Abraham (as) i historia pielgrzymki muzułmanów Hadżdż

Abraham (as), hadzdz i uboj zwierzeciaIbrahim (Abraham) (as) był już od jakiegoś czasu żonaty z Sarą/Sarah, lecz nie mieli dzieci. W miarę upływu czasu, wiele się modlili do Boga, by obdarzył ich potomstwem. Sara czuła, że się starzeje i może być bezdzietna. Poprosiła Ibrahima (as), by wziął służącą, Hadżar, za żonę, może Allah pobłogosławi ich dzieckiem od niej.

Hadżar miała ślicznego chłopca o imieniu Ismael. Jednak wkrótce potem, Sarah stała się zazdrosna o Hadżar i Ismaela. Kazała Ibrahimowi (as) zabrać dziecko i matkę do odległej krainy. Ibrahim (as) zdecydował się zabrać ich do miejsca w Hidżazie, które było suchym, górzystym pustkowiem. Tam Ibrahim (as) pozostawił Hadżar i Ismaela w cieniu wysokiego drzewa, niedaleko wzgórz Safa i Marła. W miejscu tym było bardzo niewiele roślinności i brakowało wody. Ibrahim (as) zostawił Hadżar trochę jedzenia i bukłak wody.

Po jakimś czasie pożywienie i woda skończyły się, a Ismael zaczął płakać. Hadżar spanikowała. Biegała pomiędzy wzgórzami Safah i Marła w poszukiwaniu wody, jednak nie mogła jej znaleźć. Przebiegła pomiędzy wzgórzami siedem razy. Po gorączkowych poszukiwaniach, zawróciła i ujrzała źródło, które pojawiło się tam, gdzie Ismael kopał w piach swą stópką. Z źródła tego, zwanego Zam Zam, wypływała czysta woda, którą Hadżar i Ismael pili. Źródło Zam Zam istnieje do dzisiaj, produkując tak samo słodką i czystą wodę.

Wkrótce potem, do doliny tej przybyli ludzie. Za zgodą Hadżar, kilka plemion osiedliło się tam i stopniowo utworzyło się małe miasto. Miast to leżało przy mocno uczęszczanym szlaku i wielu handlarzy przejeżdżało tamtędy ze swymi towarami. Miast to powiększało się i stało się Mekką, będącą i dziś tłocznym miastem w Arabii.

Kiedy Ismael był jeszcze małym chłopcem, Ibrahim (as) miał sen (wizję).  W śnie tym Allah nakazał mu złożyć jego syna w ofierze. Kiedy jakiś prorok ma sen, jest on zawsze prawdą. W rzeczywistości, sen proroka to właściwie forma objawienia. Ten sen powtórzył się kilkakrotnie i Ibrahim (as) zdecydował, że weźmie swego ukochanego syna, Ismaela, i złoży go w ofierze Allahowi. Zgodnie z przekazem Koranu, Ismael zgodził się by Ibrahim (as) wykonał ten rozkaz Allaha.

Koran głosi: „A kiedy ten doszedł już do wieku, kiedy mógł razem z nim się trudzić, on powiedział: ‘Synu mój ! Oto widziałem siebie we śnie, zabijającego ciebie na ofiarę. Rozważ więc, co o tym myślisz?’ Powiedział: ‘O mój ojcze! Czyń, co ci nakazano! Ty mnie znajdziesz cierpliwym, jeśli tak zechce Bóg!’” (37:102).

Ibrahim (as) i Ismael udali się na miejsce ofiary. Jednak po drodze, szatan pojawiał się kilkakrotnie i próbował przekonać Ibrahima (as), by ten nie słuchał rozkazu Allaha. Szatan próbował zwieść Ibrahima (as), przypominając mu, jak bardzo ten kocha swego syna. Ibrahim (as) był prorokiem i wiedział, że miłość do Allaha jest ważniejsza niż miłość do syna. Ibrahim (as) wiedział też, że był to nakaz Allaha, więc musi go wykonać. Za każdym razem, gdy Szatan zbliżał się do niego, Ibrahim (as) rzucał w niego kamykami i kontynuował swą podróż.

historia Abrahama i obrzadki Eid ('id)

Przekazy mówią, że Ibrahim (as) nie mógł znieść widoku swojego syna, więc  zasłonił oczy i przystąpił do składania ofiary. W momencie, gdy Ibrahim (as) miał zawiązane oczy, w miejscu jego syna pojawiła się owca, czy też baran, i Ibrahim (as) wiedział, że jego ofiara została przyjęta. Ibrahim (as) zdał wówczas wielki test od Allaha (Chwała Bogu).

Później, Allah (as) obdarzył go kolejnym synem, który nazwany został Ishaq (Izaak). Tym razem było to dziecko zrodzone przez Sarę, pierwszą żonę Proroka Ibrahima (as). Źródła historyczne mówią nam, że Ishaq urodził się 13 lat po narodzinach jego brata, Ismaela. W domu Ibrahima (as) panowała radość po narodzinach pięknego chłopca.

Wśród potomków Ishaqa było wiele wielkich plemion żydowskich i Żydzi wywodzą się od Ibrahima (as) poprzez Ishaqa. Również wielu wspaniałych proroków, m.in. Józef (Yusuf), Jakub (Yaqub), Jezus (Isa), Mojżesz (Musa), Dawid (Dałud) i Jan (Jahja), było potomkami Ishaqa. Od Ismaela również wywodziło się wiele wielkich plemion, spośród których najsłynniejsze to Kurajszyci (Quraisz). Prorok Muhammad (saws) jest potomkiem Ibrahima (as) poprzez Ismaela. Dlatego Żydzi i Arabowie są tak dla siebie właściwie kuzynami, czy też braćmi/pobratymcami.

Ismael był szanowany i kochany przez mieszkańców Hidżazu. Głównym plemieniem, jakie się tam osadziło, było Dżurhum. Jedną z ich córek wydano za mąż za Ismaela, który tam osiadł na stałe. Pewnego razu Ibrahim (as) pojechał w odwiedziny do swego syna, lecz Ismaela nie było w domu. Ibrahim (as) spytał jego żonę o ich gospodarstwo. Ona narzekała na ubóstwo. Przed samym wyjazdem, Ibrahim (as) poprosił ją, by przekazała Ismaelowi wiadomość, że próg jego domu jest skrzywiony, by go wymienił. Kiedy Ismael otrzymał wiadomość, rozwiódł się ze swoją żoną, a w późniejszym czasie ożenił się z inną kobietą z plemienia Dżurhum.

historia o Abrahamie i jego synach, Abraham (as) i hadzdz

Innym razem Ibrahim (as) przybył, by zobaczyć Ismaela, jednak jego znów nie było w domu. Spytał żonę Ismaela o ich wspólne życie. Ona odpowiedziała, że Alhamdulillah (Chwała Bogu), wszystko jest w porządku i dziękowała Allahowi za każdą małą rzecz, jaką ich obdarzył. Wyjeżdżając, Ibrahim (as) zostawił synowi wiadomość, że próg jego domu jest w porządku. Od tej żony pochodzą wszyscy potomkowie Ismaela.

Trzecim razem Ibrahim pojechał tam i zastał swego syna, Ismaela. Znalazł go w dolinie Mekki. Po szczęśliwym spotkaniu obaj wybudowali Ka’bę, z polecenia Allaha. Był to pierwszy wybudowany dom modlitwy dla jednego i jedynego Boga wszystkich ludzi. Następnie powiedział plemionom, by odprawiali pielgrzymkę do tego Domu Bożego.

Kaaba, Pielgrzymka w islamie Hadzdz Hajj

Dawno temu Ibrahim (as) rozpoczął tę pielgrzymkę i nakazał ludziom, by także ją odprawiali. Od tego czasu aż po dzień dzisiejszy wielu muzułmanów odwiedza Ka’bę i wykonują Hadżdż (pielgrzymkę). Hadżdż to jeden z pięciu filarów islamu i każdy muzułmanin musi ją wykonać co najmniej raz w życiu [jeśli ma taką możliwość – przyp. tłum.].

Ludzie po Ismaelu zboczyli z właściwej drogi i stopniowo zaczęli czcić kamienne bożki. Najgorsze było to, że zaczęli wypełniać bożkami świątynię w Mekce. To, od czego odwodził i co zwalczał Ibrahim (as) działo się nawet w najświętszym miejscu na ziemi. Ludzie nadal wierzyli w Allaha, lecz jednocześnie także w te bożki. Allah odebrał ludziom źródło Zam Zam i pozostawił ich w stanie zbłądzenia.

Ludzie oddalili się od prawdy. Zbłądzenie trwało setki lat, aż posłany do nich został prorok Muhammad (saws). Do tego czasu w społeczeństwie rozpanoszyło się różnorakie zło i ludzie całkowicie odbiegli od tego, co dobre. Nadszedł Prorok i oczyścił to święte miejsce z wszelkiego zła i wszelakiego bałwochwalstwa (szirk).

Jednak tuż przed nadejściem Proroka (pbzn), jedna znakomita osoba z plemienia Kurajszytów usiłowała przywrócić niektóre z tych dobrodziejstw. Tą osobą był Abdul Muttalib, dziadek Proroka. Jednak jest to inna historia, którą opowiemy innym razem, insza Allah.

Zródło; Tłumaczenie: M. M.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s