Czy Muhammad był człowiekiem przemocy?

Zdaje się, że setki millionów ludzi na całym świecie to wyznawcy Islamu. Pochodzą z krańcowo różnorakich środowisk oraz reprezentują niemal wszystkie znane ludzkie szczepy. Ponadto, całkiem regularnie niebagatelne liczby ludzi przyjmują Islam. Fakt iż tysiące i tysiące ludzi z całego świata w ten sposób rewertują każdego roku powinno dawać świadectwo o spokoju, pogodności, prostocie i pięknie zaleceń i idei zawartych w przesłaniu naszego Proroka Muhammada (ﷺ)[i].

Jeśli Prorok (ﷺ) głosił przemoc, prowadził życie wypełnione agresją, trudno byłoby zrozumieć, dlaczego tak wiele osób nieustannie napływa do Islamu z własnej nieprzymuszonej woli.

Wzniosły Qur’an, podstawowe pismo Islamu, naucza świętości życia, nie przemocy. Nakazuje pokój, sprawiedliwość i wspóczucie jako podstawę dogmatów dla całej ludzkości i potępia agresję i przemoc we wszelkich formach.

“Zaprawdę, Bóg nakazuje: sprawiedliwość, dobroczynność i szczodrobliwość względem bliskich krewnych! On zabrania tego, co bezecne, naganne i występne. On was napomina – być może, wy się opamiętacie!” (Qur’an, 16:90)

Co więcej, w arabskim społeczeństwie VII wieku, gdzie godność człowiecza była mierzona rasą, pochodzeniem, kolorem, statusem i zamożnością, Qur’an podkreślał święty węzeł człowieczeństwa łączący wszystkich ludzi.

“O ludzie! Oto stworzyliśmy was z mężczyzny i kobiety i uczyniliśmy was ludami i plemionami, abyście się wzajemnie znali. Zaprawdę, najbardziej szlachetny spośród was, w obliczu Boga, to najbardziej bogobojny spośród was! Zaprawdę, Bóg jest wszechwiedzący, dobrze świadomy!” (Qur’an, 49:13)

Doprawdy koncepcja świętej wojny jest potępiana w Islamie, ponieważ wojna może być tylko opisana mianem sprawiedliwej lub niesprawiedliwej, ale nie świętej. Qur’an zezwala na sprawiedliwą wojne – wojnę prowadzoną po to, aby znieść tyranię i prześladowania oraz w samoobronie. Qur’an kategoryczne sprzeciwia się jednak wszelkim wojnom, jako aktom agresji.

“Zwalczajcie na drodze Boga tych, którzy was zwalczają, lecz nie bądźcie najeźdźcami. Zaprawdę; Bóg nie miłuje najeźdźców!” (Qur’an, 2:190)

“Wolno walczyć tym, którzy doznali krzywdy – Zaprawdę, Bóg jest wszechwładny, by im udzielić pomocy!” (Qur’an, 22:39)

zakaz zabijania w islamie. islam bez tajemnic, islam po polsku

Bóg zabrania muzułmanom atakować kogokolwiek, kto pozwala ludziom żyć w spokoju:

“Z wyjątkiem tych, którzy są związani z ludem mającym z wami przymierze; albo tych, którzy przyszli do was – z sercem ściśniętym – aby walczyć z wami albo ze swoim ludem. Gdyby zechciał Bóg, to dałby im władzę nad wami, I oni zwalczyliby was. A jeśli oni odejdą, nie prowadząc z wami walki, i zaofiarują wam pokój, to wówczas nie wskaże wam Bóg przeciwko nim żadnej drogi. Wy znajdziecie innych, którzy będą chcieli żyć z wami w pokoju, i żyć w pokoju ze swoim ludem. Za każdym razem, kiedy będą doprowadzeni do buntu, doznają w tej próbie porażki. A jeśli oni nie odejdą od was i nie zaproponują wam pokoju ani nie powstrzymają swoich rąk, to chwytajcie ich i zabijajcie ich, gdziekolwiek ich napotkacie. My wam dajemy nad nimi władzę jawną!” (Qur’an, 4: 90-91)

Prorok Muhammad (ﷺ) sięgał po uzbrojenie jedynie w samoobronie. On (ﷺ) urodził się w społeczności plemmiennej, gdzie jedynym, co było istotne między ludźmi, to więzy krwi. Kiedy głosił i nawoływał do wiary w Jednego Boga i uniwersalne braterstwo pomiędzy ludźmi, gwałtownie sprzeciwiali się mu potężni przedstawiciele jego społeczności. Poddawali jego i jego towarzyszy bezwzględnym prześladowaniom, nawet do stopnia linczowania niektórych. Ci zaś zostali tym samym zmuszeni do opuszczenia Mekki i emigracji do Abisynii, a następnie do Medyny. Nawet w Medynie nie zostawiono ich, aby mogli praktykować swoją wiarę w spokoju. Członkowie wrogich rodów, do których należał Prorok (ﷺ) zbierali siły, aby wyeliminować jego i jego towarzyszy. Ich knucia w celu pozbawienia Muhammada (ﷺ) życia kończyły się na niczym.

Zatem w takim kontekście Prorok (ﷺ) został upoważniony, by chwycić za broń, aby bronić siebie i swoich towarzyszy. Czyniąc to, nie odstępował nigdy od kategorycznej zasady świętości życia, jako że on (ﷺ) i jego towarzysze byli zobowiązani postępować według ścisłej etyki wojny sprawiedliwej i jasno określonych zasad zaangażowania. W środowisku, gdzie zabicie pojedynczego wielbłąda rozpętywało liczne wojny kosztujące tysiące żyć, Muhammad (ﷺ) prowadził wojny, które mogłyby być opisane jako drobne potyczki, gdyż liczby ofiar były ograniczone do minimum po obu stronach. To dlatego, że nic nie było bardziej odrażające dla Muhammada (ﷺ) niż zabicie niewinnej duszy.

W świetle powyższych informacji, aby lepiej zrozumieć etykę muhammadowych wojen, dobrze byłoby dla porównania rzucić trochę światła na wojny bohaterów biblijnych. Co znajdujemy w Starym Testamencie to często wojny totalne kładące całe populacje na ostrzu miecza. Aby zacytować tylko kilka przykładów:

“Jeśli podejdziesz pod miasto, by z nim prowadzić wojnę, [najpierw] ofiarujesz mu pokój, a ono ci odpowie pokojowo i bramy ci otworzy, niech cały lud, który się w nim znajduje, zejdzie do rzędu robotników pracujących przymusowo, i będą ci służyli. Jeśli ci nie odpowie pokojowo i zacznie z tobą wojować, oblegniesz je. Skoro ci je Pan, Bóg twój, odda w ręce – wszystkich mężczyzn wytniesz ostrzem miecza. Tylko kobiety, dzieci, trzody i wszystko, co jest w mieście, cały łup zabierzesz i będziesz korzystał z łupu twoich wrogów, których ci dał Pan, Bóg twój. Tak postąpisz ze wszystkimi miastami daleko od ciebie położonymi, nie będącymi własnością pobliskich narodów. Tylko w miastach należących do narodów, które ci daje Pan, twój Bóg, jako dziedzictwo, niczego nie zostawisz przy życiu.” (Stary Testament, Księga Powtórzonego Prawa 20:10-16)

“Tak mówi Pan Zastępów: Ukarzę Amaleka za to, co uczynił Izraelitom, jak stanął przeciw nim na drodze, gdy szli z Egiptu. Dlatego teraz idź, pobijesz Amaleka i obłożysz klątwą wszystko, co jest jego własnością; nie lituj się nad nim, lecz zabijaj tak mężczyzn, jak i kobiety, młodzież i dzieci, woły i owce, wielbłądy i osły”. (1 Księga Samuela 15:2-3)

Po podbiciu Jerycha: „I na mocy klątwy przeznaczyli na [zabicie] ostrzem miecza wszystko, co było w mieście: mężczyzn i kobiety, młodzieńców i starców, woły, owce i osły” (Ks. Jozuego 6:21).

Na tle powyższego Muhammad (ﷺ) przeciwnie, nigdy nie pozwalał zabijać tych, którzy nie uczestniczyli w walce. Wystosował dokładne rozkazy przeciwko zabijaniu cywili, w tym kobiet, dzieci, a nawet tych, którzy zaabsorbowani są odprawianiem praktyk religijnych. Zakazał również mordowania zwierząt w celach innych niż ich spożycie. W przeciwieństwie do pewnych przywódców, którzy rozkazywali zabijanie wszystkiego, co żyło, on (ﷺ) nauczał swoich wojowników, aby nie krzywdzili niewinnych stworzeń. Wykładał swym zwolennikom, aby w trakcie prowadzenia wojny przestrzegali świętości życia. Uczynił to przekazując historię jednego z dawnych proroków: po tym jak mrówka ugryzła jednego z proroków, ten opanowany wściekłością nakazał spalenie mrowiska. Wówczas Bóg objawił mu: “Ponieważ jedna mrówka ugryzła cię, jak śmiesz palić całą społeczność, która Mnie gloryfikuje![ii] Posiadamy również tradycje, w których Muhammad (ﷺ) zakazał swoim wojownikom oddzielania ptasich matek od ich potomstwa[iii]. Ci, którzy uważają postacie ze Starego Testamentu za święte, pomimo ich “polityki wojen totalnych” i zabijania całych ludności, a mimo to nie dostrzegają proroczego świadectwa Muhammada (ﷺ), pozwalają zwodzić się uprzedzeniom bardziej niż obiektywności czy prawdzie. Powinni poznać ogólną amnestię, jaką Muhammad (ﷺ) ofiarował (pokonanym) Mekkańczykom, którzy prześladowali jego i jego zwolenników, oraz prowadzili wojny przeciwko niemu przez ponad dekadę i porównać to ze zgładzeniem wszystkich mieszkańców podbitego Jerycha przez Jozuego[iv]. Porównajmy również interdykt wydany przez Muhammada (ﷺ) przeciwko okaleczaniu wojsk wroga[v] z tym jak Król Dawid zabił 200 Filistynów i odcięte im napletki ofiarował królowi Seulowi, aby wziąć za żonę jego córkę[vi].

Cytując te opowieści ze Starego Testament muszę pośpieszyć z uwagą, że – niech Bóg broni – w żaden sposób nie sugeruję, że dozwolone nam jest wydawać ocenę wartościującą na temat postępowania tych wielkich bohaterów czy proroków z przeszłości. Niewłaściwe byłoby z naszej strony osądzanie ich według naszych współczesnych standardów i praw, które przez stulecia ewoluowały. Natomiast ich postacie powinno się dokładnie studiować w specyficznym dla każdego z nich kontekście i otoczeniu. Jak mówi Qur’an:

hadis o zabijaniu niewinnych

Wydarzenia historyczne powinny być osądzane oraz analizowane kontekstualnie, a dotyczy to również wszystkich religii. Wracając do sprawy wojen Muhammada (ﷺ), muszę dodać, że hipokryzją byłoby uznawać  go za człowieka wojny, podczas gdy wiemy o milionach ludzi, którzy zginęli w czasie minionych wieków (spośród których śmierć większości nie miała przecież z Muhammadem (ﷺ) nic wspólnego, czy z inną wiarą). Zaprawdę, miliony przepadły w naszym minionym “oświeconym” wieku podczas dwóch wojen światowych i innych nacjonalistycznych dążeń. To dotyczy niezliczonych mężczyzn, kobiet, dzieci i zwierząt, którzy byli zabici lub okaleczeni, lub wciąż są zabijani czy okaleczani na mocy zastosowanego uranu, napalmów, min i opadów promienitwórczych. Zaprawdę, miliony przepadły w imię bezbożnego komunizmu i na drodze dążeń nacjonalizmu, sekularyzmu, korzyści politycznych czy dla pozyskania zasobów naturalnych..“To jest naród, który już przeminął. Dla niego to, co sobie zyskał, a dla was to, co wy sobie zyskaliście. Wy nie będziecie pytani o to, co oni czynili.” (Qur’an,  2: 134)

Wszyscy ludzie, którym cenne jest sumienie powinni posłuchać proroczego Muhammada (ﷺ), kiedy ten rzekł: “Ktokolwiek zabije drobnego ptaka bez powodu, wówczas zwierzę zaklinać będzie Boga w dniu Zmartwychwstania tymi słowy: O Panie, ten i ten zabił mnie bez powodu. I nie zabił mnie z jakiejkolwiek dobroczynnej przyczyny.” (An-Nasa’i, Ad-Darami, and Ahmad)[vii]

Bóg Wszechmocny sam wie, ile będą musiały rozliczać sie “cywilizowane narody” w zamian za zabicie wszelkiego oddychającego stworzenia dokonywane w imię “demokracji”, “wolności”, “wywłaszczeń”, “humanitarnej interwencji” a nawet postępu. Może najlepszą formą konkluzji będzie zacytowanie proroczych słów Jezusa, pokój z Nim,:

„Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a belki we własnym oku nie dostrzegasz?” (Ewangelia wg. św. Łukasza 6:41-42)[viii].

Autor: Szeikh Ahmad Kutty – Starszy wykładowca w Instytucie Islamu w Toronto; Tłumaczenie i przypisy: Anna Lachowska


[i] ﷺ ar. “Niech błogosławieństwa Boga i pokój będą mu dane” to zwrot, którego używa się, ilekroć imię Proroka Muhammada (ﷺ) jest wspominane. Translit.: “ṣallallāhuʿalajhi łasalam

[ii] Uznana za sahih  przez Al-Albani. Sunan Abi Dawud 5266, w j. angielskim i arabskim: http://sunnah.com/abudawud/43/494 W podobnej wersji hadith ten występuje w Sahih Al-Bukhari: Prorok Muhammad (ﷺ ) powiedział: „Jednego razu, gdy pewien spośród proroków prorok odpoczywał pod drzewem, ugryzła go mrówka. Wówczas nakazał on zgarnięcie jego bagażu spod tegoż drzewa, a następnie podłożenie ognia pod miejsce bytowania mrówek. Bóg zesłał mu wtedy objawienie: >Czyż nie byłoby wystarczającym, aby spalić tę pojedynczą mrówkę (która ciebie ugryzła)?<”Dostępne w j. angielskim: http://islamicsharing.com/hadith/sahih-bukhari-volume-4-book54-number-536.html

[iii] Ibn Masud przekazał: Byliśmy z Posłańcem Bożym (ﷺ) w podróży, kiedy oddalił sie za potrzebą. Podczas jego nieobecności zobaczyliśmy czerwonego ptaka z jej dwoma potomstwami. Zchwytaliśmy je, następnie czerwono upierzona matka przyfrunęła do nas i uderzała skrzydłami o ziemię. Kiedy Prorok (ﷺ) powrócił, rzekł: “Kto przysporzył temu stworzeniu przykrości z powodu jej młodych? Zwróćcie je jej.” Zauważył kopiec mrówek, który spaliliśmy. Zapytał, “Kto podłożył do niego ogień?” Odrzekliśmy: “My to uczyniliśmy.” On (ﷺ) powiedział: “ Nikt nie ma prawa karać ogniem poza Panem Ognia.” Abu Dawud, w Rijad As-Sahih, Księga Zakazanych Czynów; w j. angielskim i arabskim dostępne na: http://sunnah.com/riyadussaliheen/18/100

[iv] o bitwie pod Jerycho: https://pl.wikipedia.org/wiki/Bitwa_pod_Jerycho

[v] w j. angielskim, str. 282-283 dostępne w artykule pt. “Islam and International Law” https://www.icrc.org/eng/assets/files/other/irrc_858_zuhili.pdf

[vi] 1 Sm 18, 27-28, dostępne w: http://biblia.deon.pl/rozdzial.php?id=1171

[vii] Sunan an-Nasa’i 4446; 43, Hadith 86, w j. angielskim i arabskim: Vol. 5, Book 43, Hadith 4451
http://sunnah.com/nasai/43/86

[viii] Biblia Tysiąclecia http://biblia.deon.pl/index.php

 

Reklamy

2 thoughts on “Czy Muhammad był człowiekiem przemocy?

  1. GLNQ PTRZY pisze:

    Tyle ludzi przyjmuje islam…. a równie wiele go porzuca ! 😉 Podobnie jak w chrześcijaństwie, współczesne czasy kusza młodych, a gorca krew krewi i pokusa sprawia, że młodzież porzuca Allaha. Powiedziałbym, że to druga strona medalu, jeżeli za pierwsza uznać radykalistów. Mówię to nie na podstawie pozyskanych informacji w wyniku lektury czy emisji dokumentaliów, lecz własnych doświadczeń przywiezionych z Holandii. Nic w tym dziwnego, patrzac na postępujacy liberalizm – nowe pokolenie Arabów, którzy urodzili się w Europie, często oddalaj się od rodzimej kultury, a religia jest w większości przypadków po prostu jej elementem. Dokładnie tak samo, jak dzieje się w Polsce na łonie Kościoła Katolickiego. Ja również dawno temu już porzuciłem ten Kościół i poza poczuciem Wspólnoty, straciłem jedynie „darmowe wejściówki do teatru”, na przedstawienia, które mnie nie interesowały. Tak, jak nie interesuje mnie instytucja Teatru i treści przez nia przedstawiane. Religia to aspekt kulturowy dla większości ludzi. Element obyczajowości i tradycje. Gdy uwolniłem się z tej kulturowej niewoli, mogłem poznać inne drogi – i chwała Wszechświatowi, poznałem nauki Buddhy. Pozdrawiam serdecznie wszystkich ludzi, zarówno tych kochajcych Boga, jak i wzbraniajacych się od jego miłości. Wszyscy jesteśmy jedna energia, dlatego mam nadzieję, iż ludzie otworza serce i podaża droga pokoju i rozwoju, jakimkolwiek imieniem Boga nazywać nie będa.

    Lubię to

    • Muslim Girl pisze:

      Tak, jeśli Arabowie na przykład traktowali religię jako część kultury, to nie dziwić może fakt, że przemieszczając się do Europy adaptuja nową kulturę. Jeśli natomiast muzułmanin (z jakiegokolwiek kraju) jest wierzącym (muqmin) i jest blisko Boga, za nic go nie zapomni. Ja osobiście jestem w środowisku muzułmanów wielokulturowym, pewnie z każdego zakątka świata, i bez wahania mogę powiedzieć, że ci ludzie po przeprowadzce do owego kraju w którym mieszkamy, stali się nawet bardziej praktykującymi muzułmanami. Są bardzo zaangażowani w localnych meczetach nosząc pomoc ludziom wszystkich wyznań, pomagając sobie wzajemnie w wielu dziedzinach życia. Nie możemy zatem wrzucać wszystkiego do jednego worka. Są tacy i tacy. Dziękujemy za piękne słowa dotyczące pokoju i wspólnego szacunku 🙂

      Lubię to

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s