekstualnie, a dotyczy to również wszystkich religii. Wracając do sprawy wojen Muhammada (ﷺ), muszę dodać, że hipokryzją byłoby uznawać  go za człowieka wojny, podczas gdy wiemy o milionach ludzi, którzy zginęli w czasie minionych wieków (spośród których śmierć większości nie miała przecież z Muhammadem (ﷺ) nic wspólnego, czy z inną wiarą). Zaprawdę, miliony przepadły w naszym minionym “oświeconym” wieku podczas dwóch wojen światowych i innych nacjonalistycznych dążeń. To dotyczy niezliczonych mężczyzn, kobiet, dzieci i zwierząt, którzy byli zabici lub okaleczeni, lub wciąż są zabijani czy okaleczani na mocy zastosowanego uranu, napalmów, min i opadów promienitwórczych. Zaprawdę, miliony przepadły w imię bezbożnego komunizmu i na drodze dążeń nacjonalizmu, sekularyzmu, korzyści politycznych czy dla pozyskania zasobów naturalnych..“To jest naród, który już przeminął. Dla niego to, co sobie zyskał, a dla was to, co wy sobie zyskaliście. Wy nie będziecie pytani o to, co oni czynili.” (Qur’an,  2: 134)

Wszyscy ludzie, którym cenne jest sumienie powinni posłuchać proroczego Muhammada (ﷺ), kiedy ten rzekł: “Ktokolwiek zabije drobnego ptaka bez powodu, wówczas zwierzę zaklinać będzie Boga w dniu Zmartwychwstania tymi słowy: O Panie, ten i ten zabił mnie bez powodu. I nie zabił mnie z jakiejkolwiek dobroczynnej przyczyny.” (An-Nasa’i, Ad-Darami, and Ahmad)[vii]

Bóg Wszechmocny sam wie, ile będą musiały rozliczać sie “cywilizowane narody” w zamian za zabicie wszelkiego oddychającego stworzenia dokonywane w imię “demokracji”, “wolności”, “wywłaszczeń”, “humanitarnej interwencji” a nawet postępu. Może najlepszą formą konkluzji będzie zacytowanie proroczych słów Jezusa, pokój z Nim,:

„Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a belki we własnym oku nie dostrzegasz?” (Ewangelia wg. św. Łukasza 6:41-42)[viii].

Autor: Szeikh Ahmad Kutty – Starszy wykładowca w Instytucie Islamu w Toronto; Tłumaczenie i przypisy: Anna Lachowska


[i] ﷺ ar. “Niech błogosławieństwa Boga i pokój będą mu dane” to zwrot, którego używa się, ilekroć imię Proroka Muhammada (ﷺ) jest wspominane. Translit.: “ṣallallāhuʿalajhi łasalam

[ii] Uznana za sahih  przez Al-Albani. Sunan Abi Dawud 5266, w j. angielskim i arabskim: http://sunnah.com/abudawud/43/494 W podobnej wersji hadith ten występuje w Sahih Al-Bukhari: Prorok Muhammad (ﷺ ) powiedział: „Jednego razu, gdy pewien spośród proroków prorok odpoczywał pod drzewem, ugryzła go mrówka. Wówczas nakazał on zgarnięcie jego bagażu spod tegoż drzewa, a następnie podłożenie ognia pod miejsce bytowania mrówek. Bóg zesłał mu wtedy objawienie: >Czyż nie byłoby wystarczającym, aby spalić tę pojedynczą mrówkę (która ciebie ugryzła)?<”Dostępne w j. angielskim: http://islamicsharing.com/hadith/sahih-bukhari-volume-4-book54-number-536.html

[iii] Ibn Masud przekazał: Byliśmy z Posłańcem Bożym (ﷺ) w podróży, kiedy oddalił sie za potrzebą. Podczas jego nieobecności zobaczyliśmy czerwonego ptaka z jej dwoma potomstwami. Zchwytaliśmy je, następnie czerwono upierzona matka przyfrunęła do nas i uderzała skrzydłami o ziemię. Kiedy Prorok (ﷺ) powrócił, rzekł: “Kto przysporzył temu stworzeniu przykrości z powodu jej młodych? Zwróćcie je jej.” Zauważył kopiec mrówek, który spaliliśmy. Zapytał, “Kto podłożył do niego ogień?” Odrzekliśmy: “My to uczyniliśmy.” On (ﷺ) powiedział: “ Nikt nie ma prawa karać ogniem poza Panem Ognia.” Abu Dawud, w Rijad As-Sahih, Księga Zakazanych Czynów; w j. angielskim i arabskim dostępne na: http://sunnah.com/riyadussaliheen/18/100

[iv] o bitwie pod Jerycho: https://pl.wikipedia.org/wiki/Bitwa_pod_Jerycho

[v] w j. angielskim, str. 282-283 dostępne w artykule pt. “Islam and International Law” https://www.icrc.org/eng/assets/files/other/irrc_858_zuhili.pdf

[vi] 1 Sm 18, 27-28, dostępne w: http://biblia.deon.pl/rozdzial.php?id=1171

[vii] Sunan an-Nasa’i 4446; 43, Hadith 86, w j. angielskim i arabskim: Vol. 5, Book 43, Hadith 4451
http://sunnah.com/nasai/43/86

[viii] Biblia Tysiąclecia http://biblia.deon.pl/index.php

 

Reklamy

Tłumaczenie i zalety Ajat Al-Kursi (Werset Tronu)

zalety ajat-al-kursi Werset Tronu, Koran, 2:255, hadis o ajat-alkursi

Oto Werset Sury Baqara (Krowa), numer 255 zwany Ajat Al-Kursî. Przypisywane są mu wielkie zalety, jako że autentyczny hadis opisuje go jako „najwspanialszy Werset w Księdze Allâha”.

اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلاَ نَوْمٌ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلاَ يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاءَ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمَاو ;َاتِ وَالأَرْضَ وَلاَ يَئُودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ

Allâhu lâa ‚ilâha ‚illâ Hułal-Hajjul-Qajjûm; lâ ta’khudhuhû sinatun ła lâ nałm; lahu mâ fis-samâłâti ła mâ fil-‚ard; man dhâl-ladhî jaszfa’u ‚indahûu ‚illâ bi’indhnih; ja’lamu mâ bajna ‚ajdîhim ła mâkhalfahum ła lâ juhiitûna biszaj’im-min ‚ilmihî ‚illâ bimâ szâa’; łasi’a Kursî juhus-samâłaati łal-‚arda ła lâ ja’ûduhû hifdhuhumâ; ła Hułal-‚Alijul-‚Adhîm.

Przepiękna recytacja: http://www.quran411.com/ayatul-kursi.asp

Tłumaczenie znaczenia Ajat Al-Kursi (Werset Tronu):

Allah / Bóg – nie ma boga, jak tylko On – Żyjący, Istniejący! Nie chwyta Go ni drzemka, ni sen. Do Niego należy to, co jest w niebiosach, i to, co jest na ziemi! A któż będzie się wstawiał u Niego inaczej jak za Jego zezwoleniem? On wie, co było przed nimi, i On wie, co będzie po nich. Oni nie obejmują niczego z Jego wiedzy, oprócz tego, co On zechce. Jego tron jest tak rozległy jak niebiosa i ziemia; Jego nie męczy utrzymywanie ich. On jest Wyniosły, Ogromny! (Koran, 2:255)

Zalety wersetu Al-Kursi:

  1. Werset ten jest najbardziej wzniosłym wersetem Świętego Koranu.
  2. Czytelnik jest chroniony przed złymi skutkami dżinów od rana do wieczora i od wieczora do rana.
  3. Jest równy jednej czwartej Koranu Kareem.
  4. Ktokolwiek recytuje go po FARD Salaat (obowiązkowej modlitwie) będzie chroniony aż do następnego Salaat.
  5. Dmuchanie go na jedzenie i picie przynosi błogosławieństwo i obfitość.
  6. Jest większa niż niebiosa, ziemia, Jannah (Raj) i Jahannam (Pieklo).
  7. Czytanie go po wejściu do domu, powoduje, że Szatan stamtąd ucieka.
  8. Ten kto recytuje owy werset, jego dzieci, dom, bogactwo, nieruchomości i domy sąsiadów są bezpieczne.
  9. Każdy, kto czyta go wraz z ostatnimi wersetami Sury Baqarah, Szatan nie wchodzi do jego domu na trzy dni.
  10. Dżiny nie moga otworzyć żadnego naczynia, na którym jest ten werset wypowiedziany.
  11. Złodziej nie zbliża się do recytatora.
  12. Gdy recytowany wraz z ostatnimi wersetami Sury Baqarah, prośba recytatora nie zostanie bez uwagi.
  13. Ktokolwiek wypowie go tuż przed spaniem na noc, jest chroniony aż do rana. Dwa anioły są wydelegowane do jego ochrony.
  14. Kto recytuje go po każdym fard Salaat, zostanie nagrodzony wdzięcznym sercem, językiem wystawiającym Allah, nagrodą osoby, która ginie z powodu swoich przekonań religijnych, a także osoby prawdomównej.
  15. Kiedy czyta go na swoje mienie i własności, Szatan do tego nie podchodzi. SubahanAllah!

‚Ubajj bin Ka’b powiedział, że Prorok ﷺ zapytał go o najwspanialszy Werset w Księdze Allâha, na co ten odpowiedział: „Allâh i Jego Wysłannik wiedzą lepiej.” Kiedy Prorok powtórzył pytanie kilkakrotnie, ‚Ubajj powiedział: „Werset (Âjat) Al-Kursî .”Prorok rzekł: „Gratuluje posiadanej wiedzy, Abu Al-Mundhir! Na Tego, Który w Swej Dłoni trzyma mą duszę! Ten Werset ma język i usta, którymi wychwala Króla (Allah) obok nogi Tronu.”[3]

Abu Ajjub powiedział, że miał kilka daktyli i pewien demon (Ghûl[4]) podbierał z nich, więc (Abu Ajjub) poskarżył się Prorokowi.

Prorok ﷺ powiedział: „Kiedy go zobaczysz, powiedz: ‚W Imię Allâha, odpowiedz Wysłannikowi Allâha!'” Abu Ajjub powiedział, że kiedy (demon) pojawił się ponownie, wypowiedział te słowa i złapał go. Ten błagał: „Już więcej nie przyjdę!”, więc Abu Ajjub go puścił. Abu Ajjub poszedł do Proroka, a on zapytał: „Co uczynił twój pojmany?” Abu Ajjub odparł: „Kiedy go schwyciłem, powiedział dwukrotnie: ‚Już więcej nie przyjdę’, więc puściłem go.” Prorok powiedział: „On wróci.”

Abu Ajjub powiedział: „Złapałem go dwa lub trzy razy, niemniej jednak za każdym razem (puszczałem, kiedy) przyrzekał, że nie wróci. Szedłem do Proroka, a on pytał: „Jakie są wieści o twoim pojmanym?” Mówiłem: „Złapałem go, a następnie puściłem, kiedy powiedział, że już więcej nie wróci.” Prorok mówił, że powróci. Pewnego razu, kiedy go złapałem, powiedział: ‚Puść mnie, a nauczę cię recytacji, która sprawi, że nie spotka cię żadna krzywda; jest to Werset (Âjat) Al-Kursî.’ Abu Ajjub poszedł do Proroka i opowiedział mu o tym, a ten rzekł: „To kłamca, aczkolwiek powiedział prawdę.”” W języku arabskim słowo ‚Ghûl’ odnosi się do dżinów pojawiających się nocą.[5]

Abu Hurairah powiedział: „Wysłannik Allâha kazał mi pilnować Sadaqah (jałmużny) Ramadânu. Ktoś zakradł się do środka i zaczął nabierać żywność garściami. Złapałem go i powiedziałem: „Na Allâha, zabiorę cię do Wysłannika Allâha!” On powiedział: „Puść mnie, jestem potulny[6], mam wiele osób na utrzymaniu i jestem w ciężkiej potrzebie.”

Puściłem go, a następnego ranka Wysłannik Allâha zapytał mnie: „Co uczynił wczoraj twój pojmany, Abu Hurairah?” Powiedziałem: „Wysłanniku Allâha! Skarżył się, że jest w potrzebie i ma wiele osób na utrzymaniu, więc zrobiło mi się go żal i puściłem go.” Wysłannik Allâha rzekł: „Zaprawdę, okłamał cię i przyjdzie ponownie.”

Uwierzyłem, że znów się pojawi, ponieważ Wysłannik Allâha powiedział mi, że wróci. Zatem, wyglądałem go. Kiedy (się pojawił i) zaczął kraść żywność garściami, złapałem go i powiedziałem: „Teraz naprawdę zabiorę cię do Wysłannika Allâha.” On powiedział: „Puść mnie! Jestem w ciężkiej potrzebie i mam na utrzymaniu wiele osób. Obiecuję, już więcej nie przyjdę.”

Zlitowałem się nad nim i puściłem go. Rankiem Wysłannik Allâha zapytał mnie: „Co uczynił w nocy twój pojmany, Abu Hurairah?” Odrzekłem: „Wysłanniku Allâha! Użalał się, że jest w ciężkiej potrzebie i ma wiele osób, które utrzymuje, więc zrobiło mi się go żal i uwolniłem go.” Wysłannik Allâha powiedział: „Zaprawdę, skłamał; przyjdzie ponownie.”

Czekałem na niego bacznie po raz trzeci, a kiedy (przyszedł i) zaczął kraść żywność garściami, złapałem go i powiedziałem: „Naprawdę, teraz zabiorę cię do Wysłannika Allâha, jako że to trzeci raz, kiedy przyrzekłeś, że nie wrócisz, a mimo to wróciłeś.” Ten powiedział: „Pozwól, że nauczę cię słów, dzięki którym Allâh obdarzy cię korzyścią.” Zapytałem: „Jakie to słowa?” On odpowiedział: „Kiedykolwiek udawać się będziesz na spoczynek, recytuj Werset (Âjat) Al-Kursî – Allâhu lâ ilaha illa Hułal-Hajjul-Qajjûm – do końca Wersetu. (Jeśli tak uczynisz), Allâh wyznaczy ci strażnika, który zostanie przy tobie i żaden szatan się nie zbliży się do ciebie do rana.”

Tak więc puściłem go. O poranku Wysłannik Allâha zapytał: „Co uczynił wczoraj twój pojmany?” Odrzekłem: „Wysłanniku Allâha! Oświadczył, że nauczy mnie słów, dzięki którym Allâh obdarzy mnie korzyścią, więc puściłem go.” Wysłannik Allâha zapytał: „Co to za słowa?” Odpowiedziałem: „Powiedział mi: ‚Kiedykolwiek udawać się będziesz na spoczynek, recytuj Werset (Âjat) Al-Kursî od początku do końca, Allâhu lâ ilaha illa Hułal-Hajjul-Qajjûm.‚ Potem powiedział: ‚(Jeśli tak uczynisz), Allâh wyznaczy ci strażnika, który zostanie przy tobie i żaden szatan się nie zbliży się do ciebie do rana.’ (Jeden z przekazicieli) wspomniał, że oni (Towarzysze) palili się do wykonywania dobrych uczynków. Prorok powiedział: „Powiedział prawdę, mimo, że jest kłamcą. Czy wiesz z kim rozmawiałeś przez trzy ostatnie noce, Abu Hurairah?” Abu Hurairah powiedział: „Nie.” On powiedział: „To był Szatan.”[7]

Najwspanialsze Imię Allaha znajduje się w Wersecie al-Kursi

Asmâ’ bint Jazîd bin As-Sakan powiedziała: „Słyszałam, jak Wysłannik Allâha powiedział odnośnie dwóch Wersetów: [2:255] {Allâh! Nie ma boga, jak tylko On – Żyjący, Istniejący!} oraz [3:1-2] {Alif. Lâm. Mîm. Allâh! Nie ma boga; jak tylko On – Żyjący, Istniejący!} – „Zawierają najwspanialsze Imię Allâha.”[8]

Dodatkowo, Abu Umâmah przekazał, że Prorok powiedział: „Najwspanialsze Imię Allâha, przez które, jeśli się Go poprosi, On odpowie na prośbę, znajduje się w trzech surach: Al-Baqarah, Âl `Imrân oraz Ta-Ha.”[9]

Hiszâm bin ‚Ammâr, Khatîb (mówca, orator) z Damaszku (i jeden z przekazicieli w powyższym hadisie) powiedział: „Jeśli chodzi o (Surę) Al-Baqarah, to znajduje się ono (Imię Allâha) w [2:255] {Allâh! Nie ma boga, jak tylko On – Żyjący, Istniejący!}; w Âl-‚Imrân, zawarte jest w [3:1-2] {Alif. Lâm. Mîm. Allâh! Nie ma boga; jak tylko On – Żyjący, Istniejący!}; zaś w Surze Ta-Ha, znajduje się w [20:111] {Twarze korzą się przed Żyjącym, Trwającym!}.”

Werset al-Kursi liczy dziesięć pełnych zdań w języku Arabskim

1. Słowa Allâha: {Allâh! Nie ma boga, jak tylko On – Żyjący, Istniejący!} – mówią, że Allâh jest Jeden i jest Jedynym Panem całego stworzenia.

2. Słowa Allâha: {Żyjący, Istniejący} – zaświadczają o tym, że Allâh jest Wiecznie Żyjącym, Który nigdy nie umiera, Który utrzymuje wszystko i wszystkich. Wszelkie stworzenie potrzebuje Allâha i całkowicie od Niego zależy, podczas gdy On jest Najbogatszy, jest Tym, Który nie potrzebuje żadnego stworzenia. Podobnie Allâh mówi:{I z Jego znaków jest to, iż stoją mocno na Jego rozkaz niebo i ziemia.} [30:25].

3. Słowa Allâha: {Nie chwyta Go ni drzemka, ni sen.} – oznaczają: żaden brak, nieświadomość czy niewiedza nigdy nie ogarniają Allâha. Ściśle mówiąc, On jest świadom i kontroluje to, co zaskarbia sobie każda dusza, sprawuje doskonały dozór nad wszystkim, nic nie umyka Jego Wiedzy i żadna skryta sprawa nie jest dla Niego tajemnicą. Do Jego doskonałych Atrybutów należy to, że nigdy nie zapada w drzemkę ani nie zasypia. Stąd Słowa Allâha: {Nie chwyta Go ni drzemka}, które wskazują na to, że Allâha nie ogarnia nieświadomość spowodowana drzemką . Następnie Allâh mówi: {ni sen}, który jest silniejszy od drzemki.

Abu Musa powiedział: „Wysłannik Allâha przekazał nam słowa dotyczące czterech słów: „Allâh nie śpi i sen nie przystoi Jego Majestatowi. On obniża szale i je podnosi. Uczynki dnia wznawiane są przed Nim przed uczynkami nocy, a uczynki nocy przed uczynkami dnia. Jego Zasłoną jest światło lub ogień, a gdyby ją zdjął, promienie Jego Oblicza spaliłyby wszystko z Jego stworzenia, czego dosięgnąłby Jego Wzrok.”[10]

4. Słowa Allâha: {Do Niego należy to, co jest w niebiosach, i to, co jest na ziemi!} – wskazują na to, że wszyscy są sługami Allâha, częścią Jego Królestwa i podlegają Jego mocy i władzy. Podobnie Allâh powiedział: [19:93-95]{Każdy, kto jest w niebiosach i na ziemi, przychodzi do Miłosiernego jako sługa. On ich przeliczył i policzył ich dobrze. I oni wszyscy przyjdą do Niego, w Dniu Zmartwychwstania, pojedynczo.}.

5. Słowa Allâha: {A któż będzie się wstawiał u Niego inaczej jak za Jego zezwoleniem?} – podobne są do Jego Słów: [53:26] {A ileż to aniołów jest w niebiosach, których wstawiennictwo nic nie pomoże, chyba tylko, jeśli Allâh pozwoli, i temu, komu zechce, i kto Mu się spodoba.} oraz [21:28] {oni będą się wstawiać tylko za tymi, których On sobie upodobał}. Werset ten zaświadcza o Wielkości, Dumie i Łasce Allâha, jak również o tym, że nikt nie śmie orędować przed Nim w czyjejkolwiek sprawie, jak tylko za Jego pozwoleniem. I rzeczywiście, w hadisie o wstawiennictwie Prorok powiedział:

„Stanę pod Tronem i upadnę w pokłonie, a Allâh pozwoli mi, bym został w tej pozycji tyle, ile On zechce. Następnie zostanie mi powiedziane: „Podnieś głowę, przemów, a będziesz wysłuchany, wstawiaj się, a twoje wstawiennictwo zostanie przyjęte.” Potem Prorok powiedział: „Pozwoli mi wprowadzić do Raju określoną liczbę (ludzi).”

6. Słowa Allâha: {On wie, co było przed nimi, i On wie, co będzie po nich.} –nawiązują się do Jego doskonałej znajomości wszelkiego stworzenia; jego przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Allâh powiedział, że anioły ogłosiły: [19:64] {My zstępujemy tylko na rozkaz Tego Pana. Do Niego należy to, co jest przed nami, to, co jest za nami, i to, co jest między tym wszystkim. Twój Pan nie zapomina!}.

7. Słowa Allâha: {Oni nie obejmują niczego z Jego wiedzy, oprócz tego, co On zechce.} – zaświadczają o tym, że nikt nie osiąga żadnej części Wiedzy Allâha, oprócz tego, co On przekazuje i na co pozwala. Ta część Wersetu wskazuje, że nikt nie dostępuje wiedzy o Allâhu, ani o Jego Atrybutach, oprócz tego, co On nam przekaże. Na przykład Allâh powiedział: [20:110] {a oni nie obejmują tego swoją wiedzą}.

8. Allâh powiedział: {Jego Kursî jest tak rozległy jak niebiosa i ziemia;} – Łakî` zrelacjonował w swym Tafsirze, że Ibn ‚Abbâs powiedział: „Kursî to podnóżek i nikt nie jest w stanie ocenić należycie Tronu Allâha.”[11] Dodatkowo, Ad-Dahhâk powiedział, że Ibn ‚Abbâs rzekł: „Gdyby siedem niebios i siedem ziem zostało spłaszczonych i ułożonych obok siebie, razem dodane wielkością przypominałyby pierścionek na pustyni w porównaniu z Kursî.”

9. Allâh powiedział: {Jego nie męczy utrzymywanie ich.}– – co oznacza: nie obciąża Go, ani nie męczy ochrona niebios, ziemi i wszystkiego, co znajduje się między nimi. Ściśle mówiąc, jest to dla Niego łatwe. Dodatkowo, Allâh utrzymuje wszystko, sprawuje doskonały nadzór nad wszystkim, nic nie umyka Jego Wiedzy i żadna sprawa nie jest dla Niego tajemnicą. Wszystkie sprawy są niewielkie, skromne i poślednie wobec Niego. On jest Najbogatszy, godny wszelkiej chwały. On czyni to, co chce i nikt nie może pytać Go o to, co czyni, podczas gdy On o to zapyta (ludzi). On posiada absolutną moc nad wszystkimi rzeczami i doskonałe baczenie na wszystko. On jest Najwyższy, Największy, nie ma innego bóstwa godnego czci poza Nim, ani innego pana poza Nim.

10. Słowa Allâha: {On jest Wyniosły, Ogromny!} – podobne są do Jego Słów: [13:9] {On jest Wielki, Wyniosły}. Ten oraz inne Wersety, jak również autentyczne hadisy mówiące o Atrybutach Allâha muszą być rozpatrywane w sposób, w jaki rozpatrywali je Salaf (prawowierni przodkowie) – przyjmując ich dosłowne znaczenie, nie przyrównując ich (do atrybutów stworzenia) czy zmieniając ich oczywiste znaczenie.


[1] Kursî – 1) krzesło, stołek; 2) siedzenie; 3) tron; 4) piedestał (Słownik arabsko-polski, J. Danecki, J. Kozłowska).  J. Bielawski tłumaczy tutaj jako „tron”.

[przyp. Abu Anas]
Kursî znaczy dosłownie podnóżek lub taboret, czasami błędnie tłumaczone jako Tron Allâha (`Arsz). Kursî wspomniane w tym wersecie, jest czym innym niż `Arsz, który wspomniany jest między innymi w 7:54, 10:3, 85:15. Kursî znajduje się poniżej Tronu (`Arsz). Waki`i przekazał w swym Tafsirze, że Ibn `Abbâs powiedział, „Kursi to taboret, a nikt nie jest w stanie właściwie ocenić `Arsz.” Al-Hakim przekazał to w Mustadrak od Ibn `Abbâsa, który nie przekazał tego jako słowa Proroka. Al-Hakim powiedział, „Przekaz ten jest Sahih według kryteriów dwóch Szeichów, lecz oni (al-Buchari i Muslim) tego nie spisali.” Ad-Dahhak przekazał także, że Ibn `Abbâs powiedział, „Jeżeli siedem niebios i siedem ziemi zostałoby rozpostarte i położone obok siebie, to w odniesieniu do Kursi, byłyby niczym obrączka na pustyni.” (Tafsîr ibn Kathîr, Surah al-Baqarah, 255)

[2] [przyp. Abu Anas]
Według angielskiego tłumaczenia Taqi-ud-Dîn al-Hilâli & Muhammad Muhsin Khân,
{…Jego Kursî rozprzestrzenia się nad niebiosami i ziemią…}
{…His Kursî extends over the Heavens and the earth…}

[3] Imâm Ahmad; Muslim również zapisał ten hadis, ale bez fragmentu zaczynającego się od „Na Tego, Który w Swej Dłoni…”

[4] arab. oznacza: ghul, zły duch, demon (Słownik arabsko-polski, J. Danecki, J. Kozłowska)

[5] Imâm Ahmad; At-Tirmidhi zapisał ten hadis w rozdziale o zaletach Koranu i powiedział: „Hasan Gharîb.”

[6] odznaczający się łagodnością, zgodnością, nie sprzeciwiający się, nie protestujący, posłuszny, pokorny; będący objawem czyjejś łagodności, pokory (Słownik Języka Polskiego PWN)

[7] Brzmienie wg. Al-Bukhâri; zapisał on ten hadis w swym Sahih, w rozdziale o zaletach Koranu oraz w rozdziale poświęconym opisowi Szatana; An-Nasâ’i również go zapisał w swym dziele pt. „Al-Jałm wa Al-Lajlah”.

[8] Imâm Ahmad; zapisali również Abu Dâłud, At-Tirmidhi i Ibn Mâdżah, a At-Tirmidhi powiedział: „Hasan Sahîh”

[9] Ibn Mardułjah

[10] Sahih

[11] Al-Hâkim zapisał ten hadis w swym Mustadrak od Ibn Abbasa, który nie powiązał go z Prorokiem. Al-Hâkim powiedział: „Jest on Sahîh zgodnie z kryterium Dwóch Sahih, a oni (Al-Bukhâri i Muslim) nie zapisali go.”

Autor: Szeich-ul-Islâm, Abûl Fidâ Ismâ`il ibn ‚Amr ibn Kathîr al-Basrî (zm. 774h)
Korzystano z oryginału oraz angielskiego przekładu dostępnego w internecie oraz na cd-romie
wyd. Darussalam, jak również z kilku przekładów Koranu na jęz. angielski, hiszpański i polski.
Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody tłumaczek zabronione.
Przekład: Elżbieta Al-Saleh, Katarzyna Kluza;

Zrodlo

Allah jest Miłosierny

Dla kogo Raj? Dla kogo Piekło?Wielu nie-muzułmanów twierdzi, iż według islamu Bóg jest srogi i nie przystępny. Przeciwnie, Allah / Bóg Jedyny jest Miłosierny i Łaskawy, ale również Sprawiedliwy. Dzięki Jego niezmiernej Łasce będziemy mieli pozwolenie by wejść do Raju. Istnieje na to wiele dowodów. Zobaczmy.

Allah Wywyższony objawił w Koranie, co oznacza (tłumaczenie wg J. Bielawskiego):

Moje miłosierdzie obejmuje każdą rzecz. (Koran, 7:155)

Powiedz: „O słudzy moi, którzy wykroczyliście przeciwko sobie samym, nie traćcie nadziei w miłosierdzie Boga! Zaprawdę, Bóg przebacza grzechy w całości. Przecież On jest Przebaczający, Litościwy! (Koran 39:53)

Czy zatem Allah nie zasługuje na to, abyśmy i my Jego miłowali? A jak najlepiej okazać miłość do Boga, jeśli nie poprzez oddawanie Mu czci? Nie jest to rzecz trudna, gdyż czcią może być każdy, nawet najdrobniejszy czyn, jeśli wykonuje się go z właściwą intencją, dzięki czemu nawet rzeczy robione przez nas na co dzień mogą zamienić się w akty czci.

Najłatwiejsza forma czci

Jedną z najłatwiejszych form czci jest po prostu pamięć o Bogu, która przejawia się w mowie. Świadome wychwalanie Boga jest drogą do Raju, bowiem dzięki temu Allah przebacza swoim wiernym sługom.

„W życiu doczesnym istnieje Raj, jest nim Dhikr. Ten który nie wchodzi do niego w tym życiu, ten nie wejdzie też do niego w życiu przyszłym. Dhikr jest najłatwiejszą i najlepszą formą czci. Niczym nie jest tak łatwo poruszać, jak językiem.” – Ibn-ul-Qaiyym al-Dżawziyyah

„Dhikr dla serca to jak woda dla ryby. Co się stanie z rybą bez wody?” – Ibn-ul-Qaiyym al-Dżawziyyah (Zrodlo)

Allah jest Milosierny

Przekazał Abu Hurairah, że Prorok Muhammad ﷺ powiedział: „Ktokolwiek powie: ‚Subhanallah ła bihamdy’ sto razy dziennie, będzie miał wybaczone wszystkie grzechy, nawet jesli byłoby ich tak wiele, jak piany morskiej .” (Sahih Bukhari, Volume VIII (8), Rozdział 67, Hadis 414)

Subhaanallah ła bihamdy” znaczy: oznajmiam, że Bóg jest wychwalony ponad wszystko / nieporównywalny  i Jemu oddaję cześć.

Prorok ﷺ również powiedział: „Kto recytuje Ayat-ul-Kursi po każdej modlitwie, tego jedynie śmierć dzieli od Raju.” (Przekazał an-Nasa’i, 4/99; Sahih wg Ibn Hibban) (Źródło)

Allah wynagradza, karze i przebacza

Przekazał Abu Dharr, że Prorok ﷺ powiedział: „Allah Najwyższy powiedział: ‘Kto wykona dobry uczynek zostanie nagrodzony dziesięciokrotnie a Ja jeszcze powiększę te nagrodę; kto zaś uczyni zło, ukarzę go za nie lub mu przebaczę; i jeśli ktoś zbliża się do mnie o piędź, Ja zbliżam się do niego o łokieć, i jeśli ktoś zbliża się do mnie o łokieć, Ja zbliżam się do niego o sążeń, i jeśli ktoś idzie w Moim kierunku, Ja biegnę ku niemu; i ktokolwiek stanie przede Mną z ziemskim bagażem grzechów, ale nie dodając Mi towarzyszy (w czci), spotka się z takim przebaczeniem”. (Muslim)

Przekaz określa wielkie miłosierdzie Allaha dla posłusznych Mu wiernych, które osiągnie najwyższy poziom w Dniu Sądu. Wtedy Allah nagrodzi co najmniej dziesięciokrotnie każdy dobry uczynek, a w niektórych przypadkach jeszcze bardziej pomnoży nagrodę – jeżeli zechce – nawet siedemsetkrotnie. Tak wielka życzliwość ze strony Boga sprawia, że muzułmanie nie tracą nadziei na Jego przebaczenie.

CZY ŻADEN MUZUŁMANIN NIE ZNAJDZIE SIĘ W PIEKLE?

To zależy. Jednen z hadisów odpowiada na to pytanie:

Przekazał Muaz ibn Dżabal, że jechał na ośle w jednym siodle za Prorokiem ﷺ, i on powiedział: „Muazie, czy wiesz, jakie prawo posiada Allah nad Jego sługami i jakie są prawa Jego sług wobec Niego?” Na co Muaz odparł: „Allah i Jego Posłaniec wiedzą najlepiej.” Słysząc to Prorok ﷺ powiedział: „Prawem Allaha nad Jego sługami jest obowiązek czczenia jedynie Jego, bez dodawania Mu towarzyszy; a prawem Jego sług wobec Niego jest niekaranie tych, którzy nie dodają Mu współtowarzyszy.” Muaz dodał, że spytał Proroka ﷺ: „Czyż nie powinienem ogłosić dobrej nowiny ludziom?” A on odparł: „Nie mów im tego, bo zdadzą się tylko na to.” (Al-Bukhari i Muslim)

Zwykli ludzie, przeważnie nie będący w stanie zrozumieć rzeczy w ich właściwym kontekście, będą sądzić, że wypowiedzenie szahady wystarczy, by osiągnąć przebaczenie, i nie jest konieczne postępowanie zgodne z tym wyznaniem. Zgodnie z tym wyobrażeniem, stają się niepomni na obowiązki, a ustne oświadczenie daje im poczucie bezpieczeństwa, że nie zostaną w Piekle na zawsze, bowiem ostatecznie dostąpią Raju. Nasi współwyznawcy często błędnie interpretują, że muzułmanie grzeszący, tak samo jak ci bardziej bogobojni, znajdą się w Raju, jednak na podstawie dowodów wyprowadzonych z innych źródeł prawa islamskiego – nie jest to prawda.

To, że „muzułmanin nie znajdzie się w Piekle” oznacza, że żaden muzułmanin nie zostanie w nim na wieki. Nie oznacza to, że żaden muzułmanin nie trafi w ogóle do Piekła i nie będzie tam cierpiał. Warto również pamiętać o tym, iż dla grzeszników męki zaczynają się już w grobie, jeszcze przed Dniem Sądu i ewentualnym piekłem. Już sam ten fakt powinien nas zachęcić do większej dbałości o unikanie grzechów, a także czynienie dobra w tym życiu, bowiem dobre uczynki wymazują te złe.

”Zaprawdę, czyny piękne usuwają czyny złe” (Koran, 11:114)

CO USUWA MNIEJSZE GRZECHY MUZUŁMANÓW?

Przekazał Dżabir, że Prorok ﷺ powiedział: „Pięć codziennych modlitw jest jak rzeka płynąca przy waszych drzwiach, w której kąpiecie się pięć razy dziennie”. (Muslim)

Powyższy przekaz podkreśla wagę punktualnego wykonywania modlitw obowiązkowych. Ciało osoby kąpiącej się pięciokrotnie w ciągu dnia wolne jest od brudu i podobnie modlący się regularnie jest obmywany z mniejszych grzechów, a jeżeli nawraca się i żałuje za grzechy, te większe również zostaną mu wybaczone. Osoby skrupulatnie wykonujące modlitwy i inne obowiązki religijne z reguły nie popełniają grzechów większych, a jeżeli już, nie trwają przy nich – żałują i porzucają je. Zaś ich mniejsze grzechy usuwa modlitwa.

nadzieja na Miłosierdzie Boga i świadomość Jego gniewu

Przekazał Abu Hurajra, że Prorok ﷺ powiedział: „Gdyby wierny miał pełną wiedzę na temat kary Allaha, nikt nie liczyłby na Jego Raj, a gdyby niewierny znał miłosierdzie Allaha, nikt nie traciłby nadziei na Jego Raj.” (Muslim)

Powyższy przekaz dotyczy męk, które będą konsekwencją gniewu Allaha, a które opisano po to, by grzesznicy mieli możliwość uchronienia się przed nim. Mówi również o nieskończonym miłosierdziu Allaha, na które trzeba mieć nadzieję.

Nagrody Allaha i Jego miłosierdzia zakosztują tylko osoby, które były Mu posłuszne. Nieposłuszni poniosą konsekwencje Jego gniewu.

Przekazał Ibn Masud, że Prorok ﷺ powiedział: „Raj jest bliżej was niż sznurowadła, ale tak samo blisko jest Ogień”. (Al-Bukhari)

Raj jest blisko i będzie łatwo osiągalny dla tych, którzy wybrali drogę prawości, a blisko Piekła są ci, którzy wybrali drogę zła. Przekaz zachęca do dobra i ostrzega przez złem.

Czy aby dostąpić Raju nie wystarczy być dobrym człowiekiem?

Wiele osób zwodzi myślenie, iż wystarczy być po prostu dobrym człowiekiem i to już jest gwarancją zadowolenia Boga i furtką do Raju. Nic bardziej mylnego. Owszem, aby Raju dostąpić trzeba starać się być jak najlepszym człowiekiem, jednak podstawowym warunkiem decydującym o tym, czy wszelkie dobre uczynki będą przyjęte, czy też nie, jest to, by czcić Boga – naszego Stwórcę i TYLKO Jego.

I stworzyłem dżiny i ludzi tylko po to, żeby Mnie czcili. (Koran, 51:56)

A gdyby oni dodawali Jemu współtowarzyszy, to daremne byłoby dla nich to, co uczynili. (Koran, 6:88)

Zaprawdę, Allah nie przebacza tym, którzy dodają Mu współtowarzyszy (we czci), lecz przebacza komu chce mniejsze grzechy; a kto dodaje Allahowi współtowarzyszy, ten wymyślił grzech ogromny. (Koran, 4:48)

Widać tu wyraźnie, że dodawanie Bogu współtowarzyszy jest grzechem najpoważniejszym – jedynym grzechem niewybaczalnym. Chyba, że ktoś go zaprzestanie i okaże szczerą skruchę – wówczas może nadal liczyć na wybaczenie i Boże miłosierdzie.

Niektórzy są oburzeni faktem, iż Bóg wymaga dla Siebie czci i czyni to warunkiem dostąpienia Raju. Nie jest to jednak wcale dziwne. Wszak to On nas stworzył, w konkretnym celu –  w celu czczenia Go. Nie uczynił nas jednak pustelnikami, którzy mają oddawać się jedynie modlitwom i aktom czci. Dał nam w tym życiu wiele łask, wiele przyjemności, z których możemy korzystać do woli (unikając jedynie tego, co zabronione). Przygotował też dla nas niekończące się szczęście w Raju – miejscu pełnym rozkoszy. Czy okazanie Mu wdzięczności w zamian za dar życia, wszelkie łaski i wieczne szczęście w życiu przyszłym to naprawdę tak wiele? Czy warto kierować się dumą, która nakazuje „nie poniżać się” (jak często bywa postrzegane oddawanie Bogu czci)? Jednak pomimo wymogu, jaki Bóg postawił ludziom, nie zmusza nas do czczenia Go, a jedynie do tego zachęca. Gdyby chciał, mógłby nas uczynić istotami zaprogramowanymi na działanie zgodne z Jego wolą. Jednak On dał nam wybór. Dał nam wolną wolę, ale i wskazówki jak z niej korzystać, by dostąpić Raju. To również przejaw Jego ogromnego miłosierdzia. Podobnie jak fakt, że obdarza On licznymi błogosławieństwami nie tylko wierzących. Daje zaopatrzenie całemu Swemu stworzeniu, zsyła Swe łaski (w tym życiu) również i na tych, którzy nie są Mu wdzięczni lub w Niego nie wierzą. Jednak oczywistym jest, że jeszcze bardziej miłuje tych, ktorzy Go miłują, wierzą w Niego i starają się postępować tak, by był z nich zadowolony. Takich ludzi Allah nagrodzi nie tylko w życiu tym, ale i w przyszłym.

Autorka: M.M.


Opracowano na podstawie informacji zawartych na stronach: Planeta Islam i O islamie

Co to jest Noc Przeznaczenia (Lajlat-ul Qadr)?

Allah w Koranie mówi (co znaczy, wg J. Bielawskiego):

Zaprawdę, zesłaliśmy go (Koran) w Noc Przeznaczenia! A co cię pouczy, co to jest Noc Przeznaczenia? Noc Przeznaczenia – lepsza niż tysiąc miesięcy! Aniołowie i Duch (Aniol Gabriel) zstępują tej nocy, za pozwoleniem swego Pana, dla wypełnienia wszelkich rozkazów. Ona (Noc Przeznaczenia) to Pokój – aż do pojawienia się zorzy porannej.” (Koran, 97)

Słowo Qadr w języku arabskim ma różne znaczenia, dlatego nazwa Lajlat-ul Qadr może znaczyć albo Noc Przeznaczenia, albo Wielka Noc (Wielka, bo ma duże znaczenie u Boga Jedynego), albo Noc Ograniczenia (dlatego, że tej nocy Allah ogranicza działalność szatana.) Jeszcze inna nazwa to Noc Błogosławiona przez Allaha, Który w Koranie oznajmił, co znaczy (wg J. Bielawskiego):

Ha, mim. Na tę Księgę jasną! Zesłaliśmy ją w Noc Błogosławioną – zaprawdę, My jesteśmy Ostrzegającymi! Podczas tej nocy jest rozstrzygany wszelki mądry rozkazJako rozkaz pochodzący od Nas – zaprawdę, My jesteśmy Posyłającymi! – Jako Miłosierdzie od twojego Pana – zaprawdę, On jest Słyszący, Wszechwiedzący! – Pana niebios i ziemi, i tego, co jest między nimi, jeśli jesteście przekonani o prawdzie!” (Koran, 44:1-7)

Noc Przeznaczenia jest lepsza od tysiąca miesięcy, co oznacza, że wielbienie Boga Najwyższego tej nocy jest bardzo ważne i warte więcej, niż praktyka z tysiąca miesięcy, pośród których nie ma Nocy Przeznaczenia. Tysiąc miesięcy to mniej więcej osiemdziesiąt trzy lata (czyli często tyle, co całe życie człowieka, lub nawet więcej), a kto modli się w Noc Przeznaczenia – lub czyta Koran, robi du’a (suplikuje) albo zikr – to tak, jakby modlił się (lub czytał Koran, robił du’a albo zikr) przez te osiemdziesiąt trzy lata. Hadis Proroka ﷺ mówi, że kto modli się Isha w zgromadzeniu i modli się następującą po niej modlitwę Fadżr w zgromadzeniu to tak, jakby modlił się całą noc. Inny hadis mówi, że kto modli się Tarałih za imamem, to też tak, jakby modlił się całą noc.

Noc Przeznaczenia pokazuje nam Miłosierdzie Allaha, Który wie, że nasze możliwości są niewielkie (a czasami także nasze chęci nie są wystarczające), i daje nam bardzo wielkie wynagrodzenie za bardzo niewielką praktykę. (Inny hadis Proroka Muhammada ﷺ który to potwierdza, mówi, że kto w piątek przychodzi wcześnie do meczetu, ten za każdy krok – na drodze do meczetu – ma taką nagrodę, jakby wielbił Allaha przez cały rok.)

Prorok ﷺ powiedział o Nocy Przeznaczenia, że kto modli się tej nocy z wiarą w Allaha i z nadzieją na Jego nagrodę, temu Allah nie tylko wybaczy przeszłe grzechy, które są spisywane ale je zupełnie wymaże z księgi naszych czynów. Nauczył też swoich towarzyszy bardzo ważną du’a (suplikację) na tę noc:

wpid-2015-07-04-11.34.16.jpg.jpeg

„Allahumma innaka ‚afułłun tuhibbul ‚afła fa’fu ‚annee.” („O Boże, Ty jesteś tym, który odpuszcza wielce, kochasz wybaczać więc odpuść mi.”)

Było przekazane przez al-Trimidhi, który sklasyfikował to jako Sahih, że Aisza (ra) powiedziała: ‚O Wysłanniku Allah, jeśli wiem, która noc jest nocą Lajlat-ul Qadr, co powinnam powiedzieć?’ On odpowiedział: ‚Powiedz: Allaahumma innaka ‘afułłun tuhibbul ‘afła fa’fu ‘annii’.

Przekazane zostało przez Abu Hurayra (niech Allah będzie z niego zadowolony), ze Prorok ﷺ powiedział: ‚Ktokolwiek spędzi noc Lajlat-ul Qadr w modlitwie z wiarą i nadzieją na nagrodę, jego przeszłe grzechy będą wybaczone.’ Ten Hadis wskazuje, że jest zalecane, aby nie spać w nocy a spędzić ja na modlitwie.

Noc Przeznaczenia to jedna z nieparzystych nocy w ostatnich dziesięciu nocach Ramadanu (21., 23., 25., 27. lub 29. – pamiętajmy, że ponieważ dzień muzułmański liczymy od zachodu słońca do zachodu słońca, 21. noc Ramadanu to noc z dnia 20. na 21., a nie z 21. na 22.!). Prorok Muhammad ﷺ powiedział o niej: ‚Szukajcie jej wśród nieparzystych z ostatnich dziesięciu nocy Ramadanu’ – i jest to najbardziej wiarygodny hadis na ten temat (choć niektórzy uczeni podają, która dokładnie noc ma być Nocą Przeznaczenia). Niektórzy uczeni wymieniają także różne znaki, po których można rozpoznać Noc Przeznaczenia (tj. ładna pogoda albo wschód słońca bez żadnych promieni), ale te znaki nie są stuprocentowo pewne – najlepiej trzymać się przytoczonego hadisu Proroka.

Innym razem, kiedy dwaj muzułmanie kłócili się, Wysłannik ﷺ powiedział: ‚Miałem oznajmić wam wieści o Nocy Przeznaczenia, ale ponieważ kłócili się ci dwaj mężczyźni, zostały wam one odebrane – być może, tak będzie dla was lepiej.’ Lepiej, ponieważ dzięki temu, że nie wiemy, której nocy następuje Noc Przeznaczenia, możemy spędzić na wielbieniu Allaha (z nadzieją na Jego nagrodę) pięć nocy, a nie tylko jedną.

Na podstawie „Noc Przeznaczenia” opracowane przez J. Hashem

CZY ISTNIEJE ISLAMSKI TERRORYZM?

wpid-screenshots_2015-06-19-14-11-46_20150628175732323.jpg

Dżihad jest jednym z najmniej rozumianych terminów związanych z Islamem. W zachodnich mediach dżihad i terroryzm używane są jak dwa słowa oznaczające dokładnie to samo. Tak, więc pojawia się pytanie: „Czy dżihad – bezpośrednio lub pośrednio – oznacza terroryzm?

Pojęcie dżihadu w Islamie ma niezwykle szerokie znaczenie. W koncepcji dżihadu mieszczą się wysiłki, które podejmuje jednostka, walcząc ze swoimi słabościami oraz podszeptami szatana, starania włożone w rozpowszechnianie nauk Islamu, a także wszelkie zmagania podejmowane w celu strzeżenia godności i bezpieczeństwa muzułmanów.

Dżihad można więc zdefiniować, jako zmagania na drodze Boga. Samo słowo „dżihad” pochodzi od terminu ‘dżuhd’, które oznacza robić największy wysiłek i jest etymologicznie związane ze słowem mudżahadah, które oznacza zmagania, jak również ze słowem idżtihad, którym określa się wysiłek jaki włożył uczony, aby uzyskać wiedzę o tym, jak islam reguluje dane zagadnienie.

Szczególnym rodzajem dżihadu jest wojna prowadzona w obronie Islamu. (Z całą pewnością wiele osób oburzyło się teraz na wspomnienie słowa wojna, jednak czy nam się to podoba czy nie, wojny są faktem. Historia pokazuje nam, że ludzkość od zarania dziejów po dzień dzisiejszych pogrążona była w mniejszych lub większych walkach. Każde państwo musi liczyć się z tym, że może zostać napadnięte przez inne silniejsze państwo. Istnieją, więc dwie możliwości albo dać się pokonać i podbić, albo stawić opór, bronić granic państwa oraz jego mieszkańców, a następnie wzmacniać je i poszerzać jego terytorium.) Prowadzenie takiej wojny jest obowiązkowe dla muzułmanów, jednak należy pamiętać, że w czasie jej trwania muszą być przestrzegane pewne zasady i reguły, ma ona również swoje określone cele. Należy tu zaznaczyć, iż walka w Islamie nie ogranicza się jedynie do zmagań mieczem, chwalebne są wszystkie wysiłki podejmowane w celu utrzymania pokoju, niezależnie czy będą one prowadzone słowem, piórem czy majątkiem. Sama walka fizyczna stanowi ostateczność.

{Dobry czyn i zły czyn nie są równe. Odsuwaj więc gorszy czyn tym, co jest lepsze. Wtedy ten, który jest tobie wrogiem, będzie jak bliski przyjaciel.}[Koran 41:34]

Nie jest dozwolone przez Islam, by wojna przybrała formę samowolki, może być ona prowadzona jedynie przez państwo muzułmańskie. Żadne jednostki nie mają prawa walczyć i organizować się samodzielnie, poza armią państwa muzułmańskiego.

{O wy, którzy wierzycie! Słuchajcie Boga! Słuchajcie Posłańca! I słuchajcie tych spośród was, którzy posiadają moc rozkazywania (przywódców, dowódców itd.)!} [Koran 4:59]

{Zaprawdę, Bóg miłuje tych, którzy walczą na Jego drodze w zwartych szeregach, jak gdyby byli budowlą solidną.} [Koran 61:4]

{O wy, którzy wierzycie! Kiedy spotykacie jakiś oddział, to trzymajcie się mocno i często wspominajcie Boga!} [Koran 8:45]

Wojna nie może być prowadzona dla żadnych ziemskich celów tak, więc wszelkie wojny tego rodzaju są potępiane przez Islam. Walka dla sławy, pozycji, prestiżu, materialnych korzyści jak łupy, nowe ziemie, czy kontrola nad złożami surowców, jak również dla uczynienia rasy, nacji, narodu dominującymi nad innymi ludźmi nie jest dozwolona w Islamie. Jedynym rodzajem walki, jaki dopuszcza Islam jest walka na drodze Boga, walka dla zadowolenia Stwórcy.

{Walczcie na drodze Boga i wiedzcie, że Bóg jest słyszący, wszechwiedzący!} [Koran 2:244]

{I nie bądźcie tak jak ci, którzy wyszli ze swoich domostw z dumą i dla pokazania się ludziom. Oni odsuwają się od drogi Boga, lecz Bóg obejmuje to, co oni czynią.}[Koran 8:47]

Relacjonował Abu Huraira(RA): Prorok Muhammad(SAAŁS) powiedział: Pierwszymi spośród ludzi, którzy zostaną osądzeni w Dniu Zmartwychwstania będą ci, którzy polegli na wojnie. Zostanie wtedy jednemu z nich ukazany jego dar. Zapozna się on z nim i zostanie postawione mu pytanie: Co z nim uczyniłeś? Odpowie wtedy: Walczyłem dla Ciebie Boże, aż poległem. Bóg odpowie: Skłamałeś! Walczyłeś tylko po to by mówiono o tobie, że jesteś odważny. Po tych słowach rozkaże wrzucić go do ognia. [Muslim]

Walka może być prowadzona tylko na drodze Boga, tylko by uczynić słowo Boże najwyższym, by ustanowić na świecie pokój, sprawiedliwość oraz Boskie prawo dominujące nad wszelkim innym prawem, by ochronić ludzi przed uciskiem, prześladowaniami tyranią i agresją oraz dać im poczucie bezpieczeństwa.

{Dlaczego nie walczycie na drodze Boga, jak również za słabych mężczyzn, kobiety i dzieci, którzy mówią: „Panie nasz! Wyprowadź nas z tego miasta, którego mieszkańcy są niesprawiedliwi?! I daj nam od Siebie opiekuna! I daj nam od Siebie pomocnika!”} [Koran 4:75]

{Wolno walczyć tym, którzy doznali krzywdy – Zaprawdę, Bóg jest wszechwładny, by im udzielić pomocy! – i tym, którzy zostali wypędzeni bezprawnie ze swoich domostw, jedynie za to, iż powiedzieli: „Pan nasz – to Bóg!” I jeśliby Bóg nie odepchnął ludzi, jednych przy pomocy drugich, to zostałyby zniszczone klasztory i kościoły, miejsca modlitwy i meczety, gdzie często wspomina się imię Boga. Bóg pomoże z pewnością tym, którzy Jemu pomagają. Zaprawdę, Bóg jest Mocny, Potężny! i tym, którzy – jeśli umocnimy ich na ziemi – odprawiają modlitwę, dają jałmużnę, nakazują to, co jest dobre, a zakazują tego, co jest naganne. Do Boga należy ostateczny wynik wszystkich spraw!} [Koran 22:39-41]

W powyższym fragmencie z Koranu Allah przyzwala walczyć tym, którzy doznali krzywd, którzy byli prześladowani, nad którymi się znęcano i których atakowano. W takim przypadku walka jest oczywistym prawem i obowiązkiem, a ucieczka od niej spowodowałaby tylko większe zło.

{Zapłatą za zło jest zło jemu podobne. Ale kto przebaczy i naprawi, to znajdzie zapłatę u Boga. Zaprawdę, On nie miłuje niesprawiedliwych!} [Koran 42:40]

Możemy zauważyć wiele korzyści płynących z takiej walki:

• Ochrona życia i bezpieczeństwo – dzięki którym ludzie nie czują strachu przed uciskiem i prześladowaniami.

• Wolność i swoboda religijna – dzięki której ludzie mogą bez przeszkód praktykować swoją religię.

{I jeśliby Bóg nie odepchnął ludzi, jednych przy pomocy drugich, to zostałyby zniszczone klasztory i kościoły, miejsca modlitwy i meczety, gdzie często wspomina się imię Boga.} [Koran 22:40]

• Pomoc dla potrzebujących – którą osiąga się przez ustanowienie obowiązku płacenia Zakat (jałmużny).

• Wyższość duchowa i moralną – która jest możliwa dzięki przestrzeganiu modlitwy.

{zaprawdę, Bóg jest Mocny, Potężny! i tym, którzy – jeśli umocnimy ich na ziemi – odprawiają modlitwę, dają jałmużnę…} [Koran 22:41]

• Postęp społeczno-kulturowy – który jest możliwy dzięki współpracy na rzecz dobra społecznego i dzięki któremu maleje ilość zła i przestępstw.

{Zakazują tego, co jest naganne. Do Boga należy ostateczny wynik wszystkich spraw!} [Koran 22:41]

Jakie są zasady prowadzenia Wojny?

wpid-screenshots_2015-05-21-12-29-31_20150628174857699.jpg

{Zwalczajcie na drodze Boga tych, którzy was zwalczają, lecz nie przekraczajcie wyznaczonych granic. Zaprawdę; Bóg nie miłuje tych, którzy je przekraczają.} [Koran 2:190]

W tym wersecie muzułmanie zostali pouczeni by nie przekraczali wyznaczonych granic, by prowadzili wojnę tak jak nakazuje tego Islam i nie łamali jego zasad. Warto zaznaczyć tu, iż Islam ustanowił swój kodeks zasad postępowania podczas wojny wiele setek lat przed konwencją genewską. W tym czasie w trakcie trwania wojen ogólnie przyjęte oraz dopuszczalne było wszelkiego rodzaju barbarzyństwo i bestialstwo.

Dyplomacja

Muzułmanie zostali zobowiązani do wypełniania wiernie wszystkich paktów czy umów, jakie zawarli z nie-muzułmanami. Zasada ta jest wiążąca dla muzułmanów, tak długo jak długo nie-muzułmanie wywiązują się z tego, do czego się zobowiązali.

{O wy, którzy wierzycie! Bądźcie wierni zobowiązaniom.} [Koran 5: 1]

{Wypełniajcie wiernie przymierze z Bogiem, skoro je zawarliście! Nie łamcie przysiąg, skoro je złożyliście, boć przecież uczyniliście Boga waszym poręczycielem! Zaprawdę, Bóg wie, co wy czynicie!} [Koran 16: 91]

Z tego powodu państwo muzułmańskie nie może rozpocząć działań wojennych bez uprzedniego wypowiedzenia wojny. Zasada ta nie obowiązuje jednak, jeśli państwo nie-muzułmańskie zaatakowało już otwarcie muzułmanów. Oczywistym jest również, że muzułmanie nie mogą atakować tych państw, z którymi mają podpisane pakty o nieagresji, czy zawieszeniu broni, dopóki nie wygasną ich terminy lub nie-muzułmanie nie złamią ich warunków.

{A jeśli naprawdę obawiasz się zdrady ze strony pewnych ludzi, to tak samo odrzuć (otwarcie) ich przymierze. Zaprawdę, Bóg nie kocha zdrajców!} [Koran 8:58]

W przypadku, gdy nie-muzułmanie pragną pokoju, muzułmanie zobligowani są do przystania na ich propozycję.

{A jeśli oni skłonią się do pokoju, to i ty się ku niemu skłoń i zaufaj Bogu! Zaprawdę, On jest Słyszący, Wszechwiedzący!} [Koran 8:61]

Prawa Ludności Cywilnej

{Bóg nie zabrania wam, abyście byli dobrzy i sprawiedliwi względem tych, którzy was nie zwalczali z powodu religii ani nie wypędzali was z waszych domostw. Zaprawdę, Bóg miłuje ludzi sprawiedliwych!} [Koran 60:8]

Islam nie zezwala na atakowanie ludności cywilnej, która nie bierze udziały w walkach. Islam zabrania zabijania kobiet, dzieci, starców, duchownych, osób niepełnosprawnych czy robotników.

Relacjonował Abdullah ibn Umar(RA): Podczas jednej z bitew Prorok Muhammad(SAAŁS) zobaczył ciało martwej kobiety. Powiedział wtedy, że Wysłannik Boży zabrania zabijać kobiet i dzieci. [Bukhari] Według innego przekazu powiedział wtedy, że Wysłannik Boży zakazuje zabijać kobity i służących. [Abu Daud]

Relacjonował Anas ibn Malik (RA): Prorok Muhammad (SAAŁS) dawał również następujące rozkazy dowódcom wojskowym: ” Nie zabijajcie ludzi starych, niemowląt, dzieci, ani kobiet; nie bądźcie nieuczciwi względem łupów, czyńcie dobro, gdyż Bóg kocha tych, którzy czynią dobro.” [Abu Daud]

Ludność cywilną należy, więc traktować w sposób humanitarny. Zakazane jest, więc pozbawianie jej środków potrzebnych do przetrwania – nie wolno zatruwać wody, niszczyć zapasów żywności, palić lasów, sadów czy pól. Niedozwolone jest atakowanie obiektów takich jak szpitale, szkoły czy świątynie.

Pierwszy kalif, Abu Bakr (RA) dał swojej armii następujące rozkazy: „Daje wam dziesięć rozkazów: Nie zabijajcie kobiet, dzieci, osób starszych, ani niepełnosprawnych. Nie ścinajcie drzew owocowych. Nie niszczcie obszarów mieszkalnych. Nie wolno wam zabijać żadnych stad zwierząt ani wielbłądów, jedynie dla waszego wyżywienia. Nie powinniście palić uli ani nie powinniście ich niszczyć. Nie kradnijcie z łupów i nie bądźcie tchórzliwi.” [Mułatta] Według innego przekazu powiedział, co następuje: „Nie dopuszczajcie się zdrady, i nie odchodźcie od drogi prostej. Nie wolno wam okaleczać, ani zabijać dzieci, starców czy kobiet. Nie niszczcie palm, nie palcie ich ogniem i nie ścinajcie żadnych drzew owocowych. Nie wolno wam zabijać żadnych stad zwierząt ani wielbłądów, jedynie dla waszego wyżywienia. Prawdopodobnie napotkacie na ludzi, którzy poświęcili swe życie służbie klasztorowej; pozostawcie ich dla tego, ku czemu poświęcili swe życie. Prawdopodobnie napotkacie na ludzi, którzy częstować was będą różnymi potrawami. Możecie jeść, ale nie zapomnijcie wspominać Imienia Allaha.” [at-Tabari]

Prawa Kombatantów

W Islamie nawet żołnierze wrogiej armii mają swoje prawa, które powinny być szanowane. Prorok Muhammad (SAAŁS) wielokrotnie pouczał swoich wojowników, by nie znęcali się nad przeciwnikami, by nie poniżali ich i nie traktowali ich nieludzko.

Relacjonował ibn Masud (RA): Prorok Muhammad (SAAŁS) uczył wojowników swojej armii, że prawdziwi wierzący okazują miłosierdzie, nawet podczas walki ze swoimi wrogami. [Abu Daud]

Relacjonował Abu Huraira (RA): Prorok Muhammad (SAAŁS) nakazywał również swoim wojownikom, by podczas walki z wrogiem starali się nie uderzać w twarz.[Bukhari i Muslim]

Prorok (SAAŁS) nie zezwalał, aby w jakikolwiek sposób torturować wrogów. Tortury są jedynymi z najgorszych czynów, jakich mogą dopuścić się ludzie są, więc całkowicie zakazane przez Islam.

Relacjonował ibn Jala (RA): Prorok Muhammad (SAAŁS) zabronił zabijać powoli.[Abu Daud] Zabronił również karania ogniem.[Bukhari]

Każdy z żołnierzy wrogiej armii ma również możliwość poddania się i wyłączenia się z walki. W takiej sytuacji nie może być on atakowany i zapewnione jest mu bezpieczeństwo.

{A jeśli ktoś z bałwochwalców poszukuje u ciebie schronienia, to daj mu schronienie, tak by mógł usłyszeć słowo Boga, a następnie doprowadź go do miejsca bezpiecznego. Tak się stanie, ponieważ to są ludzie, którzy nie wiedzą.} [Koran 9:6]

Poganie w czasach Proroka (SAAŁS) mieli zwyczaj okaleczania ciał ludzi zabitych i patroszenia ich w akcie zemsty. Islam zniósł ten okropny zwyczaj, całkowicie go zakazując oraz nakazując szacunek wobec zwłok wrogich żołnierzy.

Relacjonował Sulajman ibn Buraid (RA): Gdy Prorok Muhammad (SAAŁS) wysyłał wojsko mówił do dowódców: „Nie kradnijcie z łupów, nie działajcie podstępnie, nie okaleczajcie zwłok, nie zabijajcie dzieci.” Następnie przekazywali oni te rozkazy swoim żołnierzom. [Mułatta, Muslim, Abu Daud, Tirmidhi]

Relacjonował Abdullah ibn Jazid al-Ansari (RA): Prorok Muhammad (SAAŁS) surowo zabronił wojownikom swojej armii dokonywać grabieży oraz okaleczać zwłok. [Bukhari]

Jaka jest pozycja Islamu względem Terroryzmu?

Po omówieniu kwestii dżihadu oraz wojny w Islamie, warto przyjrzeć się zjawisku współczesnego terroryzmu. Uważny czytelnik na pewno wysunął już odpowiednie wnioski i zauważył, że zamachy określane mianem terrorystycznych nie mają oparcia w Islamie, a działania podejmowane przez terrorystów są przez Islam potępiane. Życie ludzkie w Islamie jest święte i nawet podczas wojny nikt nie ma prawa tknąć osoby niewinnej, wynika to bezpośrednio ze świętego Koranu, jak również było to wielokrotnie podkreślane przez Proroka Muhammada.

{A kto zabije wierzącego naumyślnie, to zapłatą dla niego będzie Gehenna, gdzie będzie przebywał wiecznie. Bóg rozgniewał się na niego i przeklął go, i przygotował dla niego karę ogromną.} [Koran 4:93]

Relacjonował Abdullah bin Amr bin al-Aas (RA): Prorok Muhammad (SAAŁS) powiedział: „Ten kto zabił mua’ahid (nie-muzułmanina mieszkającego w kraju muzułmańskim), nie poczuje nawet zapachu raju, mimo iż można go poczuć z odległości czterdziestu lat.”[Bukhari]

{Ten, kto zabił człowieka, który nie popełnił zabójstwa i nie szerzył zgorszenia na ziemi, czyni tak, jakby zabił wszystkich ludzi. A ten, kto ocalił życia człowieka, czyni tak, jakby ocalił życie wszystkich ludzi.} [Koran 5:32]

Pojawia się pytanie, dlaczego niektóre zamachy terrorystyczne popełniane są w imię Islamu? Niestety niektórzy ignoranci ulegają propagandzie pewnych heretycznych grup, które używają Islamu do osiągnięcia celów politycznych. Manipulują oni wersetami z Koranu, jak również hadisami Proroka Muhammada (SAAŁS) mówiącymi o zaletach dżihadu mieszając je wraz z ich własnymi poglądami. Używają oni jedynie tych wersetów i hadisów, które się im podobają, odrzucając te, które jasno pokazują jak muzułmanin powinien postępować w czasie wojny. Potępiamy takich ludzi i prosimy Allaha, by poprowadził ich na drogę Koranu i Sunny.

Autor: binJellul Zrodlo

Miłosierdzie Boga w Islamie – hadisy

Przekazał Abu Hurairah (oby Allah był z niego zadowolony) powiedział: Wysłannik Allaha ﷺ powiedział: „Kiedy Allah zrządził Stworzenie, zobowiązał się zapisując w Swej Księdze, która jest złożona (leży) przy Nim: „Moje miłosierdzie większe jest niż Mój gniew.’” (Hadis qudsi; Muslim, Bukhari, an-Nasa’i i Ibn Madżah)

Przekazał Uqbah ibn Amir (oby Allah był z niego zadowolony), który powiedział: „Słyszałem jak Wysłannik Allaha ﷺ  powiedział: „Miły jest Waszemu Panu pasterz, który na szczycie stromej skalistej góry, wykonuje wezwanie na modlitwę i modli się. Wtedy Allah (Pochwalony i Wywyższony niech będzie) mówi: ‚Spójrzcie na Mojego sługę, wykonuje wezwanie na modlitwę i modli się. Obawia się Mnie. Przebaczyłem Mojemu słudze (jego grzechy) i dopuściłem go do Raju’”. (Hadis qudsi; an-Nasa’i z dobrym łańcuchem przekazu)

wpid-20150307_080405-1_20150623105831701.jpg

Przekazał Abu Dhar (ra), że Wysłannik Allaha ﷺ powiedział, że Allah / Bóg Jedyny powiedział: „Kto przychodzi z dobrym uczynkiem, dla tego nagroda będzie zwielokrotniona dziesięciokrotnie lub więcej. A kto przychodzi z występkiem, jego zapłata będzie jednokrotna lub mogę mu wybaczyć. Kto zbliża się do Mnie o długość dłoni – Ja zbliżę się do niego o długość ramienia. A kto zbliża się do Mnie o długość ramienia, Ja zbliżę się do niego o długość sążnia [1,8 m – przyp. tłum.]. A kto przybywa do Mnie, idąc, do tego Ja zbliżę się, biegnąc. A ktokolwiek stanie przede Mną z grzechami tak wielkimi jak ziemia, Ja powitam go wybaczeniem niemal tak samo wielkim, o ile nie czcił niczego oprócz Mnie.” (Hadis qudsi; przekazali Muslim, Ibn Madża i Ahmad)

Przekazał Abu Hurairah (oby Allah był z niego zadowolony) od Proroka ﷺ, który powiedział: „Allah (wychwalony i wywyższony niech będzie) ma niezliczone anioły, które wędrują szukając zgromadzeń (ludzi), podczas których wzywane jest imię Allaha. Siadają z nimi i obejmują ich swymi skrzydłami, wypełniając to, co jest między nimi a najniższym niebem. Kiedy (ludzie uczestniczący w zgromadzeniu) rozchodzą się, (anioły) podnoszą się i wznoszą do nieba. (Prorok, niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą z nim) powiedział: „Allah (Potężny i Najwyższy) pyta, mimo, iż On wie lepiej niż oni, „Skąd przyszliście?”. A oni mówią: „Wracamy od Twoich sług na Ziemi. Oni wysławiali Cię (Subhana Allah), wywyższali Cię (Allahu akbar), zaświadczali, że ma boga oprócz Ciebie (la ilaha illa Allah), wychwalali Cię (Al-Hamdulillah), i prosili Cię (o łaskę)”. On mówi: „I o co Mnie prosili?”. Oni mówią, „Prosili Cię o Twój Raj”. On mówi: „A czy widzieli Mój Raj?”. Oni mówią, „Nie, o Panie”. On mówi: „A jak byłoby, gdyby widzieli mój Raj!” Oni mówią, „I prosili o Twoją ochronę”. On mówi: „Przed czym proszą, abym ich ochraniał?”. Oni mówią, „Przed Twoim Ogniem piekielnym, Panie”. On mówi: „A czy widzieli Mój Ogień piekielny?”. Oni mówią, „Nie”. On mówi: „Jak byłoby, gdyby wiedzieli Mój Ogień piekielny”. Oni mówią, „I prosili o Twoje wybaczenie”. (Prorok, pokój i błogosławieństwo Allaha niech będą z nim) powiedział: „Wtedy On mówi: „Wybaczyłem im i dałem im to o co poprosili i ochroniłem ich przed tym, przed czym prosili o ochronę”. (Prorok, pokój i błogosławieństwo Allaha niech będą z nim) powiedział: „Oni mówią, „Panie, między nimi ‘taki-a-taki’, najbardziej grzeszny sługa, który przechodził tylko i dołączył do nich”. (Prorok, pokój i błogosławieństwo Allaha niech będą z nim) powiedział: „I On mówi: „I jemu (również) przebaczyłem. Ten, kto przebywa z takimi ludźmi nie będzie cierpiał”. (Hadis qudsi; Muslim, Bukhari, at-Tirmidhi i an-Nasa’i)

Przekazał syn Abbasa (oby Allah był z niego zadowolony) od Wysłannika Allaha ﷺ: „Allah zapisał czyny dobre i złe. Potem wyjaśnił je (mówiąc, że) kto miał zamiar (intencję) wykonania dobrego uczynku, ale nie zrobił go, temu Allah zapisze to jako jeden pełny dobry czyn, lecz, jeśli zamierzał i spełnił go, Allah zapisze mu za niego od dziesięciu do siedmiuset razy lub wiele więcej uczynków. Aczkolwiek, jeśli zamierzał on postąpić źle, i zaniechał, Allah zapisze mu to jako jeden pełny dobry czyn, jednak jeśli zamierzał i postąpił tak, Allah zapisze mu to jako jeden zły czyn.” (Hadis qudsi; Bukhari i Muslim)

Przekazał Abu Hurairah (ra): Prorok ﷺ powiedział: Bramy Raju będą otwarte w poniedziałki i czwartki i każdy sługa (Allaha), który nie doda współtowarzyszy Allahowi otrzyma przebaczenie, oprócz tego, kto żywi urazę do swego brata. (O nich) zostanie powiedziane: „Poczekajcie z tymi dwoma, aż się pogodzą; poczekajcie z tymi dwoma, aż się pogodzą” (Hadis qudsi; Muslim, Malik i Abu Dawud)

Przekazał Abu Hurairah (oby Allah był z niego zadowolony): Wysłannik Allaha ﷺ powiedział: „Allah powie w Dniu Zmartwychwstania: ‚Gdzie są ci, którzy miłują jedni drugich przez Moja chwałę? Osłonie ich dziś Moim cieniem, oto dzień, w którym nie ma innego cienia, poza Moim Cieniem’”. (Hasis qudsi; Bukhari)

Przekazał Abu Hurairah (ra), że Prorok ﷺ pośród rzeczy, jakie przekazuje od swego Pana (Potężnego i Najwyższego) powiedział: „Sługa (Allaha) popełnił grzech i powiedział: „Allahu, przebacz mi mój grzech”. I On (Potężny i Najwyższy) powiedział: „Mój sługa popełnił grzech i wiedział, że ma Pana, który wybacza grzechy i za nie karze”. Wtedy (sługa) znów popełnił grzech i powiedział: „O Panie, wybacz mi mój grzech”. I On (Potężny i Najwyższy) powiedział: „Mój sługa popełnił grzech i wiedział, że ma Pana, który wybacza grzechy i za nie karze”. Wtedy (sługa) znów popełnił grzech i powiedział: „O Panie, wybacz mi mój grzech”. I On (Potężny i Najwyższy) powiedział: ‘Mój sługa popełnił grzech i wiedział, że ma Pana, który wybacza grzechy i za nie karze. Czyń jak zechcesz, gdyż Ja ci wybaczyłem.” (Hadis qudsi; Muslim i Bukhari)

Przekazał Abu Said al-Khudri (oby Allah był z niego zadowolony): Wysłannik Allaha ﷺ powiedział: „Allah zwróci się do mieszkańców Raju, „Mieszkańcy Raju!” Oni powiedzą: „Panie nasz, stajemy przed Tobą na Twe wezwanie, i dobro spoczywa w Twoich dłoniach”. Wtedy On powie: „Czy jesteście zadowoleni?”. Oni powiedzą: „Jakże moglibyśmy być niezadowoleni, o Panie, skoro dałeś nam to, czego nie dałeś żadnemu innemu Twemu stworzeniu?”. Wtedy On powie: „Czy chcielibyście, abym wam dał coś lepszego od tego?”. Oni powiedzą: „Panie, cóż może być lepszego od tego?”. A On powie: „Obdarzę was moją łaską i nigdy więcej nie będę z was niezadowolony”. (Bukhari, Muslim i at-Tirmidhi)

Zrodlo

Zakaz arogancji (hadis)

عَنْ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يَدْخُلُ النَّارَ أَحَدٌ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ حَبَّةِ خَرْدَلٍ مِنْ إِيمَانٍ وَلَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ أَحَدٌ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ حَبَّةِ خَرْدَلٍ مِنْ كِبْرِيَاءَ

91 صحيح مسلم كتاب الإيمان

Arogancja – zuchwała pewność siebie połączona z lekceważeniem innych. (slownik)

Islam jasno naucza, że wszyscy ludzie z natury są równi pod każdym względem oraz, że nikt nie jest lepszy czy ma przewagę nad kimkolwiek z wyjątkiem pod względem pobożności. Pycha, duma i arogancja nie są cechami pobożnego Muzułmanina.

Prorok Muhammad ﷺ nigdy nie był arogancki, wręcz przeciwnie, zawsze był życzliwy i współczujacy; nauczał nas mówiąc: „Nie wejdzie do Piekla ten, kto w sercu ma wiarę na wagę nasienia gorczycy i nie wejdzie do Raju ten, kto ma w sercu arogancję na wagę nasienia gorczycy.” (Muslim)

Abu Said al Kudrij powiedział: Wysłannik Allaha rzekł: „Nie powinno się krzywdzić, ani odpłacać za wyrządzone krzywdy”. (Ibn Madża i Addarkutni)

Anas Ibn Malik sługa wysłannik Allaha powiedział: „Prorok rzekł: „Żaden z was nie jest do końca wiernym dopóki nie pragnie tego samego dla brata co dla siebie”. (Muslim i Bukhari)

Abu Hurejra powiedział: „Wysłannik Allaha po wiedział: „Ten, który wierzy w Allah / Boga Jedynego i Dzień Ostateczny niech mówi coś dobrego lub niech milczy. Ten, który wierzy w Allaha i Dzień Ostatni niech dobrze traktuje swojego sąsiada i ten który wierzy w Allah i Dzień Ostatni niech dobrze przyjmuje swojego gościa”. (Bukhari i Muslim)

Abu Hurejra powiedział: Wysłannik Allaha rzekł: „Nie zazdrośćcie sobie niczego. Nie zawyżajcie jedni drugim cen, nie nienawidźcie się, nie odwracajcie się od siebie, nie sprzedawajcie drugim tego, co zostało wcześniej sprzedane pierwszym, lecz bądźcie słudzy Allaha, braćmi. Muzułmanin jest bratem muzułmanina, ani go nie uciska, ani nie zawodzi, nie kłamie mu ani nim nie pogardza. Bogobojność znajduje się tu” i wskazał trzykrotnie na swą pierś. „Najgorszym czynem jest pogarda dla brata muzułmanina. Cały muzułmanin jest nietykalny dla innego muzułmanina, zarówno jego krew, własność, jak i cześć.” (Muslim)